Τα Νο1 όταν γεννήθηκα - Μουσικό Μπλοκοπαίχνιδο

Μετά από τις προσκλήσεις των αγαπημένων mahler76 & Katerina δεν μπορώ να μην παίξω κι εγώ στο παιχνίδι τούτο, έχουμε και λέμε λοιπόν:

Την ημέρα που γεννιόμουν στην Αμερική Νο1 ήταν το Ticket to Ride - The Beatles:

ενώ αντίστοιχα την ίδια ημέρα Νο1 στην Αγγλία ήταν το Where are you now, my love - Jackie Trent:

Ελπίζω να είστε όλοι καλά, εμείς πάλι τι να λέμε, κυβέρνηση έχουμε (να δούμε για πόσο), υγεία έχουμε (και το αυτό επιθυμούμε δια εσάς) κι ευελπιστούμε να περνάμε καλά με τους ανθρώπους που αγαπάμε αρχικά (και βλέποντας), φιλιά σε όλους και τα λέμε.

 Υ.Γ.: δεν χώνω κανέναν στο παιχνίδι όποιος θέλει ακολουθεί βεβαίως. (οι αναζητήσεις στα παρακάτω links:  (http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_UK_Singles_Chart_number_ones) για το Ηνωμένο Βασίλειο και (http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_number-one_hits_%28United_States%29 ) για τις ΗΠΑ.")

Σάββατο 90's Μέρος ΙΙ

Προεκλογικό Σάββατο με τραγούδια της εποχής του '90 και χωρίς καμία (σχεδόν) διάθεση για πολιτικές αναλύσεις, τελικά όπως μας βγει.

Ραδιοτυπίες στις 19:00 από το Sin Radio για όσους είναι συντονισμένοι, ενώ ο Evil για αυτό το Σ/Κ δεν θα μπορέσει να συνεχίσει με το όλα στο κόκκινο. Εύχομαι να περάσετε όλοι καλά είτε μαζί μας είτε με ότι επιλέξετε να κάνετε, και που είστε: αύριο ότι κι αν έχετε αποφασίσει (ή αποφασίσετε τελευταία στιγμή) να ρίξετε στην κάλπη να προέρχεται από το μυαλό μέχρι την καρδιά, όχι παρακάτω...

Φιλιά σε όλους σας και να είστε καλά.

Υ.Γ.: εννοείται πως αυτή την Κυριακή δεν θα έχουμε εκπομπές, συνεχίζεται κανονικά το πρόγραμμα από Δευτέρα πάλι.

Κυριακή των 90's

Ζεστή Κυριακή όπως προβλέπεται κι είπα να παίξω σήμερα τραγούδια της δεκαετίας του '90 από τις Ραδιοτυπίες και το Sin Radio.

Ραδιοτυπίες @ Sin Radio

Αμέσως μετά ο Evil κι όλα στο κόκκινο, στο ίδιο πνεύμα και δεκαετία για να περάσουμε μια όμορφη Κυριακή παρεούλα. Εύχομαι σε όλους μια καταπληκτική Κυριακή, με μπανάκι σε όσους μπορούν, καλή παρέα κι εδώ θα είμαστε εμείς για όσους μπορέσετε. Φιλιά και να είστε καλά.

Μπύρες και ψάρεμα

Σε πείσμα των καιρών (και των σημείων και τεράτων που γίνονται), Σαββατιάτικο ψάρεμα μετά μπύρας στις Ραδιοτυπίες και το Sin Radio.

Προϊόν επεξεργασίας από συνάδελφο (το ψαθάκι δώρο άλλης συναδέλφου για τα γενέθλια),
μη νομίζετε, δουλεύουμε κιόλας στο γραφείο...

Στις 19:00 σας περιμένω για βαρκάδα με αρκετό χαβαλέ (και μπύρες), ενώ αμέσως μετά ο Evil με τα κόκκινα για ένα ωραίο καλοκαιρινό Σαββατιάτικο απόβραδο.

Υ.Γ.1: Το Λογοτεχνικό Σάββατο στη θέση του για όποιον θέλει να διαβάσει
Υ.Γ.2: Όσοι καταφέρετε να είστε σε παραλίες θα το κατανοήσω βεβαίως, φιλιά σε όλους και να περνάτε πολύ καλά, με όσους μπορέσετε θα τα πούμε κι από μικροφώνου.

"Αυτός ο καταραμένος θόρυβος..."

Ήμουν σε επαγγελματικό ταξίδι στην Θεσσαλονίκη. Αποφάσισα να μείνω σε ένα από τα κεντρικά ξενοδοχεία, αυτά τα λίγο απρόσωπα, που ναι μεν είναι καθαρά, αλλά τα δωμάτια δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από ένα απλό ύπνο κι ένα μπάνιο στα γρήγορα, ούτε καμιά ιδιαίτερη άνεση, ούτε θέα, ούτε συγκλονιστικό σέρβις, κάτι μεταξύ 3-4 αστεριών η κατηγορία του.

Για τη φίλη Βερόνικα και το Λογοτεχνικό Σάββατο

Ούτως ή άλλως όλη τη μέρα θα βρισκόμουν στο άλλο ξενοδοχείο για την έκθεση βιβλίου και μετά θα βγαίναμε με συναδέλφους για φαγητό και ποτό. Έκανα ένα γρήγορο ντους, ντύθηκα με το πρόσταγμα της εκδήλωσης, λινό κουστούμι στο χρώμα της άμμου, θαλασσί πουκάμισο και λευκή γραβάτα που έβαλα στην τσέπη για να την φορέσω στο σταντ που θα στεκόμουν (η ζέστη ήταν αφόρητη για να την φορέσω νωρίτερα). Ευτυχώς τα δύο ξενοδοχεία απείχαν μόλις τρία τετράγωνα μεταξύ τους, οπότε το αργό περπάτημα δεν με ίδρωσε. Το ξενοδοχείο της εκδήλωσης βιβλίου ήταν από τα παραδοσιακά και καλύτερα της πόλης, η θερμοκρασία με τη βοήθεια του air condition ήταν στο ιδανικό επίπεδο, ο κόσμος άρχισε να καταφθάνει κι εγώ είπα πλέον να φορέσω τη γραβάτα και το καλύτερο χαμόγελο για να αρχίζω να παίζω την παράστασή μου. Ευτυχώς η ώρα πέρασε γρήγορα και κατά τις 9 το βράδυ μαζέψαμε τα πράγματα κι είπαμε με συναδέλφους να βγούμε για φαγητό. Το φαγητό κι ευθυμία που υπήρξε στην παρέα έφερε και το ποτό και καταλήξαμε να πάμε για ύπνο κατά τις 3 το βράδυ. Την επόμενη θα ξυπνούσα στις 8 το πρωί για να ετοιμαστώ για τη δεύτερη ημέρα της έκθεσης. Έκανα ένα ντουζάκι κι έπεσα αποκαμωμένος πλέον να κοιμηθώ. Από το διπλανό δωμάτιο άκουγα κάτι σαν συνομιλία μεταξύ ζευγαριού, όχι έντονη αλλά διακριτή, ένας ελαφρύς βόμβος που μάλλον με νανούριζε...

Κατά τις 6 σηκώθηκα να πάω στην τουαλέτα (αυτές οι μπύρες βρε παιδί μου) και γυρίζοντας για να συνεχίσω τον ύπνο άκουσα έναν άλλο θόρυβο από δίπλα, σαν σταγόνα που έσταζε αργά από χαλασμένη βρύση, αυτό το κινέζικο μαρτύριο που είναι ικανό να με εκνευρίσει αφάνταστα. Μα δεν το ακούνε αυτοί που μένουν δίπλα; σκέφτηκα και παρ όλη τη ζέστη κάλυψα το κεφάλι με το μαξιλάρι για να μην ακούω. Μετά από δύο ώρες περίπου ύπνου, ενός γρήγορου μπάνιου κι ακόμη γρηγορότερου πρωινού, αφήνοντας τα κλειδιά στη ρεσεψιόν βρήκα την ευκαιρία να παρατηρήσω: δε μου λέτε παρακαλώ, στο διπλανό δωμάτιο όλο το βράδυ ακουγόταν κάτι σαν βρύση που στάζει, αν δεν ενοχλούνται αυτοί που μένουν, εγώ ενοχλήθηκα πολύ, αν μπορείτε να το κοιτάξετε, ευχαριστώ.
Ο ρεσεψιονίστ έκπληκτος μου απάντησε: δεν μένει κανείς στο διπλανό δωμάτιο, πάντως θα στείλω τον υδραυλικό να το κοιτάξει, καλή σας ημέρα.

Η συνέχεια στο Λογοτεχνικό Σάββατο...

Αλληλεγγύη / ελπίδα ή φόβος;

Όταν πάψεις να φοβάσαι και να ελπίζεις είσαι πράγματι ελεύθερος που έλεγε κι ο Καζαντζάκης; Παρότι δεν μπορώ να δηλώσω πλήρως απαγκιστρωμένος από  φοβίες κι ελπίδες νιώθω ότι είμαι σε καλό δρόμο. Δε με φοβίζει κάθε είδους σενάριο που παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ και τους "σοφούς" (ο θεός να τους κάνει) εσωτερικού και εξωτερικού που περιγράφει με μελανά χρώματα το μέλλον μας όταν βλέπω την όλο και μεγαλύτερη ανάγκη μας να απαγκιστρωθούμε από όλα αυτά που μας έφεραν εδώ. Η αλληλεγγύη που εμφανίζεται με μικρά αλλά σημαντικά βήματα - από τα ελαφρώς χτυπημένα και δύσκολα προς διάθεση προϊόντα που αραδιάζουν σε λαδόκολλα οι παραγωγοί στις λαϊκές αγορές ώστε να τα πάρουν αυτοί που έχουν ανάγκη, από τα κοινωνικά παντοπωλεία που ανοίγουν σε όλο και περισσότερες πόλεις σε όλη την Ελλάδα, από την αφιλοκερδή κοινωνική εργασία πολλών συμπολιτών μας σε πραγματικές μη κυβερνητικές/κερδοσκοπικές οργανώσεις που προσπαθούν με όποιον τρόπο μπορούν να απαλύνουν τον πόνο ή να προσφέρουν όποιο υλικό αγαθό μπορούν σε ασθενέστερους - με κάνει να νιώθω ότι μπορεί πράγματι να αλλάξει κάτι σε αυτό τον τόπο.

Το έλεγε μια καλή φίλη (που δεν είναι δυστυχώς πλέον κοντά μας για να το δει να επαληθεύεται) ότι από την Ελλάδα θα αρχίσει κάτι που θα αλλάξει την σύγχρονη Ευρωπαϊκή (κι όχι μόνο) ιστορία σε πολλά επίπεδα. Τότε (αρκετά πριν η "κρίση" μας χτυπήσει πραγματικά κι εδώ) την άκουγα με σκεπτικισμό κι αμφέβαλα κατά πόσον μια χώρα με τη δική μας δυναμική στον παγκόσμιο χάρτη θα μπορούσε να γίνει η αφετηρία μιας τέτοιας αλλαγής. Πλέον έχω αρχίσει να το πιστεύω κι εγώ και να το βλέπω να παίρνει μορφή, αυτό που κάποτε ήταν μια ασχημάτιστη οργή κι αγανάκτηση του κόσμου που έβρισκε διέξοδο σε πλατείες και συγκεντρώσεις (κι όχι μόνο στην χώρα μας) έχει αρχίσει να μεταλλάσσεται σε μια παγκόσμια αλληλεγγύη των λαών πλέον κι όχι των ηγεσιών τους. Όταν αυτή η παγκόσμια ιδέα της ανάγκης αποτίναξης της ψεύτικης ευημερίας και της εγκαθίδρυσης μιας πραγματικής ανάτασης πνευματικών, σωματικών και υλικών αγαθών μπορέσει να σχηματοποιηθεί τότε θα αρχίσω να ελπίζω πραγματικά. Μέχρι τότε πάντως δεν θα φοβάμαι για τίποτα και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι με τον τρόπο μου για ότι θεωρώ σωστό. 

Ελπίζω να είστε όλοι καλά και να μπορείτε να προσθέσετε το μικρό ή μεγάλο λιθαράκι σας σε αυτό που θεωρείτε εσείς κοινωνική ή πολιτική δράση, με τίποτα όμως μην περιμένετε θαύματα και μάγους, αρκετά με τα παραμύθια, βγείτε και αφουγκραστείτε τον συνάνθρωπο, ακουμπήστε τον, ανταλλάξτε ιδέες κι αγωνίες, βρείτε κοινά και προχωρήστε κρατώντας τον από το χέρι, μόνο με αλληλεγγύη θα πάμε μπροστά.

"Και στην ησυχία της νύχτας..."

Καθόταν στην αναπαυτική κουνιστή πολυθρόνα και προσπαθούσε με όλες του τις αισθήσεις να φέρει όσο πιο ζωντανή γινόταν την εικόνα της αγαπημένης του γυναίκας. Είχαν περάσει τόσα όμορφα χρόνια μαζί που δεν ήθελε να θυμάται τα τελευταία της, όταν είχε αρχίσει να μαραζώνει ψυχολογικά.

Για τη φίλη Βερόνικα και το Λογοτεχνικό Σάββατο

Θυμήθηκε τότε που την πρωτοείδε, όμορφη κι ελκυστική, αρκετά νεότερη και παρότι από συνοικέσιο την αγάπησε με την πρώτη ματιά. Προσπάθησαν για πάρα πολλά χρόνια να κάνουν παιδιά, και τελικά τα κατάφεραν σχεδόν μετά από είκοσι χρόνια. Δίδυμα αγόρια μάλιστα, που αγάπησαν πολύ. Χάνοντας την όραση κάποια χρόνια μετά ο πατέρας σχεδόν δεν μπορούσε να διακρίνει ποιο από τα δύο χάιδευε, μιλούσε ή μάλωνε, κι η μητέρα δείχνοντας μια ιδιαίτερη κι ανεξήγητη προτίμηση στο δεύτερο στη σειρά φρόντισε να το εκμεταλλευτεί.

Στην ησυχία της νύχτας κι όταν ήρθε πλέον η ώρα να ευλογήσει ο πατέρας τον πρωτότοκο φρόντισε η μητέρα να τον παραπλανήσει και να φέρει μπροστά τον αγαπημένο της δευτερότοκο. Ήταν και το μόνο μελανό γεγονός που μπορούσε να της προσάψει κανείς και το πλήρωσε αναλόγως. Αναγκάστηκε να φυγαδεύσει τον αγαπημένο της γιό στον παππού του για να αποφεύγει την αδελφική διαμάχη και δεν τον ξαναείδε έκτοτε μέχρι να πεθάνει…

≈

Προσπάθησε να σηκωθεί από την πολυθρόνα του και να βρει τη μαγκούρα αλλά παραπάτησε κι έπεσε. Όντας ξαπλωμένος μονολόγησε: αγαπημένη μου Ρεβέκκα ήσουν το φως στη ζωή μου, δεν ξέρω τι σε έσπρωξε και έδειξες προτίμηση σε ένα από τα παιδιά μας αλλά εγώ σε συγχώρεσα, ελπίζω να έχεις κι εσύ συγχωρήσει τον εαυτό σου γιατί έρχομαι να σε βρω και θέλω να μην υπάρχει κανένα σύννεφο ανάμεσά μας…

Υ.Γ.: Για αυτό το Σ/Κ εκτάκτως δεν θα με ακούσετε στις Ραδιοτυπίες μου που επανέρχονται κανονικά το επόμενο, εύχομαι σε όλους ένα υπέροχο, ξεκούραστο κι όπως το θέλετε τριήμερο (ή το λιγότερο ένα όμορφο Σαββατοκύριακο), φιλιά.