早安 ...

... ή καλημέρα. Όχι δεν αποφάσισα να μάθω κινέζικα (ακόμα, αν και θα έπρεπε να το σκεφτώ σοβαρά μια κι είναι η νέα υπερδύναμη, αχ κακομοίρα Αμερική, πόσο νόμιζες ότι θ' αντέξεις ), αλλά πρέπει να προσαρμοζόμαστε. Είναι από το γνωστό κάνω τον Κινέζο (τύπου δεν καταλαβαίνω) όταν διάφορα πράγματα συμβαίνουν γύρω μου. Βέβαια μιλώ κυρίως για τα εργασιακά μου όπου έχουν μπει σε ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο. Σε διάφορα θέματα που ανακοινώνονται θα πω τη γνώμη μου, αλλά μέχρι εκεί, δεν θα προσπαθήσω να πείσω κανένα, δεν θα προσπαθήσω να κάνω του κεφαλιού μου, δεν θα προσπαθήσω να κάνω αυτό που θεωρώ σωστό. Τόσο όσο δηλαδή, γιατί κι η κούραση πρέπει να έχει μια ανταπόδοση (που δεν έχει στο συγκεκριμένο).

Από την άλλη στα προσωπικά μου κάνω τον Έλληνα, σαφώς έχω γνώμη για όλα (καλά όχι και για αυτά που δεν έχω ιδέα) και βέβαια δεν αφήνω κανένα να μου χαλάσει τη ζαχαρένια, μεγάλωσα αρκετά για να δίνω χώρο σε αυτούς που δεν χωρούν στον μικρόκοσμό μου. Σε αυτόν βρίσκονται μόνο άτομα προσωπικής εκτίμησης, βαρέθηκα να δίνω την παραμικρή σημασία σε όσους θεωρώ ότι δε μου ταιριάζουν.
Κατά τ' άλλα η ζωή κυλάει ήρεμα στον Πύργο, ανταποδίδοντας τη φιλοξενία στο αγαπημένο ζευγάρι που μας είχε τόσο όμορφα φιλοξενήσει το καλοκαίρι στη Μυτιλήνη, κι εγώ παρόλο το κρυωματάκι που με καταδιώκει αντιστέκομαι σθεναρά και χαίρομαι τη σημερινή ηλιόλουστη μέρα με μικρές κηπευτικές εργασίες και χαλαρούς ρυθμούς. Ελπίζω να περνάτε όλοι καλά και να αντιστέκεστε (όχι σαν τον Απόστολο ακριβώς) σε ότι "σκάρτο" προσπαθούν να σας πλασάρουν.

Υ.Γ.: Την άλλη Παρασκευή λέω να περάσω μια βόλτα από εκεί για να γνωρίσω από κοντά ένα άνθρωπο που τελευταία έχω εκτιμήσει πολύ σαν προσωπικότητα και σαν τρόπο ζωής.

Μεθεορταστικά & παρέες

Πέρασαν κι αυτές οι γιορτές κι ήδη αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τις επόμενες, κάποιοι βλέπουν ήδη το καλοκαίρι που έρχεται (υπερβολικό; εδώ δεν προλαβαίνουμε να τελειώσουμε το φαγητό και συζητάμε για το επόμενο γεύμα). Σαν μικρό απολογισμό μπορώ να πω ότι ήταν αρκετά ξεκούραστες αυτές οι ημέρες, ενώ το σημαντικό ήταν ότι άρχισε να γίνεται πράξη αυτό που λέγαμε περίπου πέρυσι τέτοια εποχή: αυτή η κρίση αξιών (πάσης φύσεως) θα μας φέρει πιο κοντά ως ανθρώπους, τουλάχιστον με αυτούς που μπορούμε να μοιραστούμε κάποια σημαντικότερα κομμάτια ιδεών και ψυχής μας. Έτσι είτε σε σπίτια είτε εκτός, χωρίς πολύ πρόγραμμα και προετοιμασίες (συνήθως), μετατρέψαμε τις ανησυχίες και τις φοβίες μας σε δύναμη όταν είδαμε ότι υπήρχαν άνθρωποι έτοιμοι να συμπαρασταθούν σε αυτές, αν όχι να δώσουν λύσεις να έχουν προτάσεις κι εναλλακτικές κι αν μη τι άλλο να σε ακούσουν. Ένα από τα πράγματα που είχαμε χάσει τελευταία ήταν να ακούμε τον άλλο, όχι με την έννοια του δε δίνω σημασία, αλλά με αυτή του να νιώθω τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις που λέει και να προσπαθούμε μαζί να ανακαλύψουμε τι μπορούμε να κάνουμε, πως να πάμε μπροστά μαζί. Οι παρέες σαφώς έγιναν πιο "κλειστές" (όχι με την ελιτίστικη έννοια), γιατί αν θες δεν υπάρχει ο χρόνος κι ο χώρος για άσκοπες αναλώσεις, είναι τώρα που με αυτό το ξεσκαρτάρισμα από τους προσωπικούς μας καταλόγους παραμένουν μόνο οι σημαντικοί. Εύχομαι αυτή η χρονιά να κυλήσει με αλληλεγγύη, συντροφικότητα κι ας είμαστε καλοπροαίρετοι με τους ανθρώπους που θεωρούμε φίλους, δεν υπάρχει θέση στη σκοπιμότητα με αυτούς.

Υ.Γ.: ευχαριστώ πολύ όσους με σκέφτηκαν, τηλεφώνησαν, ευχήθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο χθες κι αντεύχομαι τα καλύτερα

Ας κρατήσουν οι χοροί...

Περνούν κι οι τελευταίες εορταστικές και λίγο τεμπέλικες ημέρες της νέας χρονιάς, με λίγη δουλειά, μεγάλες προσδοκίες, όχι και τόσο ευοίωνες προοπτικές οικονομίας και κοινωνικών παροχών (τι;), τους εξωγήινους που πλησιάζουν (καλά έχουμε χρόνο για αυτούς, θα έχουμε αποτελειωθεί από μόνοι μας πριν φτάσουν), τον Γιωργάκη να χορεύει ζεϊμπεκιές (μπας και θυμίσει επιτέλους κάπου τον πατήρ), τους υπόλοιπους να χορεύουν το χορό του Ζαλόγγου, βόμβες και κλοπές σε δημόσιες και δημοτικές υπηρεσίες (εντελώς άνευ αιτίας και σημασίας...), όμως όπα, φτάνει, πολύ φόρα πήρα μου φαίνεται.
Τώρα μπορεί και να μου πείτε ότι εθελοτυφλώ και ότι ζω σε παράλληλο σύμπαν, αλλά πιστεύω ότι αυτή τη χρονιά θα μου πάνε πολύ καλά τα πράγματα. Δεν είμαι σίγουρος για τον τρόπο με τον οποίο θα γίνουν όλα καλύτερα, αλλά εντελώς διαισθητικά έτσι μου έχει καθίσει (κι όταν μου κάθεται κάτι γίνεται γενικά). Εξάλλου πάνε σχεδόν 4 χρόνια (μια ολυμπιάδα ας πούμε ή ένας δίσεκτος κύκλος) από την προηγούμενη φορά που ήξερα ότι θα αλλάξει η ζωή μου σε πολλά επίπεδα, και πράγματι έτσι έγινε. Πέρα από τις διαισθήσεις και παραισθήσεις μου όμως, τούτος ο Γενάρης δεν υπάρχει περίπτωση να μου θυμίσει τον περσινό (από τους χειρότερους της ζωής μου, με απώλειες σημαντικές, στριμώγματα γενικά και τίποτα καλό τέλος πάντων), αλλά θα είναι η αρχή μιας σειράς πραγμάτων που θα φέρουν ευχάριστες ανατροπές.

Οι Αλκυονίδες θα έρθουν θέλουν δε θέλουν, εξάλλου είναι λίγο και στο χέρι μας, έτσι;

Με το καλό (δεξί ή αριστερό, ότι προτιμάτε)

Επιστρέψαμε με το καλό με το παιδί από τις ολιγοήμερες Χριστουγεννιάτικες διακοπές, όπου περάσαμε τις γνωστές ξεκούραστες κι όμορφες ημέρες μας. Με φαγητό, ποτό, ξάπλες, βόλτες πολλές (αρκετά χιλιόμετρα παραλιακά...), ειδικά η Ταμάρ ξεσάλωσε. Τι φαγητό έκρυβε παντού στον κήπο, τι με άλογα ήρθε σε επαφή (οκ, έπαθε μια πλάκα με το θέαμα), τι με άλλα σκυλάκια έπαιξε, τι περαστικούς περιεργάστηκε (πάντα με το γνωστό σνομπ της ύφος, τύπου: μη με χαϊδεύετε απλά θαυμάστε με), τι ουζάκι ήπιε (τρόπος του λέγειν, βλέπε μεζέδες έφαγε) δε λέγεται. Εννοείται το φαγητό που της μαγείρεψα ούτε να το φτύσει...Εγώ πάλι σχεδόν ότι έκανε κι η μικρή αλλά με πολύ περισσότερο ύπνο. Μάλλον μου έλειπε αρκετά. Τελικά η οικογενειακή θαλπωρή είναι αρκετή από μόνη για να σε χαλαρώσει. Και κάτι τέτοιες στιγμές είναι που μαλώνω τον εαυτό μου που δεν το κάνει πιο συχνά (μια συχνότητα 3-4 φορές το πολύ τον χρόνο δεν είναι αρκετές για να δω και να χορτάσω τους δικούς μου ανθρώπους). Ας είναι, μου αρκεί να είναι καλά, μου αρκεί όποτε πηγαίνω να πίνω ένα ουζάκι, εκεί κατά τις 12, με τον Αλέκο μου και να μου λέει ότι ιστορίες του έρχονται στο μυαλό, μου αρκεί ένα χαμόγελο κι ένα χάδι κι αυτό το αληθινό βλέμμα λατρείας από τη μάνα μου για να νιώσω καλύτερα και πιο δυνατός, μου αρκεί να είναι παρόντες.
Σας εύχομαι αυτή η χρονιά που έρχεται, όσο δύσκολη κι αν ακούγεται κι είναι στην πραγματικότητα, να γεμίσει τουλάχιστον από χάδια, φιλιά, αγκαλιές και πολύ αγάπη, με καθαρά βλέμματα, κουβέντες κι αισθήματα, ότι ήταν να κρυφτεί κρύφτηκε, ας γίνουμε πιο αληθινοί και πιο ουσιαστικοί στη ζωή μας, ας αναδείξουμε επιτέλους κάποιες άλλες αξίες πέραν των υλικών.
Η Ταμάρ (γιορτινή έτσι, δεν μπορείτε να πείτε ότι δεν μπήκε στο πνεύμα) κι εγώ, σας ευχόμαστε τα καλύτερα για την χρονιά που έρχεται, να είστε όλοι καλά.

Γιορτινές εκλείψεις & ευχές

Χθες είχε και πανσέληνο και ισημερία και έκλειψη και δεν ξέρω τι άλλο σχετικά με τον δορυφόρο μας. Ήταν όντως μια ιδιαίτερη ημέρα, με πολλές εξάρσεις, προσωπικά με ανεβασμένη διάθεση αλλά και κάτι περίεργο στην ατμόσφαιρα. Κάτι οι γιορτές που έρχονται κάτι το δώρο που μπήκε (και το γνωστό: όπως μπαίνει βγαίνει...), κάτι η δουλειά που δείχνει μια ελπίδα ανάκαμψης στον ορίζοντα, κάτι άλλες δουλειές που ίσως συνεισφέρουν σημαντικά στο μέλλον στον οικιακό κουμπαρά, κάτι η ολιγοήμερη ξεκούραση που περιμένω πως και πως, όλα αυτά μαζί με κάνουν να αναθαρρώ και να αποκτώ την χαμένη μου - κι απαραίτητη αυτό τον καιρό - αισιοδοξία.

Το μεσαίο χασκάκι θυμίζει αρκετά την Ταμάρ μικρή

Θα πάρω που λέτε το παιδί και θα πάω στο χωριό για τα Χριστούγεννα και μετά επιστροφή για λίγη δουλειά ενδιάμεσα των γιορτών και τέλος Πρωτοχρονιά εδώ με φίλους. Εύχομαι σε όλους να βρεθείτε με τους ανθρώπους που αγαπάτε και να περάσετε υπέροχα, δεν είναι απαραίτητο να "πνιγείτε" από τα στολίδια, τα φαγητά και τις υπερβολές για να περάσετε όμορφα, στα απλά πολλές φορές κρύβονται τα καλύτερα. Υγεία κι ευτυχία για όλους εύχομαι και μια κι είναι κυρίως γιορτές για τα παιδιά, ποτέ να μην ξαναδούμε θλιμμένο παιδικό βλέμμα για κανένα λόγο.

Φόρος και στο σεξ?

Ίσως να είναι και το μόνο που (προς το παρόν) παραμένει αφορολόγητο. Αν και η κρίση φαίνεται να έχει χτυπήσει σοβαρά τη λίμπιντο και την έχει ρίξει στα τάρταρα. Πολύ ασεξουέλ βρε παιδί μου αυτή η εποχή... Πολύ λάδι κι από τηγανίτα τίποτα που λένε, ματιές, παιχνίδια, σκέρτσα, αλλά μέχρι εκεί, λες κι όλοι φοβούνται ότι μετά την πράξη θα πρέπει να χτυπήσεις την απόδειξη με 23% ΦΠΑ. Γνωστοί και φίλοι συζητούν τι τους έχουν κόψει από μισθούς (όσοι έχουν ακόμη βέβαια) και τι αναγκάζονται με τη σειρά τους να κόψουν στην καθημερινότητα: από τα ψώνια γενικώς μέχρι την εκπαίδευση και τη διασκέδαση. Είναι λοιπόν πολύ πιθανό όλες αυτές οι σκέψεις να μην αφήνουν και πολλά περιθώρια στην ανέξοδη διασκέδαση του σεξ. Αν κατά τη διάρκειά του αρχίζεις να σκέφτεσαι: αύριο πρέπει να πληρώσω την οποιαδήποτε υποχρέωση (και δεν έχεις ή έχεις αλλά μένεις με άδεια τσέπη) πως να μην πέσει η οποιαδήποτε "διάθεση";
Κατά τ' άλλα η γνωστή περίεργη εποχή (μια κρύο μια ζέστη, γενικώς αυτό όχι μόνο ο καιρός) λες και παίζει πινγκ πονγκ με τα νεύρα και τις αντοχές μας. Από εκεί που ξεκινάς χαρούμενος να πας στη δουλειά σου κάτι στραβώνει εν τω μεταξύ και καταλήγεις βρίζοντας, γυρνάς σπίτι και δεν έχεις κουράγιο για τίποτα περισσότερο από τα βασικά, που διάθεση λοιπόν για ερωτοτροπίες κλπ; Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι παλιοί ή νέοι φίλοι και μας φέρνουν μια ισορροπία με την παρουσία τους ή έστω με την ασύρματη επικοινωνία τους.

Παιδιά ελπίζω όλο αυτό να είναι εντελώς προσωρινό και γρήγορα το \ να φύγει από το παραπάνω εικονίδιο, είθε όλες μας οι αισθήσεις να επαναστατήσουν και να δώσουν μια αφορμή για νέες εξορμήσεις σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο.

Past lives

Περασμένες ζωές... χμμμ, κάπου το έχουμε όλοι ακούσει, σε κάποιους από εμάς έχουν περιγράψει στιγμές από αυτές καθώς και καταστάσεις και συνευρέσεις με τωρινά κοντινά μας πρόσωπα. Εμένα ας πούμε έχουν πει (και νομίζω το έχω αναφέρει και στο παρελθόν) ότι έχω πνίξει (σε λίμνη Αφρικανική συγκεκριμένα καθώς ήμασταν πλύστρες!!! εκείνη την μακρινή εποχή) τον κύριο της παρακάτω φώτο, ενώ στον Μεσαίωνα τον έχω επίσης κατασφάξει όντας καλόγεροι (ποιος ξέρει τι αμαρτωλές ιστορίες έπαιζαν στο Μοναστήρι...). Έτσι που λέτε εξηγείται η τωρινή ανταπόδοση (δε λέω άλλα εδώ μια και δε συμφέρει...).
Τώρα τι έχω κάνει και στο ζωντανό της φωτογραφίας δεν μου το έχουν πει, αλλά δεν μπορεί για να με βασανίζει (κι αυτό) έτσι, κάτι θα έχει τραβήξει από μένα σε άλλη ζωή. Επίσης όποιος μπορεί να το εξηγήσει αστρολογικά σκεφτείτε απλά τι μπορεί να περνάει ένας άνθρωπος με 2 λιοντάρια στο ίδιο σπίτι...
Πέρα από πλάκα πάντως, δεν σας έχει συμβεί πολλές φορές με ανθρώπους που είτε ξέρετε λίγο είτε μόλις γνωρίζετε να νιώθετε οικεία; Ένα πράγμα σαν να έχετε ήδη γνωριστεί, να νιώθετε τις σκέψεις του ή τα πράγματα που θέλει, για να μην πω για τα κοινά που ανακαλύπτετε στην πορεία. Βέβαια δε λέω ότι είναι καθημερινό φαινόμενο ή ότι συμβαίνει με πολύ κόσμο που γνωρίζω, αλλά να και τηλεφωνικά ή διαδικτυακά μου έχει τύχει να νιώθω πολύ άνετα με τον άλλο και καθώς (όπως έχω αναφέρει πολλές φορές στο παρελθόν) δεν πιστεύω καθόλου στην τύχη ή τις συμπτώσεις μήπως πρόκειται για συνεύρεση με άτομα προηγούμενης ζωής; Πάντως στη διαδικασία αναδρομών δεν πρόκειται να μπω, όχι ότι το φοβάμαι αλλά και να μάθω (υποθετικά πάντα) τι ήμουν σε άλλη ζωή και τι έκανα, τι έγινε; Το τώρα έχει σημασία, και τώρα χιονίζει, έχω την δουλειά της αρκούδας (επίκαιρο), η φασολάδα βράζει (με μπόλικο ταμπάσκο), οι βασανιστές μου έχουν πιάσει από ένα καναπέ και χουχουλιάζουν κι εγώ προσπαθώ να βάλω σε τάξη τις όποιες σκέψεις μου (δύσκολο).
Ας ασχοληθούμε λοιπόν με το (δύσκολο από πολλές απόψεις) τώρα, ας έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους που θεωρούμε ότι μας ταιριάζουν και νιώθουμε καλά μαζί τους κι ας κάνουμε πράγματα που πιστεύουμε ότι μας φέρνουν ένα βήμα πιο μπροστά. Καλό υπόλοιπο Δεκέμβρη να έχουμε παιδιά και να στεκόμαστε στα πόδια μας.