Η ζωή είναι αλλού...

... και συγκεκριμένα στο γνωστό και μη εξαιρετέο Ευβοιώτικο χωρίον που αντιστέκεται όσο μπορεί στην κρίση (εσωτερικό αστείο, σε αυτόν που αναφέρομαι θα καταλάβει) και ξέρει ακόμη να γλεντάει όσο και όποτε μπορεί.

Παρασκευή βράδυ με τα πολλά, ξεκινώ απευθείας μετά τη δουλειά για να παραβρεθώ στο ένα από τα δύο κοσμικά γεγονότα του μήνα (για το άλλο θα ενημερωθείτε εγκαίρως), δηλαδή στη γιορτή του κολλητού. Παρότι γνώριζα καλά ότι αποκλείεται να με αφήσουν τα τηλέφωνα να ησυχάσω όπως θα το ήθελα, δεν το έχανα για δεύτερη χρονιά με τίποτα. Έφτασα που λέτε κατά τις 9 το βράδυ κι όπως ήμουν με τσάντες, τσαντάκια, κινητά κι ακίνητα πήγα κατευθείαν στην εργασία του κολλητού, τη γνωστή και λατρεμένη ψαροταβέρνα της περιοχής. Μετά από αγκαλιές, φιλιά κλπ συγκινητικά (όπως: που χάθηκες βρωμόσκυλο, κι άλλα που η ανατροφή μου δεν μ' αφήνει να περιγράψω εδώ), κάθισα σ' ένα τραπεζάκι περιμένοντας να σχολάσει ο φίλος. Λίγο κρασάκι κι αρκετά επαγγελματικά τηλεφωνήματα μετά φύγαμε για το σπίτι (μεγάλη παρένθεση: αντιστάθηκα σ' όλα τα κουτσομουράκια, γαβράκια, κλπ θαλασσινά κι όχι μόνο εδέσματα που περνούσαν μπροστά από τη μύτη μου για να μπορέσουμε να χαρούμε το μετά καλύτερα). Ψόφιοι αλλά χαρούμενοι που ξανασμίγαμε πήγαμε σπίτι του όπου μας περίμεναν η σύζυγος κι η θυγατέρα (και κάτι σκυλιά που δεν θα αναφερθώ περαιτέρω σε αυτά γιατί ζηλεύει κι η Tamar μου). Μεζές στα γρήγορα (μια και τα μαγαζιά της περιοχής δεν κρατούν ως αργά τέτοιο καιρό), καλό κρασάκι και παρεούλα από τα παλιά (και καλά). Είπαμε να πέσουμε νωρίς μια και η αυριανή θα ήταν μια "γεμάτη ημέρα".

Σάββατο ευτυχώς δεν με ξύπνησαν νωρίς τα τηλέφωνα και μετά από δύο - σχετικά - γρήγορους καφέδες στρωθήκαμε στη δουλειά: έπρεπε κάποιος να βοηθήσει στο σούβλισμα... Γιατί ψαροχώρι το μέρος αλλά στις γιορτές και τα καλά τον σουβλίζουν τον οβελία. Οποία τύχη για κάποιον που μόνο ζωντανά τα αντέχει τα αμνοερίφια... Αρχικά λοιπόν έπρεπε να κρατήσω κόντρα για να περάσει η σούβλα... what? τέτοιο βάρβαρο πράγμα δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα μπορούσα να το κάνω, τι κι αν έταξα σε όλους τους παρευρισκόμενους τα καλύτερα, τι κι αν ικέτεψα έστω για χειρουργικά γάντια κι ένα mp3 για να μην ακούσω το ανατριχιαστικό κρακ όταν θα διαπερνά η σούβλα το κρανίο του άτυχου αμνού... μάταια, έπρεπε να αναλάβω τη δύσκολη αποστολή.

εδώ ο κολλητός τακτοποιεί τις τελευταίες λεπτομέρειες (δεσίματα, βιδώματα, κ.ά κουφά που συμβαίνουν ώστε να μην πέσει το αρνί από τη σούβλα στη θράκα, όχι έμαθα πολλά πράγματα ομολογώ)

Αφού πέρασα το δυσκολότερο σημείο (έτσι νόμιζα) της υπόθεσης, τοποθετήσαμε - το πρώην χαρούμενο ζωντανό που κάποτε έβοσκε και χοροπηδούσε χαρούμενο στους αγρούς - τη σούβλα πάνω στην ψησταριά και περιμέναμε να ψηθεί σιγά - σιγά. Πέντε ώρες περιμέναμε να ψηθεί η προβάτα, μαζί κι ένα νοστιμότατο κοντοσούβλι home made με περίσσια μαστοριά μαριναρισμένο και περασμένο, και κάτι κοτόπουλα που όλο λέγαμε: να τα βάλουμε τώρα; όχι μωρέ μη βιάζεσαι (και που κάψαμε ίσως λίγο, αλλά ποιος ασχολήθηκε μαζί τους τελικά;). Αυτές οι πέντε ώρες πέρασαν με πολύ χαβαλέ, κάμποσα ποτηράκια από το άγουρο κρασάκι (που αντί να βράζει ήσυχο στο βαρελάκι αποφασίσαμε να βράσει στα στομάχια μας), μερικά δύσκολα επαγγελματικά τηλεφωνήματα που ευτυχώς ξεπέρασα με αρκετή ευκολία, λίγο μεζέ - που έγινε λιγότερος μιας και μας βούτηξε μέρος του το εξωτερικό σκυλί, ναι υπάρχει κι άλλο του σαλονιού, Tamar μην βλέπεις είπα τι γράφω... - αλλά πάνω απ' όλα με έναν άνθρωπο που μου λείπει και μαζί του περνάω πολύ καλά.

εδώ προσπαθεί να ποζάρει αλλά λίγο η τσίκνα λίγο το άγουρο κρασί το αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο...

Εγώ πάλι αφού κατάφερα σε γενικές γραμμές να αντεπεξέλθω στο δύσκολο έργο επιτήρησης του αμνού, κοντοσουβλίου και πουλερικών που σιγοψήνονταν ένιωσα ότι πλέον είμαι έτοιμος για όλα (μη νομίζετε ότι πρόκειται για κάτι εύκολο, από μακριά μου φαινόταν κι εμένα κάποτε).

εδώ η αφεντιά μου το παίζει ότι ψήνει για χάριν της φωτογράφισης, προσέξτε το φλου της φωτογραφίας, αποκλειστικός υπεύθυνος ο μούστος που σιγοβράζει ακόμη μέσα μας...

Με τα πολλά κι αφού ξεσουβλίσαμε, τεμαχίσαμε και κάναμε αρκετές άλλες πρωτόγονες τελετουργικές πράξεις, ανεβήκαμε για ένα ντουζάκι ώστε να φύγει η τσίκνα μιας κι οι πρώτοι καλεσμένοι είχαν αρχίσει να καταφθάνουν. Αφού μαζευτήκαμε αρκετοί (ουκ έστιν αριθμός, πάντως μαζί με τα ζωντανά και τα παιδιά πάνω από 30) και μετά το καταβρόχθισμα αρκετών εκ των εδεσμάτων (εκτός των κρεατικών, αρκετές πίτες, πιτάκια, σαλατικά, πατάτες, ρύζια κ.ά συνοδευτικά), και άφθονο κρασί, είπαμε να περάσουμε στο γλυκό και τα ουίσκι (δεν καταφέραμε ποτέ να μετρήσουμε τα μπουκάλια που καταναλώθηκαν), η μουσική δυνάμωσε κι ο χορός στήθηκε για τα καλά...

εδώ σε τσιφτετέλι ο εορτάζων κολλητός μετά του ανιψιού πάνω στο τραπέζι, οι υπόλοιποι κρατούσαμε το τραπέζι και μαζεύαμε τα ποτήρια για όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες...

Μην γνωρίζοντας πλέον τι έχουμε ακριβώς πιει (γιατί φάει δεν είχαμε και πολύ τελικά, ιδίως εμείς οι ψήστες) κι έχοντας διασκεδάσει πραγματικά, αποφασίσαμε να το διαλύσουμε (μιας και με μαρτυρία - ανεπιβεβαίωτης από άλλον πρέπει να τονίσω - ο εορτάζων αλληθώριζε προς το τέλος, μπορεί να συμβεί αυτό από κατανάλωση αλκοόλ;).
Το πρωί - άντε προς μεσημέρι - Κυριακής και μετά από 1-2 καφέδες, είπαμε να ξαναστρωθεί το τραπέζι για να φάμε / πιούμε και τα υπόλοιπα, με τη μισή σχεδόν χθεσινοβραδινή παρέα. Στα χωριά είθισται τελικά να κρατούν 48ώρο οι εορτές, κι αφού πίναμε εναλλάξ καφέ / κρασί, εκεί κατά το απόγευμα είπα να πάρω το δρόμο της επιστροφής.
Πάντα όταν έφευγα από ένα μέρος μου στοίχιζε, πάντα βγάζω εισιτήριο μιας κατεύθυνσης και ποτέ μετ' επιστροφής παρότι είναι φθηνότερο, ίσως γιατί ποτέ δεν ξέρω αν θα επιστρέψω, ίσως γιατί μου είναι πιο δύσκολο να φεύγω παρά να έρχομαι...
Όμορφα πέρασα, όμορφα περνάω, είναι στο χέρι μας να κάνουμε μικρές ή μεγάλες αποδράσεις, είναι στο χέρι μας να περνάμε καλά όπου κι αν βρεθούμε, πόσο μάλλον με ανθρώπους που αγαπάμε βαθιά, και του χρόνου φίλε.

αυτό το post δεν χρειάζεται υστερόγραφο, είναι από μόνο του

7 αλήθειες θα σου πω...

όχι για να διαλέξεις το σκοπό αλλά γιατί έτσι το θέλησε το αγαπημένο ζευγάρι της blogosfairas bill & tanila (δεν σας κάνει pop group 80' s?). Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα πρέπει να έχω διαπράξει τα μισά (3 1/2; αφήστε να μην σας εξηγώ τι είναι το 1/2)
2. Όταν βγαίνει το 7 κούπα στο μπιριμποτράπεζο δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να μην κερδίσω την παρτίδα
3. Η έβδομη σφραγίδα και οι 7 σαμουράι είναι από τις πολύ αγαπημένες μου ταινίες, ενώ έχω δει 7 φορές το finding Nemo
4. Επτά χρονών έπαθα εμφύσημα καρδιάς το οποίο θεραπεύτηκε στα 17 μου μετά από προσεκτική ζωή (όπως εγκατάλειψη του αθλητισμού και αρχή καπνίσματος)
5. Ξεχάστε τα 7 χρόνια φαγούρας, σκέτη παραπληροφόρηση, για τα 14 θα σας ενημερώσω σύντομα...
   
6. Από τις 7 πληγές του Φαραώ και την επιστημονική τους εξήγηση δεν με πείθει καθόλου η σχετική για τον θάνατο των πρωτότοκων (ας μην σας εξηγώ σε όσους δεν γνωρίζουν είναι μεγάλη ιστορία και δεν έχω τον χρόνο να το αναλύσω τώρα)
7. Θαύμαζα πάντα είτε από κοντά (Πυραμίδα) είτε θεωρητικά τα 7 θαύματα του κόσμου και πολύ χαλάστηκα με την διαδικτυακή αηδία περί των μοντέρνων 7 θαυμάτων κι όχι μόνο από το αποτέλεσμα (που δεν συμπεριελήφθει η Ακρόπολη) αλλά από τη γενικότερη προσέγγιση του θέματος...

Ελπίζω να σας βρει γερούς και δυνατούς ο Νοέμβρης που έρχεται, ξεχάστε κραχ, οικονομικές δυσκολίες κι άλλα τέτοια και ζήστε όσο εντονότερα γίνεται

Πάντα να ανταμώνουμε

Του Άη Δημήτρη σήμερα, χρόνια πολλά στους και στις εορτάζουσες, και βρέθηκα στο εξωτικό Ντράφι για τη γιορτή της μεγάλης μου βαφτιστήρας. Η γιορτή ήταν η αφορμή να ξαναβρεθούμε με πρόσωπα και να ξαναθυμηθούμε καταστάσεις του παρελθόντος, κάτι σαν την "Μεγάλη Ανατριχίλα" στην ελληνική της έκδοση. Ήταν όλοι εκεί, η Τζένη με το Γιώργο, η Δήμητρα με τη Μαρία Ρουμπίνη, ο κούκλος ο Ερμής (λαμπραντόρ), η Φούλη με το Δημήτρη και τα παιδιά τους, η Ελένη με το Γιάννη, η Ολυμπία με το Μάνο και τα δικά τους αντίστοιχα, πολύς κόσμος που είχα να δω καιρό κι είχα πεθυμήσει. Θυμηθήκαμε τα παλιά, είπαμε τα τρέχοντα, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, κι όλη αυτή την ώρα η απουσία του φίλου στο κάδρο ήταν έκδηλη. Ψήσαμε, ήπιαμε κρασιά, τσίπουρα, ρακές, φάγαμε ένα περίδρομο, και μετά γλυκά, και καφέ και ξανά ρακόμελα, και κιθάρα με τον Κωστή σε φόρμα, και τα πιτσιρίκια να συνοδεύουν, όμως...
Σαν να ήταν εκεί, σαν να μου έλειπε όλη την ώρα κάτι, δεν μπορούσα να το προσδιορίσω, μέχρι την ώρα που έφευγα, όταν στην αγκαλιά με την κουμπάρα μου έβγαλε το κάδρο και τότε κατάλαβα, λύγισα, μου κόπηκαν τα πόδια, τίποτα δεν ήταν όπως παλιά, πάντα θα έλειπε αυτός, αυτός που ήταν ο κρίκος που ένωνε τα ανόμοια, ο άνθρωπος στον οποία έδωσα και μου δόθηκαν τόσα πολλά.
Πάντα να ανταμώνουμε αδέλφια, να χαιρόμαστε, να ξεφαντώνουμε, να θυμόμαστε, να ξαναζούμε, να ζούμε, τη στιγμή, το τώρα, το πριν, το τότε, το για πάντα, το μαζί...

υ.γ.: αφιερωμένο στο μεγάλο σημερινό απόντα που ξέρω ότι είναι πάντα κοντά όσο μακριά κι αν βρίσκεται θεωρητικά

Στατιστικές & σφυγμομετρήσεις

Όπως θα έλεγε κι ο αγαπημένος μπλε γκρινιάρης: μου τη δίνουν οι σφυγμομετρήσεις. Ποιος το λέει τώρα αυτό θα μου πείτε; αυτός που παρότι δεν το σπούδασε από την αρχή της όποιας καριέρας του με κάποιο μαγικό τρόπο κατάφερνε να κρατάει συγκριτικά κι άλλα στατιστικά στοιχεία όσον αφορά πωλήσεις, κινήσεις ειδών, κλπ. Μια τρέλα που χωρίς να το επιδιώκω (ή ίσως επιδιώκοντάς το ασυνείδητα) πάντα κατέληγε σε μένα, μολονότι υπήρχαν και πιο αρμόδιοι και περισσότερο σπουδασμένοι πάνω σε αυτό. Όμως νιώθω το κακό να έχει παραγίνει: σφυγμομετρήσεις σε δείγμα 1.000 (λένε) ανθρώπων καθορίζουν τύχες δημοσίων προσώπων, είτε αυτοί είναι πολιτικοί είτε τηλεοπτικοί παράγοντες είτε εγώ κι εσείς.Από πότε αυτή η ανάγκη για τη μέτρηση του σφυγμού μας έγινε και πανάκεια; Και καλά η μέτρηση του σφυγμού των παλμών μας, έχει μια ιατρική υφή, αυτή η σύγχρονη ανάγκη για να υπάρχουν μετρήσεις και τάσεις σε όλα τα θέματα από που μας προέκυψε; Όχι δηλαδή για να μην τρελαθούμε και να μη νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο (που αρκετοί βέβαια από εμάς και το τρώμε και το θεωρούμε νόστιμο). Αλλάζω που λέτε κανάλι, γυρίζω σελίδα εφημερίδας ή αλλάζω συχνότητα σταθμού όταν ακούω για τη νέα ημερήσια έρευνα για το οτιδήποτε - από το βαθμό δυσαρέσκειας για την άνοδο τιμών του γιαουρτιού έως την νέα "αποκλειστική" καθημερινή δημοσκόπηση (ή κωλονοσκόπηση θα σας γελάσω) για τις τάσεις του εκλογικού σώματος. Με τα δικά μας σώματα θα ασχοληθεί κανείς; Θα μας ρωτήσει κανείς στατιστικολόγος, δημοσκόπος ή σφυγμομετροσιολόγος αν χρειαζόμαστε στην πραγματικότητα ψυχολόγο για να ξεπεράσουμε όλο αυτό τον "κατευθυντισμό" και την απόλυτη απουσία της οντότητας στο κενό της μάζας;
Και καλά, θεωρείτε ότι συμφωνώ (υποθετικά) με το Νο 317 της ερώτησης για τον ακαταλληλότερο ως πρωθυπουργό, μπορείτε να μου απευθυνθείτε προσωπικά ότι ο κος ή κα του Νου 317 είναι πιο κοντά στις απόψεις μου; έτσι βρε αδελφέ για να βρω τον άνθρωπο που συμφωνεί μαζί μου.
Σας το έχω πει ότι είμαι κουρασμένος έτσι; είναι που με κουράζουν κι όλα αυτά που ακούω και βλέπω γύρω μου και εντείνουν το θέμα. Αλήθεια εσείς απεργείτε; (άσχετο; μπα είπα να κάνω κι εγώ μια σφυγμομέτρηση).

Υ.Γ. υπογραφή: ο υπεύθυνος στατιστικών του τμήματός μου

Υπερ-κόπωση

Υπερήρωες τελικά υπάρχουν μόνο σε κόμικ και ταινίες του Χόλιγουντ. Ενώ υπερ-κοπωτικοί (αδόκιμη η λέξη;) τελευταία όλο και περισσότεροι. Στο γραφείο που είμαι τουλάχιστον, κατά το ολιγόλεπτο διάλειμμα για τσιγάρο στον ειδικό χώρο όλοι δείχνουμε από ζόμπι έως "αλλού". Το καλό είναι ότι το διακωμωδούμε όσο μπορούμε (αλλιώς πως να βγει θα μου πεις;) με διάφορους τρόπους. Η αλήθεια είναι ότι γυρίζοντας σπίτι πέφτω (αφού αλλάξω σε δεύτερα και τακτοποιήσω πολύ βασικά μόνο πράγματα) στον καναπέ συνήθως που ξαπλώνει η Tamar, η οποία ασθμαίνοντας με ένα ουφ που σημαίνει πάλι αυτός μου έπιασε τη θέση, κάθεται δίπλα μου. Σε αυτή την απόλυτη στάση του δεν κάνω τίποτα μπορεί να περάσω από λίγα λεπτά έως αρκετές ώρες - ανάλογα με το αν θα πρέπει να μαγειρέψω κάτι ή να βάλω κανένα πλυντήριο - ευτυχώς που (συνήθως) δεν ξεχνάω να βάλω φαγητό στην μικρή μου. Τώρα που είπα ξεχνάω, μου συμβαίνει και το άλλο τελευταία: σηκώνομαι με ορμή και πηγαίνω στην κουζίνα, και στον ελάχιστο χρόνο κι απόσταση προς αυτή ξεχνάω γιατί σηκώθηκα, να ήθελα να πιω κάτι; ή να φάω κάτι; άσε που τελικά μου βγαίνει να κάνω μια εντελώς άκαιρη δουλειά, όπως το να καρφώσω, να βιδώσω ή να καθαρίσω κάτι που κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει και το Σαββατοκύριακο. Το ποιο; Αυτό της ξεκούρασης ντε, που έτσι για αλλαγή κι αφού δουλεύω τελικά κι από το σπίτι λέω την Κυριακή - γιορτή και σχόλη - να πάω από τη δουλειά, γιατί δεν έχω κι όλα τα απαραίτητα εργαλεία να τα προλάβω όλα από το σπίτι...

Αν τώρα όλο αυτό σας φαίνεται ήδη κουραστικό, ας προσθέσω τις αγαπημένες μου ασχολίες όπως: σιδέρωμα (το σιχαίνομαι, το έχω πει;), μεταφυτεύσεις και πότισμα φυτών (το μόνο που με ξεκουράσει στην πραγματικότητα), λίγο παιχνίδι με την Tamar, και καμιά βόλτα μέχρι το περίπτερο ή τον φούρνο...
Αλλά ως γνωστόν δεν το βάζω κάτω, μήνας είναι (και κάτι) θα περάσει, εμείς να είμαστε καλά και θα τα καταφέρουμε κι εδώ, οι προοπτικές είναι καλές και το νερό μπήκε στο αυλάκι.

υ.γ.: πάντως πέρα από πλάκα η ένταση κι η κούραση που υπάρχει αυτές τις ημέρες σε όλα τα επίπεδα δεν περιγράφεται με λόγια, πρέπει να το βιώσει κανείς από κοντά για να καταλάβει τι εννοώ, καλή ξεκούραση σε όλους, νομίζω το επόμενο ποστ θα είναι από κάποιο spa χαλάρωσης...

Μ' αγαπάς;

Κάποιες ερωτήσεις άλλοι τις λαμβάνουν ως έκφραση συναισθήματος και στην ουσία τους κατάφαση και δήλωση κι άλλοι ως πραγματικές ερωτήσεις και περιμένουν απάντηση. Σε μια ερώτηση κλισέ όπως το "μ' αγαπάς;" δε συνηθίζω να δίνω απάντηση ή την διακωμωδώ λέγοντας "όχι" αν και στην πραγματικότητα εννοώ "ναι". Τώρα γιατί δεν το λέω να τελειώνουμε; Ίσως γιατί έτσι θα χαλούσα το παιχνιδάκι, μιας και γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν το λέω και πολύ εύκολα. Κάποιοι όψιμοι Φρόυντ θα αναλογιστούν ότι: εδώ παίζει ανασφάλεια, μη εξωτερίκευση συναισθημάτων, καταπιεσμένα πάθη, έλλειψη τρυφερότητας στην παιδική ηλικία, κ.ά πολλά σύνδρομα.

Λοιπόν όχι αγαπητοί μου, εδώ πρόκειται για κάτι πολύ απλούστερο: όταν αισθάνομαι ότι οι πράξεις φανερώνουν πολύ περισσότερα από τα λόγια δεν χρειάζεται να το αναλύω, αισθάνομαι ότι έτσι χάνει την αξία του, η όποια δήλωση του οφθαλμοφανούς σχεδόν με κουράζει αν όχι με εκνευρίζει. Είναι λες και πρέπει να παραδεχτώ σε εαυτό κι αλλήλους ότι: είμαι άνδρας μεσήλιξ, βαριά εργαζόμενος, με ένα σκυλί που λατρεύω, κατασταλαγμένες ιδέες περί μουσικής, τέχνης, πολιτικής κι οιουδήποτε άλλου θέματος κοινωνικού ενδιαφέροντος, μισώ τις ταμπέλες (ο αναρχικός με τη γραβάτα που λέει κι ένας γνωστός), κλπ γνωστά κι άγνωστα...

Θα μου πείτε όμως, ο άλλος που ζητάει να το ακούσει προφανώς το έχει ανάγκη, μπορεί να μην έχει τη δική σου πετριά και πέρα από πράξεις θέλει και τα λόγια να επισφραγίζουν το οφθαλμοφανές. Και θα σας απαντήσω: σωστό κι αυτό. Γιατί λάθος δεν υπάρχει, όλοι σωστοί είμαστε κι όλοι πιστεύουμε στο δικό μας σωστό. Για αυτό και το παιχνιδάκι της ερωτο-απάντησης: "-Μ' αγαπάς; -Όχι" θα συνεχίσει να παίζεται, γιατί αν σταματήσει, τότε κάτι δεν θα πηγαίνει καλά, κάποιος από τους δυο μας δεν θα είναι καλά. Ακόμη κι όταν αραιά και που, μερικές φορές για πλάκα και μερικές για να σε καθησυχάσω απαντώ "Ναι", βλέπω την έκφραση απορίας σου και δεν μπορώ παρά να ξεσπάσω σε γέλια.Λατρεύω αυτή την αιώνια Άνοιξη που περνάμε παρέα, για αυτό και δεν επιτρέπω καμιά ερώτηση να είναι τόσο σοβαρή ώστε να φέρει σύννεφα στις λαμπερές μας ημέρες.

υ.γ.: η απάντηση στον τίτλο είναι φυσικά ναι, αλλά αυτό κάντε ότι δεν το διαβάσατε...

Αγάλματα

Τι κι αν ρούφηξες τελικά το μεδούλι της ζωής; κάποια πράγματα σου φαντάζονται ονειρικά κι ίσως ψεύτικα, πυγολαμπίδες με ημερομηνία λήξης, φωτεινές εξαιρέσεις και διάττοντες αστέρες σε σκοτεινό ουρανό. Πορευτήκαμε σε κακοτράχαλους δρόμους, είδαμε τα πράγματα μια να μας γελούν μια να μας κοροϊδεύουν, κι εμείς εκεί, ακλόνητοι φρουροί του τίποτα, μαρμάρινα αγάλματα άλλης εποχής, θυμίζουμε τον θαυμασμό του Αδριανού προς τονΑντίνοο και κολακευόμαστε κιόλας. Χάνουμε την ουσία; Αφήνουμε στιγμές να περνούν ανεκμετάλλευτες κι ύστερα μιλάμε για χαμένες ευκαιρίες, χρόνο που έφυγε και δεν καβαλήσαμε το κάθε λεπτό του δαμάζοντάς το προς το δοκούν.
Έρχεται όμως ένα φιλί, ένα αγκάλιασμα, ένα χάδι στα μαλλιά που φανερώνει την παρουσία, δηλώνει την αίσθηση του "είμαι εδώ για σένα όποτε με χρειαστείς", και τότε νιώθεις λιγότερο μόνος, λιγότερο εγωιστής, πιο πλούσιος. Είναι τότε που ακόμη και το μαρμάρινο άγαλμα του Αντίνοου συγκινείται από τα αισθήματα του Αδριανού προς αυτό, που σπάνε οι φραγμοί και ξυπνούν από το λήθαργο τα κοιμισμένα αισθήματα κι οι στόχοι που ξεχάσαμε στην πολύβουη καθημερινότητα.

Χαμογέλασα με την ιδέα ότι για να "θεοποιήσεις" κάτι ή κάποιον πρέπει να βρίσκεται στη σφαίρα του ανέφικτου και του άπιαστου, μόνοι μας βάζουμε εμπόδια και όρια στα πράγματα ή στους ανθρώπους και μόνοι μας τα ξεπερνάμε(;). Αλίμονο στον άνθρωπο που θα εξαρτήσει την ευτυχία του από άλλον άνθρωπο είπε ο ποιητής, αλλά πόσο εφικτό είναι κάτι τέτοιο, πόσο εύκολο είναι να μην εξαρτάσαι από τίποτα και κανένα;

υ.γ.: το πως αντιμετωπίζεις τα αισθήματα του άλλου προς εσένα και τι δίνεις αντίστοιχα ήταν η αφορμή, τα αγάλματα δεν είναι απαραίτητα από πέτρα μπορούν κάλλιστα να είναι κι από σάρκα...
καλό Οκτώβρη να έχουμε ή προτιμότερο να τον κάνουμε να είναι καλός