Στατιστικές & σφυγμομετρήσεις

Όπως θα έλεγε κι ο αγαπημένος μπλε γκρινιάρης: μου τη δίνουν οι σφυγμομετρήσεις. Ποιος το λέει τώρα αυτό θα μου πείτε; αυτός που παρότι δεν το σπούδασε από την αρχή της όποιας καριέρας του με κάποιο μαγικό τρόπο κατάφερνε να κρατάει συγκριτικά κι άλλα στατιστικά στοιχεία όσον αφορά πωλήσεις, κινήσεις ειδών, κλπ. Μια τρέλα που χωρίς να το επιδιώκω (ή ίσως επιδιώκοντάς το ασυνείδητα) πάντα κατέληγε σε μένα, μολονότι υπήρχαν και πιο αρμόδιοι και περισσότερο σπουδασμένοι πάνω σε αυτό. Όμως νιώθω το κακό να έχει παραγίνει: σφυγμομετρήσεις σε δείγμα 1.000 (λένε) ανθρώπων καθορίζουν τύχες δημοσίων προσώπων, είτε αυτοί είναι πολιτικοί είτε τηλεοπτικοί παράγοντες είτε εγώ κι εσείς.Από πότε αυτή η ανάγκη για τη μέτρηση του σφυγμού μας έγινε και πανάκεια; Και καλά η μέτρηση του σφυγμού των παλμών μας, έχει μια ιατρική υφή, αυτή η σύγχρονη ανάγκη για να υπάρχουν μετρήσεις και τάσεις σε όλα τα θέματα από που μας προέκυψε; Όχι δηλαδή για να μην τρελαθούμε και να μη νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο (που αρκετοί βέβαια από εμάς και το τρώμε και το θεωρούμε νόστιμο). Αλλάζω που λέτε κανάλι, γυρίζω σελίδα εφημερίδας ή αλλάζω συχνότητα σταθμού όταν ακούω για τη νέα ημερήσια έρευνα για το οτιδήποτε - από το βαθμό δυσαρέσκειας για την άνοδο τιμών του γιαουρτιού έως την νέα "αποκλειστική" καθημερινή δημοσκόπηση (ή κωλονοσκόπηση θα σας γελάσω) για τις τάσεις του εκλογικού σώματος. Με τα δικά μας σώματα θα ασχοληθεί κανείς; Θα μας ρωτήσει κανείς στατιστικολόγος, δημοσκόπος ή σφυγμομετροσιολόγος αν χρειαζόμαστε στην πραγματικότητα ψυχολόγο για να ξεπεράσουμε όλο αυτό τον "κατευθυντισμό" και την απόλυτη απουσία της οντότητας στο κενό της μάζας;
Και καλά, θεωρείτε ότι συμφωνώ (υποθετικά) με το Νο 317 της ερώτησης για τον ακαταλληλότερο ως πρωθυπουργό, μπορείτε να μου απευθυνθείτε προσωπικά ότι ο κος ή κα του Νου 317 είναι πιο κοντά στις απόψεις μου; έτσι βρε αδελφέ για να βρω τον άνθρωπο που συμφωνεί μαζί μου.
Σας το έχω πει ότι είμαι κουρασμένος έτσι; είναι που με κουράζουν κι όλα αυτά που ακούω και βλέπω γύρω μου και εντείνουν το θέμα. Αλήθεια εσείς απεργείτε; (άσχετο; μπα είπα να κάνω κι εγώ μια σφυγμομέτρηση).

Υ.Γ. υπογραφή: ο υπεύθυνος στατιστικών του τμήματός μου

Υπερ-κόπωση

Υπερήρωες τελικά υπάρχουν μόνο σε κόμικ και ταινίες του Χόλιγουντ. Ενώ υπερ-κοπωτικοί (αδόκιμη η λέξη;) τελευταία όλο και περισσότεροι. Στο γραφείο που είμαι τουλάχιστον, κατά το ολιγόλεπτο διάλειμμα για τσιγάρο στον ειδικό χώρο όλοι δείχνουμε από ζόμπι έως "αλλού". Το καλό είναι ότι το διακωμωδούμε όσο μπορούμε (αλλιώς πως να βγει θα μου πεις;) με διάφορους τρόπους. Η αλήθεια είναι ότι γυρίζοντας σπίτι πέφτω (αφού αλλάξω σε δεύτερα και τακτοποιήσω πολύ βασικά μόνο πράγματα) στον καναπέ συνήθως που ξαπλώνει η Tamar, η οποία ασθμαίνοντας με ένα ουφ που σημαίνει πάλι αυτός μου έπιασε τη θέση, κάθεται δίπλα μου. Σε αυτή την απόλυτη στάση του δεν κάνω τίποτα μπορεί να περάσω από λίγα λεπτά έως αρκετές ώρες - ανάλογα με το αν θα πρέπει να μαγειρέψω κάτι ή να βάλω κανένα πλυντήριο - ευτυχώς που (συνήθως) δεν ξεχνάω να βάλω φαγητό στην μικρή μου. Τώρα που είπα ξεχνάω, μου συμβαίνει και το άλλο τελευταία: σηκώνομαι με ορμή και πηγαίνω στην κουζίνα, και στον ελάχιστο χρόνο κι απόσταση προς αυτή ξεχνάω γιατί σηκώθηκα, να ήθελα να πιω κάτι; ή να φάω κάτι; άσε που τελικά μου βγαίνει να κάνω μια εντελώς άκαιρη δουλειά, όπως το να καρφώσω, να βιδώσω ή να καθαρίσω κάτι που κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει και το Σαββατοκύριακο. Το ποιο; Αυτό της ξεκούρασης ντε, που έτσι για αλλαγή κι αφού δουλεύω τελικά κι από το σπίτι λέω την Κυριακή - γιορτή και σχόλη - να πάω από τη δουλειά, γιατί δεν έχω κι όλα τα απαραίτητα εργαλεία να τα προλάβω όλα από το σπίτι...

Αν τώρα όλο αυτό σας φαίνεται ήδη κουραστικό, ας προσθέσω τις αγαπημένες μου ασχολίες όπως: σιδέρωμα (το σιχαίνομαι, το έχω πει;), μεταφυτεύσεις και πότισμα φυτών (το μόνο που με ξεκουράσει στην πραγματικότητα), λίγο παιχνίδι με την Tamar, και καμιά βόλτα μέχρι το περίπτερο ή τον φούρνο...
Αλλά ως γνωστόν δεν το βάζω κάτω, μήνας είναι (και κάτι) θα περάσει, εμείς να είμαστε καλά και θα τα καταφέρουμε κι εδώ, οι προοπτικές είναι καλές και το νερό μπήκε στο αυλάκι.

υ.γ.: πάντως πέρα από πλάκα η ένταση κι η κούραση που υπάρχει αυτές τις ημέρες σε όλα τα επίπεδα δεν περιγράφεται με λόγια, πρέπει να το βιώσει κανείς από κοντά για να καταλάβει τι εννοώ, καλή ξεκούραση σε όλους, νομίζω το επόμενο ποστ θα είναι από κάποιο spa χαλάρωσης...

Μ' αγαπάς;

Κάποιες ερωτήσεις άλλοι τις λαμβάνουν ως έκφραση συναισθήματος και στην ουσία τους κατάφαση και δήλωση κι άλλοι ως πραγματικές ερωτήσεις και περιμένουν απάντηση. Σε μια ερώτηση κλισέ όπως το "μ' αγαπάς;" δε συνηθίζω να δίνω απάντηση ή την διακωμωδώ λέγοντας "όχι" αν και στην πραγματικότητα εννοώ "ναι". Τώρα γιατί δεν το λέω να τελειώνουμε; Ίσως γιατί έτσι θα χαλούσα το παιχνιδάκι, μιας και γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν το λέω και πολύ εύκολα. Κάποιοι όψιμοι Φρόυντ θα αναλογιστούν ότι: εδώ παίζει ανασφάλεια, μη εξωτερίκευση συναισθημάτων, καταπιεσμένα πάθη, έλλειψη τρυφερότητας στην παιδική ηλικία, κ.ά πολλά σύνδρομα.

Λοιπόν όχι αγαπητοί μου, εδώ πρόκειται για κάτι πολύ απλούστερο: όταν αισθάνομαι ότι οι πράξεις φανερώνουν πολύ περισσότερα από τα λόγια δεν χρειάζεται να το αναλύω, αισθάνομαι ότι έτσι χάνει την αξία του, η όποια δήλωση του οφθαλμοφανούς σχεδόν με κουράζει αν όχι με εκνευρίζει. Είναι λες και πρέπει να παραδεχτώ σε εαυτό κι αλλήλους ότι: είμαι άνδρας μεσήλιξ, βαριά εργαζόμενος, με ένα σκυλί που λατρεύω, κατασταλαγμένες ιδέες περί μουσικής, τέχνης, πολιτικής κι οιουδήποτε άλλου θέματος κοινωνικού ενδιαφέροντος, μισώ τις ταμπέλες (ο αναρχικός με τη γραβάτα που λέει κι ένας γνωστός), κλπ γνωστά κι άγνωστα...

Θα μου πείτε όμως, ο άλλος που ζητάει να το ακούσει προφανώς το έχει ανάγκη, μπορεί να μην έχει τη δική σου πετριά και πέρα από πράξεις θέλει και τα λόγια να επισφραγίζουν το οφθαλμοφανές. Και θα σας απαντήσω: σωστό κι αυτό. Γιατί λάθος δεν υπάρχει, όλοι σωστοί είμαστε κι όλοι πιστεύουμε στο δικό μας σωστό. Για αυτό και το παιχνιδάκι της ερωτο-απάντησης: "-Μ' αγαπάς; -Όχι" θα συνεχίσει να παίζεται, γιατί αν σταματήσει, τότε κάτι δεν θα πηγαίνει καλά, κάποιος από τους δυο μας δεν θα είναι καλά. Ακόμη κι όταν αραιά και που, μερικές φορές για πλάκα και μερικές για να σε καθησυχάσω απαντώ "Ναι", βλέπω την έκφραση απορίας σου και δεν μπορώ παρά να ξεσπάσω σε γέλια.Λατρεύω αυτή την αιώνια Άνοιξη που περνάμε παρέα, για αυτό και δεν επιτρέπω καμιά ερώτηση να είναι τόσο σοβαρή ώστε να φέρει σύννεφα στις λαμπερές μας ημέρες.

υ.γ.: η απάντηση στον τίτλο είναι φυσικά ναι, αλλά αυτό κάντε ότι δεν το διαβάσατε...

Αγάλματα

Τι κι αν ρούφηξες τελικά το μεδούλι της ζωής; κάποια πράγματα σου φαντάζονται ονειρικά κι ίσως ψεύτικα, πυγολαμπίδες με ημερομηνία λήξης, φωτεινές εξαιρέσεις και διάττοντες αστέρες σε σκοτεινό ουρανό. Πορευτήκαμε σε κακοτράχαλους δρόμους, είδαμε τα πράγματα μια να μας γελούν μια να μας κοροϊδεύουν, κι εμείς εκεί, ακλόνητοι φρουροί του τίποτα, μαρμάρινα αγάλματα άλλης εποχής, θυμίζουμε τον θαυμασμό του Αδριανού προς τονΑντίνοο και κολακευόμαστε κιόλας. Χάνουμε την ουσία; Αφήνουμε στιγμές να περνούν ανεκμετάλλευτες κι ύστερα μιλάμε για χαμένες ευκαιρίες, χρόνο που έφυγε και δεν καβαλήσαμε το κάθε λεπτό του δαμάζοντάς το προς το δοκούν.
Έρχεται όμως ένα φιλί, ένα αγκάλιασμα, ένα χάδι στα μαλλιά που φανερώνει την παρουσία, δηλώνει την αίσθηση του "είμαι εδώ για σένα όποτε με χρειαστείς", και τότε νιώθεις λιγότερο μόνος, λιγότερο εγωιστής, πιο πλούσιος. Είναι τότε που ακόμη και το μαρμάρινο άγαλμα του Αντίνοου συγκινείται από τα αισθήματα του Αδριανού προς αυτό, που σπάνε οι φραγμοί και ξυπνούν από το λήθαργο τα κοιμισμένα αισθήματα κι οι στόχοι που ξεχάσαμε στην πολύβουη καθημερινότητα.

Χαμογέλασα με την ιδέα ότι για να "θεοποιήσεις" κάτι ή κάποιον πρέπει να βρίσκεται στη σφαίρα του ανέφικτου και του άπιαστου, μόνοι μας βάζουμε εμπόδια και όρια στα πράγματα ή στους ανθρώπους και μόνοι μας τα ξεπερνάμε(;). Αλίμονο στον άνθρωπο που θα εξαρτήσει την ευτυχία του από άλλον άνθρωπο είπε ο ποιητής, αλλά πόσο εφικτό είναι κάτι τέτοιο, πόσο εύκολο είναι να μην εξαρτάσαι από τίποτα και κανένα;

υ.γ.: το πως αντιμετωπίζεις τα αισθήματα του άλλου προς εσένα και τι δίνεις αντίστοιχα ήταν η αφορμή, τα αγάλματα δεν είναι απαραίτητα από πέτρα μπορούν κάλλιστα να είναι κι από σάρκα...
καλό Οκτώβρη να έχουμε ή προτιμότερο να τον κάνουμε να είναι καλός

Ki(a)notipontas κι ευχόμενος

Μ' αυτά και μ' αυτά μπήκε και το Φθινόπωρο όσο κι αν δεν θέλουμε ακόμη να το παραδεχτούμε. Ένας Σεπτέμβρης που ως οφείλει είναι γεμάτος γεγονότα, προσπαθώντας να μας ξυπνήσει από την καλοκαιρινή μας σιέστα. Πολιτικά, πολιτιστικά, κοινωνικά, εθνικά κι άλλα ζητήματα έχουν πάρει τη θέση τους στα κανάλια, στα πηγαδάκια των συζητήσεων κι όπου σταθείς και βρεθείς.

Δεν θέλω να σταθώ καθόλου στα πολιτικά δρώμενα, εκεί όποιος καταλαβαίνει καταλαβαίνει, στα πολιτιστικά πάλι να πω ότι η συναυλία της "θεάς" αναμένεται (όχι από μένα ντε) με μεγάλη προσμονή από χιλιάδες κόσμου, πρέπει να το ομολογήσω. Μέχρι και συνεργάτης μου ακύρωσε εντεταλμένη εργασία λόγω του μεγάλου γεγονότος, τι άλλο θα ακούσω...
Στα προσωπικά μου τώρα είμαι σε γενικότερη αναμονή: αλλαγής θέσης, χρηματικής εισροής (sic), καλών νέων που περιμένω από διάφορα μέτωπα, την ανάπτυξη γούνας της Tamar τώρα που κρυώνει ο καιρός (άσχετο), το αν θα ανθίσει η τριανταφυλλιά ή θα την κόψω από ρίζας (ακόμη πιο άσχετο), κ.ά. πολλά. Με την ευκαιρία (την ποια;) ας παίξω και το παιχνιδάκι στο οποίο με κάλεσε η φίλη δενδρογαλή και ως γνωστόν δεν χαλάω χατίρια (μην το εκμεταλλευτείτε έτσι;), αυτό με τις 3 ευχές:
Εύχομαι λοιπόν για μένα, τους φίλους & τους εχθρούς να έχουν όλοι αγάπη, υγεία, ευτυχία και πολλά χρήματα... γιατί και για τους εχθρούς να ισχύουν τα ίδια; μα γιατί όταν έχουν όλα τα παραπάνω δεν υπάρχει κανείς λόγος να είναι εχθροί, είναι γεμάτοι με αυτά που έχουν και δεν υπάρχει λόγος να σε ζηλεύουν ή να θέλουν κάτι δικό σου, δεν πιστεύω ότι ο χορτασμένος θα κοιτάξει να σου πάρει την μπουκιά ποτέ (οκ, υπάρχουν κι οι παθολογικές περιπτώσεις αλλά μη φτάσουμε ως εκεί).
Ένα άλλο παιχνιδάκι (που άργησα αρκετά να παίξω ομολογώ) έχει να κάνει με αγαπημένη τσάντα - φάβουλα βέβαια, τι άλλο; - και παραθέτω το παρακάτω εικονίδιο...Εδώ λοιπόν βλέπουμε το αγαπημένο μου τσαντίδιο, το οποίο έχει φορέσει στη συγκεκριμένη φώτο η Tamar για να πάει για ψώνια. Για την ακρίβεια προσπαθεί να το φορέσει σταυρωτά για να μην της το κλέψουν στο δρόμο. Με αυτό λοιπόν έχω δεθεί συναισθηματικά πολλά χρόνια τώρα και δε λέω να το αποχωριστώ. Έχει ζήσει ένδοξες μέρες (μιλάμε δεκάδες χιλιάδες ευρά έχουν δει τα εσωτερικά του) αλλά και πολύ ταπεινές εποχές (έβαζα χαρτοπετσέτες για να δείχνει γεμάτο). Σας αφήνω τώρα γιατί έχω να κάνω οικιακές εργασίες, τηλέφωνα σε συνεργάτες, μεταφυτεύσεις (ήρθε η εποχή) και να διαβάσω πάρα πολλά ποστ που έχω αμελήσει τις τελευταίες ημέρες.

υ.γ.: εύχομαι η μαυρίλα της ημέρας να μην περάσει μέσα σας, να βλέπετε πάντα την φωτεινή πλευρά των πραγμάτων και των καταστάσεων (δύσκολο αλλά αξίζει η προσπάθεια), καλό Σ/Κ σας

Ψευδαισθήσεις

Το "ουφ" που του βγήκε εντελώς ασυνείδητα έγινε αντιληπτό από το φίλο d.j. Παρ όλη την κάπνα, το χαμηλό φωτισμό και το συνωστισμό, κάποιος είχε παρατηρήσει ότι κάτω από τη μάσκα του χαρούμενου και της διάθεσης περνάω καλά, υπέβοσκε ένα άγχος και κάποιος προβληματισμός. Τελευταία το έκανε όλο και πιο συχνά αυτό το "ουφ". Σα να έβγαζε από μέσα τις στενοχώριες με αυτή τη βαθιά εκπνοή, έμοιαζε θαρρείς με τις αντίστοιχες των γκουρού που οι ανάσες τους περιορίζονται στο ελάχιστο κι όταν εκπνέουν νομίζεις πως φύσηξε δυνατός βοριάς.
Ξαφνικά το περιβάλλον σα να φωτίστηκε από χιλιάδες watt, στο μυαλό του μπήκε η σκέψη: όχι ξανά τα ίδια, σαν τα αγχωτικά όνειρα που με έκαναν να πετάγομαι κάθιδρος από τον ύπνο και έκοβα βόλτες με το τσιγάρο στο χέρι…Μα τι ζητούσε άραγε;
Εργασιακά μπορεί να ήταν φορτωμένος, αλλά οι προοπτικές ήταν ευοίωνες, η σχέση, το σπίτι, οι φίλοι, οι αγαπημένοι όλα μια χαρά, τι στο καλό μπορεί να τον προβλημάτιζε πάλι; Ήταν η παραδοχή της ψευδαίσθησης, αυτού που νόμιζε πραγματικό αλλά δεν ήταν και τόσο σίγουρος ότι συνέβαινε (αλλιώς η δηλητηρίαση της ευτυχίας).
Ανθρώπινη αδυναμία; απληστία; όχι δεν μπορεί να είναι όλα τόσο ιδανικά; Ποιος ξέρει, ποιος ψάχνει, ποιος νοιάζεται;
Σιγομουρμούρισε το “always look at the brigt side of life” ενώ η παρέα του τον κοιτούσε με απορία. Στα deck έπαιζε δυνατά Madonna ενώ αυτός ήταν εμφανώς αλλού. Κανείς όμως δεν του μίλησε, τον άφησαν να βρει το ρυθμό του στην αναπνοή, στο τραγούδι, στην κίνηση, στη ζωή του. Ζούσε σε μια ψευδαίσθηση; και τι σημασία είχε αλήθεια; Έδειχνε καλά (ήταν καλά)…

ΥΓ.: πραγματικά γεγονότα σε αληθινό περιβάλλον τα παραπάνω

ή μήπως όχι;

Σαν μια προσευχή

Κάθε πρωί 2 προσευχές, την ώρα που περπατάω για τη δουλειά, μια για μένα και μια για τους αγαπημένους. Προσευχές σε πλήρη συνείδηση, όχι τόσο θρησκευτικές όσο λυτρωτικές. Κείνη την ώρα νιώθω ότι προσφέρω περισσότερα απ' ότι όλη την υπόλοιπη μέρα. Τους καρπούς τους συγκεντρώνω κι είναι τότε που νιώθω γεμάτος κι ευγνώμων. Ίσως μεταλλαγμένες προσευχές μα για μένα περικλείουν όλη τη δύναμη του θείου, όλη τη δύναμη του ανθρώπου.
Δύσκολους τους κάναμε τούτους τους καιρούς, οι μέρες περνούν πολλές φορές στενάχωρα, στερημένα. Σαν να ξεχάσαμε να ζητάμε το εφικτό και περάσαμε στην άκαιρη αναζήτηση του μεγάλου και του τρανού. Φτιάχνουμε Βαβέλ για να στεγάσουμε το άπιαστο κι η ουτοπία μας γίνεται νέα Ιθάκη. Νιώθω χαρούμενoς με αυτά που έχω, με αυτά που θα έρθουν, μ' αυτούς που ζω κι ανασαίνω δίπλα τους.
Στόχοι κι ευκαιρίες ευτυχώς είτε καλύπτονται είτε μου παρουσιάζονται απλόχερα, αλίμονο, άνθρωπος είμαι κι ελπίζω στο καλύτερο, χωρίς όμως αυτό να γίνεται κι εμμονή.
Στις προσευχές, τις ευχές, τις προσδοκίες μας μόνο το καλό, το δικό μας, το κοινό, όλων. Η πίστη στο οτιδήποτε σώζει, η πλήρης άρνηση ισοπεδώνει.

υ.γ.: η δική μου προσευχή δεν γίνεται με σταυρωμένα χέρια και το πρόσωπο κοιτώντας τον ουρανό, η στάση του σώματος δεν χρειάζεται να μπαίνει σε κανόνες όταν το μυαλό εκτελεί συγκεκριμένες λειτουργίες...