Κρίση...

όχι η γνωστή οικονομική των ημερών, ούτε η άλλη του άσματος "κρίση, με πιάνει κρίση", το πως κρίνουμε τους άλλους είναι το θέμα μου. Είναι κάτι που ακόμη το δουλεύω κι ίσως δεν έχω καταλήξει εντελώς, πάντως βγήκε στην επιφάνεια κι άρχισα να το επεξεργάζομαι σαν θέμα από προχθεσινή συζήτηση περί παντός επιστητού μετά καλής παρέας όπου η κριτική σε συγκεκριμένα πρόσωπα (είτε ήταν πολιτικοί, είτε γενικότερα φίλοι, γνωστοί, άνθρωποι της διασημότητας ή όχι) έδινε κι έπαιρνε. Παρατήρησα λοιπόν (και διαφώνησα σε αρκετά σημεία) με τους ανθρώπους που στην κριτική τους απέναντι στον άλλο βγάζουν δικά τους θέματα και προβλήματα και σε καμία περίπτωση δεν μπαίνουν στη θέση του. Βλέπουν μόνο από τη δική τους μεριά το φαίνεσθαι, κρίνουν πράξεις σύμφωνα με τα δικά τους πιστεύω, αφήνουν εκτός την διαφορετικότητα στη σκέψη και την έκφραση, τις περισσότερες φορές επιφανειακά ή εντελώς αντίθετα: δηλαδή με τόσο βάθος που φτάνει να κουράζει σαν ανάλυση.

Τα πράγματα είναι πολύ απλούστερα: είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς με τον άλλο, δεν είναι ανάγκη να ακολουθεί ο οποιοσδήποτε τα πιστεύω σου για να γίνει αποδεκτός από σένα, ειδικά αυτοί που εκτίθενται. Θα μου πεις (κι έχεις δίκιο) ότι ειδικά αυτοί που εκτίθενται σε δημόσια κριτική περιμένουν αντιρρήσεις ίσως κι αφορισμούς για το τι λένε ή τι κάνουν, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ από τους σκεπτόμενους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω μου να απορρίπτουν κάτι που δεν κατανοούν είτε λόγω διαφοράς ηλικίας, είτε λόγω διαφοράς απόψεων. Κανείς δεν κάνει τον κόπο να καθαρίσει για λίγο από τις σκέψεις και τα προβλήματά του και να δει με άλλο μάτι το συνάνθρωπό του, κανείς δεν είναι διατεθειμένος να προσεγγίσει την αλήθεια του άλλου γιατί πιστεύει στο δικό του δόγμα, την προσωπική του αλήθεια (που άλλη δεν υπάρχει;). Θα μου πεις τώρα: εσύ δεν κρίνεις (κατακρίνεις πολλές φορές); Σαφώς και το κάνω και σίγουρα είναι δύσκολο να βρίσκω παντού δικαιολογίες (ακόμη δυσκολότερο να μπαίνω στη θέση και το μυαλό του άλλου). Πάντως προσπαθώ να μην είμαι απόλυτος στην κρίση μου και να αφήνω παραθυράκια ανοιχτά, για να ξαναπεράσω, να δω μήπως δεν είχα δίκιο, μήπως ήμουν αυστηρός, μήπως δεν είχα καθαρό μυαλό. Ενώ αν βάλω αυτή την (απόλυτα μισητή για μένα) ταμπέλα στον οποιονδήποτε και τον χαρακτηρίσω κάπως, δεν υπάρχει περίπτωση να του κάνω επίσκεψη στο μέλλον.
Με όλα τα παραπάνω δεν ασπάζομαι ούτε αναπαράγω το (παρα)χριστιανικό μην κρίνεις ίνα μην κριθείς, απλά προτείνω ότι όταν το κάνουμε να βάζουμε το (προ)χριστιανικό νεράκι στο κρασί μας και να εξετάζουμε διάφορες παραμέτρους όταν το κάνουμε.

Αυτό τον καιρό συνέπεσε να βλέπω πολύ αγαπημένους φίλους από διάφορα μέρη της Ελλάδας που είτε είναι ήδη είτε πρόκειται να έρθουν εδώ, και δεν σκοπεύω βέβαια να αναλωθώ σε κανενός είδους κριτική, μόνο να διασκεδάσω και να το ρίξω λίγο έξω (ή και μέσα καλά είναι με καλή παρέα). Σας φιλώ κι ελπίζω η Σαββατιάτικη αλλαγή ώρας να αλλάξει και τις διαθέσεις μας (λατρεύω να αργεί να νυχτώσει...)

Υ.Γ.: Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στο Έθνος μας βεβαίως

Αγαπητό μου ημερολόγιο...

σήμερα μας έκαναν άλλη μια αλλαγή θέσεων στην εργασία. Την έκτη αν θυμάμαι καλά σε δύο περίπου χρόνια. Όχι δεν παραπονιέμαι, είναι για να μη βαριόμαστε και να αλλάζουμε παραστάσεις. Επίσης η επικοινωνία με συνεργάτες έχει περάσει σε Αλμοντοβαρικά επίπεδα, εκεί που συζητάς για οικονομικά θέματα μπορεί να ξεφυτρώσει το θέμα της έλλειψης κατανόησης από φίλους, γνωστούς, την οικογένεια, τον /την γκόμενα κ.ά χαριτωμένα. Θέλει πολύ κόπο τελικά να βγάλεις το παντεσπάνι στις μέρες μας. Το πιο τραγελαφικό γεγονός πάντως κι ένα από τα καλύτερα που έχω δει τελευταία είχε να κάνει με επαγγελματικό e-mail από γραμματέα συνεργάτη που ξεκινούσε με το: hello είμαι ο τάδε... και κατέληγε: σας παρακαλώ μη με δώσετε στο αφεντικό για την πατάτα που έκανα γιατί σαν νέος θα φάω σουτ (αυτολεξεί σας λέω, ακόμη δεν το πιστεύω...). Τι να πεις, το χιούμορ καμιά φορά αποδίδει (όχι πάντως στη συγκεκριμένη περίπτωση).

Κατά τ' άλλα καλά να λέμε, αν και περίμενα ότι με την εαρινή ισημερία κάπως θα έστρωνε ο καιρός. Έτσι για να φτιάξει λίγο η διάθεση των παιδιών που βλέπω κάθε πρωί πηγαίνοντας για τη δουλειά. Φατσούλες νυσταγμένες, βαριεστημένες, αδιάφορες, άλλο ένα ίδιο πρωινό, μουντό, θολό, δε θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι, Ταμάρ κατέβα - σαν σίγμα τελικό ξυπνάω κάθε πρωί, προσπαθώ να αλλάζω διαδρομή κάθε μέρα, να αλλάζω διάθεση πριν μπω στο γραφείο, να έχω την πραγματική μου διάθεση όταν μπαίνω σπίτι (ανάποδα το κάνω; μάλλον). Κι όμως κάπως ανέγγιχτος δείχνω τελευταία, και τα καλά και τα άσχημα τα αντιμετωπίζω με τον ίδιο περίπου τρόπο: ε και; Πιθανόν να είναι η διάθεση μετά από τη χειμερία νάρκη που ομολογουμένως είχε μεγάλη διάρκεια, θέλω ανάλαφρα ρούχα, χαμόγελα, μουσικές, φαγητά, θεάματα - τα φασόλια κι ο Αγγελόπουλος μου έπεσαν βαριά χθες βράδυ...

Γεμίστε μπαταρίες παίδες, με τον ήλιο, τον αέρα κι ότι άλλο φυσικό σαν ενέργεια μπορείτε να φανταστείτε, οποιαδήποτε εναλλακτική μορφή των πραγμάτων είναι το μέλλον, είτε το θέλουν είτε όχι...

Διαδικτυακές αρλούμπες...

Κόσμος πάει, κόσμος έρχεται. Ιστολόγια ανοίγουν, κλείνουν, αλλάζουν τόπο, βαριούνται. Συνηθισμένα πράγματα δηλαδή, όπως στη ζωή. Όπως κάθε καινούργιο πράγμα όταν πρωτοασχολείσαι με το ιστολογείν, πορώνεσαι, εθίζεσαι. Με τον καιρό βάζεις νέες προτεραιότητες, δεν είσαι σίγουρος αν θέλεις να γράψεις, να μοιραστείς, να εκφραστείς, να εκτεθείς. Εγώ επιμένω πάντως κι όταν έχω ελεύθερο χρόνο εδώ μέσα τον περνώ. Όχι με την ίδια δυναμική στο να γράψω κάτι όσο να διαβάσω. Κι όταν λέω διαβάσω όχι να ενημερωθώ. Βαριέμαι τα ενημερωτικά /ειδησεογραφικά /παπαρολογικά blogs. Με ενδιαφέρουν οι γνώμες, οι αισθήσεις, οι εικόνες, αυτό που έχει ο καθένας μας μέσα του, με όποιον τρόπο κι αν το εκφράζει. Η πρώτη είδηση, η έκθεση και το κουτσομπολιό αρκούν και περισσεύουν από τα υπόλοιπα ΜΜΕ, δεν χρειάζεται άλλο ένα δεκανίκι αυτή η ιστορία, έχουμε σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθούμε.

Αντιπαθώ εξίσου με τα παραπάνω blogs και τα προσωποβιβλία (facebook ελληνιστί). Ανήκω βλέπετε στο κάτω του 20% (όλο πέφτει το ποσοστό, ενημερώστε αν γνωρίζετε ακριβή στοιχεία) που είπα εγώ ποτέ δεν πρόκειται να ασχοληθώ με αυτό το χαζόπραγμα. Ξέρω, ξέρω, μπορείτε να μου αραδιάσετε δεκάδες λόγους για τους οποίους αξίζει κανείς να ασχοληθεί, όμως κανείς από αυτούς δεν πρόκειται να με πείσουν. Εξάλλου ήμουν ανέκαθεν εκτός μόδας.

Που θέλω όμως να καταλήξω με τα παραπάνω 2 φαινομενικά άσχετα διαδικτυακά θέματα; Πολύ απλά (και για διάφορους λόγους που χρήζουν μεγάλης ανάλυσης) χάνουμε την ουσία. Την ίδια τη ζωή. Αντί να ασχολούμαστε με την πραγματικότητα, είτε αυτή έχει να κάνει με ανθρώπους που βλέπεις κι αγγίζεις, συζητάς και χαϊδεύεις, φιλάς κι ερωτεύεσαι, είτε με ζώα, είτε με τη φύση, δημιουργούμε μια ψεύτικη πραγματικότητα, κοινωνία, συναναστροφή, όμορφα καλυμμένοι πίσω από  χαριτωμένα παρασκήνια και προσκήνια. Δε λέω, καλά είναι τα χόμπι αρκεί να μην γίνονται εμμονές κι αποκλειστικοί στόχοι.

Αφιερωμένο σε όσες κι όσους γνώρισα μέσω του δικτύου στην πραγματική ζωή (ή και το ανάποδο), κάποια στιγμή θα κάνω τον απολογισμό, ίσως με την συνταξιοδότησή μου (τη διαδικτυακή εννοείται γιατί από την άλλη δεν το βλέπω...)

Λες να ήρθε η Άνοιξη;

Φτάσαμε αισίως στον Μάρτη, τυπικά αρχή της Άνοιξης, ουσιαστικά αυτό το μεταίχμιο μεταξύ κρύου και ζέστης, μουντίλας και ηλιοφάνειας. Εκεί που ξεκινάς με καλό καιρό να πας στη δουλειά σου, φεύγεις με αστραπόβροντα και λασποβροχή. Μαζί με τον καιρό παρατηρώ να συμπαρασύρονται και οι διαθέσεις των γύρω μου, από την καλή στην κακή διάθεση και τα νεύρα, πολλά νεύρα ρε παιδιά. Κάτι οι κρίσεις (οικονομικές, θεσμών, αξιών, ηθών και πολλών ακόμα), κάτι οι υποσχέσεις που δεν κρατήθηκαν κι οι ελπίδες που δεν ευοδώθηκαν, πολύ θέλει ο άνθρωπος;Έτσι από τη μια στη δουλειά προσπαθώ να κρατώ ισορροπίες και με αστεία να αντιμετωπίζουμε την κάθε δυσκολία ενώ στο σπίτι και στα προσωπικά χωρίς να υποκρίνομαι προσπαθώ να εμφυσήσω αυτή την - που την βρίσκεις ρε φίλε να μας δώσεις και μας - αισιοδοξία. Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ απορώ με τον εαυτό μου: λες να είμαι αναίσθητος και να μην με αγγίζουν όλα τα δεινά που (μπορεί και να μην) συμβαίνουν γύρω μου; Αλλά από την άλλη σιγά μην έρχεται και το τέλος του κόσμου (όπως τον ξέρουμε που λέει και το τραγούδιον). 

Χθες το βράδυ εκεί που τρώγαμε με παρέα τα ωραία μας κεμπάπ άκουσα (για άλλη μια φορά τελευταία) το αυτονόητο ίσως: και πόσα πια αυτοκίνητα, κινητά, δάνεια, κ.ά καταναλωτικές σαχλαμάρες να αγοράσει ο κόσμος; μπουκώσαμε πλέον (αυτό ειπωμένο από έναν μπουκωμένο με κεμπάπ ακούγεται ακόμη πιο ακριβές...). Έτσι είναι, κορεσμός, ναδίρ και πάμε πάλι από την αρχή. Ότι καταρρέει ή καίγεται ξαναχτίζεται ή αναγεννιέται, το μόνο που ελπίζω είναι να γίνουν λιγότερα λάθη και κάποια παθήματα να γίνονται μαθήματα.

Υ.Γ.: Η απάντηση στην ερώτηση τίτλου είναι ΝΑΙ, θέλουν δεν θέλουν ήρθε, η φύση δεν κάνει ποτέ λάθος - ακόμη κι όταν τιμωρεί...

Χρόνια πολλά στον αδελφό μου κι όσους γιορτάζουν σήμερα, καλή Σαρακοστή, Χαιρετισμούς και χαιρετίσματα

Ο Ντέμης...

... κι ουχί γκαντέμης είναι το έτερο τέκνο της οικογένειας (εκτός της Tamar), που ζει εδώ κι έξι περίπου χρόνια με τους δικούς μου στο χωριό. Όμορφος, καθαρός, μελωδικός (όχι τώρα, όταν ζεσταίνει ο καιρός) την περνάει ζάχαρη. Ξεκίνησε το μακρύ του ταξίδι από μια μεγάλη κλούβα με πολλούς συγγενείς στο Ευβοιώτικο χωρίον που όλοι γνωρίζετε κι αφού πέρασε 2 γέφυρες (όσοι μιλούν για τρελά νερά γνωρίζουν) κατέληξε εδώ που βρίσκομαι κι εγώ τώρα.Δεύτερη στη σειρά Παρασκευή εκτός εργασίας (off ελληνιστί) κι εκτός των τειχών, στο τέλος θα μου γίνει συνήθεια. Ας επανέλθω όμως στο Ντέμη: το όνομά του προφανές, κίτρινος από κίτρινο σόι (αεκτζής ο κολλητός που μου τον έδωσε), εγώ γεννημένος και μεγαλωμένος στη Ν.Φιλαδέλφεια, ο αδελφός κι η μάνα μου Αεκτζήδες, δεν είχε τύχη για κάτι άλλο σαν όνομα (θυμηθείτε πριν έξι χρόνια βέβαια - τώρα μπορεί και να τον έλεγαν Ντούσαν). Βέβαια ο πατέρας επιμένει πράσινος κι ο Ντέμης για να του κάνει το κέφι όταν τρώει μαρούλι πρασινίζει τη μύτη κι όχι μόνο μεταμορφωμένος σε βέρο Βραζιλιάνο (εδώ όλοι συμφωνούμε).
Όπως ο Ντέμης έτσι κι εγώ όταν βρίσκομαι με τους δικούς μου νιώθω μια γλυκιά ασφάλεια που όσο μεγαλώνω και μεγαλώνουν γίνεται όλο και περισσότερο φυσική και καθόλου επιτηδευμένη και δήθεν. Όσο και να διαφωνούμε για κάποια πράγματα το δέσιμο είναι τόσο ισχυρό που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να το διασπάσει.
Όσο για το μέρος... οι μνήμες, οι αισθήσεις κι οι παρουσίες τόσων βιωμάτων εδώ και τριάντα κάτι χρόνια μόνο καλό μπορούν να μου κάνουν. Μπορεί να μην υπάρχει πια η αμυγδαλιά που είχα φυτέψει από ένα μυγδαλάκι πριν 35 χρόνια ή η μουριά που στον ίσκιο της καθόταν η γιαγιά και μου' λεγε ιστορίες από παλιά, αλλά η άυλη παρουσία τους κι η εντύπωσή τους στο υποσυνείδητό μου με κάνουν να χαμογελώ και να αναπολώ. Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν σύμφωνα με το στιχουργό, κι είναι αυτή η αναπαραγωγή από το μυαλό τόσων ευχάριστων αναμνήσεων που με κάνουν να ηρεμώ, να σκέφτομαι, να ξαναβρίσκομαι στην ασφάλεια της μητ(έ)ρας.
Ο Ντέμης σιγοκελαϊδά δηλώνοντας το σούρουπο που πέφτει κι αρχίζει να κουρνιάζει κάτω από τη ζεστασιά των φτερών του.
Πόσο τυχερός είναι, πόσο τυχερός είμαι...

Μακροβούτια

Σα να είχα μόλις βγει από μακροβούτι κι ανέπνεα μετά από αρκετή ώρα. Τέτοια αίσθηση μου άφηνε η σημερινή μου "απραξία". Μια μέρα άδειας από τη δουλειά κι εγώ στα γνωστά ευβοιώτικα λημέρια, με τους φίλους τους καλούς, το κρασάκι, τους μεζέδες, το τζάκι φλογισμένο και την ψησταριά να μην προλαβαίνει να στεγνώσει.
Τι κι αν έρχονται τα μηνύματα ακατάπαυστα στο εργασιακό κινητό, τίποτα δεν είναι ικανό να μου χαλάσει την ηρεμία της στιγμής. Μικρές αποδράσεις που αποδεικνύουν το αυτονόητο: ίσως ακόμη να μην χρειάζεται να αλλάξεις μέρος ή να πας κάπου μακριά, τα "εφόδια είναι που κάνουν τη διαφορά. Η αίσθηση ότι σε αγαπάνε, η ζεστασιά της παρέας, η άνεση σε αυτά που λες κι ακούς, χωρίς στησίματα, δήθεν και ρητορίες.
Η ουσία της ίδιας της ζωής: να κάνεις πράξη αυτά που επιθυμείς σε επίπεδο καθημερινότητας. Δύσκολο έτσι; Μου αρέσουν τα δύσκολα όμως, πάντα τέτοιους δρόμους επέλεγα, η ευκολία είτε αφορούσε επίλυση θεμάτων (ή προβλημάτων) είτε τη στάση ζωής, με άφηνε παγερά αδιάφορο. Δεν οφείλω να αποδείξω τίποτα σε κανένα, το μακροβούτι που επέλεξα να κάνω θα έχει τη διαδρομή και τη διάρκεια που θα επιλέξω εγώ. Κι όταν θέλω να ανασάνω θα βγαίνω στην επιφάνεια.

Υ.Γ.: κάποιοι το βαφτίζουν "ελευθερία", εγώ προτιμώ να μην το χαρακτηρίζω αλλά να μένω με την "αίσθησή του", άντε καλά μασκαρέματα και καλά να περνάτε... έχω αφήσει το κρασάκι μόνο του και πρέπει να ζωντανέψω τη φωτιά στο τζάκι

Πες μου τη λέξη...

αυτή τη μόνη λέξη...

Ήταν αρκετά γεμάτη αυτή η εβδομάδα. Είδα ανθρώπους που είχα να δω καιρό κι άλλους που έβλεπα για πρώτη φορά και τους γνώριζα μόνο από εδώ. Για τους πρώτους θα διαβάσατε ήδη κάποια πράγματα (όπως χταποδάκι, γαρίδες, κλπ ψαρικά με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες), ενώ με τους τελευταίους πήγαμε θέατρο. 

Είδαμε την εποχή των χρυσανθέμων, βασισμένο στο κείμενο του Μάνου Ελευθερίου, μονόλογος ουσιαστικά (με μικρές βίντεο προβολές του συγγραφέα και της "πρωταγωνίστριας" όπου χρειαζόταν) του εξαίρετου Τάκη Χρυσικάκου (αναθεώρησα πολλά με αυτό που είδα) κι ένα λιτό και ουσιαστικό σκηνικό στον όμορφο χώρο της Αθηναΐδας.  

Πολλοί ρόλοι παίχθηκαν από τον πρωταγωνιστή, πολλές αναφορές αξιομνημόνευτες, αλλά η φράση που μου έμεινε χαραγμένη ήταν η: ποια λέξη παίρνει μαζί της η ψυχή όταν φεύγει;

Τι είναι αυτό που μένει ανεξίτηλη γνώση, ανάμνηση, απώλεια, κατάκτηση ώστε να γίνει ένα με την ψυχή και να το κουβαλήσει μαζί της στο μακρινό (ή κοντινό;) ταξίδι της; Κάποιες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι: αγάπη, έζησα, στιγμή, φως, σκοτάδι, άγχος, πλήρης, θέλω, λίγο, πολύ, έδωσα, πήρα, τώρα(;), κλάμα (πρώτο), γέλιο (τελευταίο), κ.ά πολλές, χωρίς βέβαια να μπορώ να είμαι σίγουρος για το ποιά θα είναι αυτή που θα κυριαρχήσει τελικά. Έχει σημασία θα μου πεις; Ίσως και να έχει, θέλω να πιστεύω ότι θα έχει μάλλον, είναι άλλη μια νότα αισιοδοξίας να σκέφτομαι ότι η ψυχή μου θα έχει στις αποσκευές της αυτό που με χαρακτήρισε. 

Για να ξαναγυρίσω στα καθημερινά όμως, πέρασα όμορφα, νιώθω καλά, κάθε εμπειρία είναι άλλο ένα πετραδάκι στο λόφο που φιλοδοξεί να γίνει βουνό, χαίρομαι όταν βλέπω ή γνωρίζω ανθρώπους με σκέψη και κρίση.

Υ.Γ.: τη λέξη που λέμε, αν θέλετε πείτε την δυνατά για να την προβάρετε (είτε σε άλλο άνθρωπο είτε στον εαυτό σας), αλλά κυρίως για να δείτε αν σας ταιριάζει, αν είναι αρκετά δυνατή για μεγάλα ταξίδια... καλά να περνάτε