Ξανά μαζί - μετακόμιση - η επιστροφή

Χαθήκαμε λίγο έτσι; Προείχε το Camelot όμως, το οποίο και κοντεύει να αναστηλωθεί. Δεν πρόκειται να περιγράψω τα διάφορα ευτράπελα της μετακόμισης, ούτε και την κούραση αυτών των 10 ημερών. Θα σταθώ μόνο στην αίσθηση του αποτελέσματος. Όταν αποκαμωμένος αλλά κι ευχαριστημένος από την τελική μορφή των πραγμάτων χώνεσαι σε μια πολυθρόνα κι απολαμβάνεις τους κόπους σου. Εκεί που στοιβάζονταν σωροί από κιβώτια και τυλιγμένα πράγματα - τα οποία σε κάθε ξετύλιγμα σου προκαλούσαν άλλη μια έκπληξη, τύπου: «ωχ, αυτό που θα το βάλω τώρα;» - πλέον βρίσκονται τακτοποιημένα πράγματα κι η εικόνα τους από μόνη σε ξεκουράζει. Άλλη γειτονιά, άλλοι ήχοι, διαφορετική - και πολύ καλύτερη -οπτική περιβάλλοντος χώρου, άλλος πάροχος διαδικτύου και τηλεφώνου, με τα πόδια μετακίνηση στη δουλειά, με λίγα λόγια η ζωή μου άλλαξε εντελώς -θέλω κι ελπίζω μόνο προς το καλύτερο. Εργασιακά επίσης πήζω (τι πρωτότυπο), αλλά όπως έλεγε κι ένας φίλος: «καλύτερα να πήζεις παρά να ελπίζεις» - πάντα εργασιακά αυτό…

Αυτά προς το παρόν ως σύντομη ενημέρωση, έχω να διαβάσω πολλά από τα δικά σας, οπότε τα ξαναλέμε λείαν συντόμως.

ΥΓ.: δεν έχω βουτήξει ούτε τα πόδια μου στη θάλασσα για φέτος, κι αυτό είναι το μόνο που μου λείπει αυτή τη στιγμή, όταν γίνει κι αυτό θα έχω ολοκληρωθεί ως άνθρωπος, φιλάκια σε όλους

Camelot

Συνυφασμένο με το φανταστικό, την ιδεατή πολιτεία, τη συντροφικότητα, τα πλούτη, πρόκειται για το βρετανικό αντίστοιχο της δικής μας Ατλαντίδας. Πως μου ήρθε ξαφνικά όμως; Χθες βράδυ λοιπόν σε μια από τις γνωστές συνεδρίες μπιρίμπας (πιστέψτε με, είναι αποτελεσματικότερες από μια ντουζίνα ψυχο-συνεδριών μαζί) - κι όχι δε νίκησα ως συνήθως, με γλωσσοφάγατε ρε... - σε θέμα της βραδιάς εξελίχθηκε η αντιμαχία μεταξύ των 2 συμπαικτών μου για το αν τέμνονται ή είναι παράλληλοι 2 δρόμοι του ευρύτερου κέντρου της Αθήνας. Τελικά - και με την συμμετοχή του χάρτη της Αθήνας - νικήτρια βγήκε η κατά τ' άλλα - συνήθης - χαμένη της βραδιάς, ότι δηλαδή πρόκειται για παράλληλους δρόμους. Από κάπου εκεί ξεκίνησε το κάζο της υπόθεσης: θα δίνουμε ραντεβού γωνία "τάδε" και "δείνα", θα παίρνω τον τάδε δρόμο που συναντιέται στο τέλος του με τον δείνα, κλπ πειράγματα. Φεύγοντας - μετά από ακόμη μία συντριπτική της ήττα /μόνο μαζί μου νικάς τελικά - πέταξε την ατάκα: "είναι το προσωπικό σου Κάμελοτ" αυτή η τοποθεσία...

Σκέφτομαι ότι λίγο πολύ όλοι μας έχουμε στο μυαλό μια παρόμοια τοποθεσία, ένα φανταστικό μέρος, όπου όλα τα θέματα επιλύονται γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι, με αγαπημένα πρόσωπα, τρώγοντας και πίνοντας, όπου όλα τα προβλήματα λύνονται με τη γέννησή τους κι όπου - πηγαίνοντάς το λίγο παραπέρα - ο κάθε Λάνσελοτ δεν πρόκειται να προδώσει ποτέ τον Αρθούρο του.
Και μετά; ξύπνησα; Ναι, και με είδα μέσα στο Κάμελότ μου, με αγαπημένα πρόσωπα, να γελάμε, να πίνουμε, να γλεντάμε και να λύνουμε όλα μας τα θέματα.
Κάθε μετακόμιση μου γεννά άλλη διάθεση για τη ζωή, η φανταστική τοποθέτηση επίπλων, η καθημερινότητα που αλλάζει, οι διαδρομές, οι εικόνες ακόμη κι οι αναγκαστικές κουραστικές διαδικασίες φαντάζουν ευκολότερες.
Το δικό μου Κάμελοτ βρίσκεται πολύ κοντά στους "δύο δρόμους που τελικά δεν τέμνονται" κι ελπίζω αύριο να γίνει πραγματικότητα και να μη μείνει στη σφαίρα του φανταστικού.

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που σε πείσμα των καιρών μπορούν να φαντάζονται ευτυχισμένα μέρη, στιγμές και καταστάσεις.

Update: και βέβαια έγινε πραγματικότητα και το "κάστρο" μου πήρε μορφή, από αύριο αρχίζει ο εξωραϊσμός του σε όλα τα επίπεδα και πολύ σύντομα μεταφέρω αυτούς κι αυτά που αγάπησα σ' ένα μέρος που είμαι βέβαιος ότι θα φέρει νέα πνοή στη ζωή μου

Όρτσα τα πανιά

Καλοκαιρινό σινεμά, σε καρέκλες άβολες, η ταινία δεν είχε προτεραιότητα, η παρέα ήταν, και το γιασεμί με το αγιόκλημα, κι ο πασατέμπος. Το κριτς, φτου, ασέβεια προς τον Μπέργκμαν ή τον Μπρους Λη, τη Γρανίτα από Λεμόνι ή το Run. Τα πειράγματα, τις πλάκες τα μπουγελώματα, τις ατάκες στα δυνατά σημεία της ταινίας έξω φωνή, τα γέλια του κόσμου ή το σςςςςςςτ, ανεπιτήδευτα, χωρίς πρόγραμμα και σκέψη. Κι έπειτα παρεούλα στη ντίσκο του παραλιακού χωριού - πλέον θερέτρου Αθηναίων - χορεύοντας από αμετανόητα ντίσκο μέχρι ροκιές και μπλουζ μέχρι τελικής πτώσης. Και μετά στην παραλία, φωτιά, κιθάρα όταν υπήρχε ο μουσικός της παρέας, βουτιές γυμνοί, ερωτισμός διάχυτος κι όχι προκλητικός και δήθεν, όμορφες νύχτες.Δεν είναι μόνο ότι μεγαλώσαμε και χάσαμε τους δεσμούς και τον όποιο αυθορμητισμό μας. Είναι που απαγορεύονται οι φωτιές στην παραλία (για να μην την βρομίσουμε ή κάψουμε τα βότσαλα; οκ δεν είναι και τόσο οικολογικό...), που στα καλοκαιρινά τα σινεμά πας είτε για να δεις ότι δεν πρόλαβες το χειμώνα είτε για να "σκοτώσεις" 2 ωρίτσες... μέχρι να πας στο κλαμπ συνωστιζόμενος μ' ένα ποτό στο χέρι και ελαφρά λικνιζόμενος (όσο σου επιτρέπεται από τα 20 εκατοστά που σε χωρίζουν με τον διπλανό σου), και που ο ερωτισμός έχει γίνει μουσειακό αντικείμενο θαυμασμού.
Νοσταλγία ή "τότε τα πράγματα ήταν καλύτερα"; Όχι, κι οι δικοί μου καλά περνούσαν με ένα σακουλάκι πασατέμπο στο παγκάκι της πλατείας, είναι η θέληση για κάτι παραπάνω που έχει χαθεί κι η κενότητα που συναντάω σε βλέμματα, διαθέσεις, σκέψεις. Σαν κάτι να λείπει απ' όλους κι αντί να ψάχνουν να το βρουν πελαγοδρομούν σε ακ(ν)ούσιες διαδρομές.
Έχω βαθιά πίστη ότι όλο αυτό πρόκειται να αλλάξει, σύντομα κιόλας, βλέπω τη νέα γενιά να ψάχνεται, να μάχεται, να διεκδικεί και να επαναστατεί όπου μπορεί. Μικρές ωθήσεις θέλει μόνο και θα κάνει θαύματα και πάλι.
Σας αφήνω με γεύση γρανίτας λεμόνι, μπυρίτσας παγωμένης, την εικόνα της θάλασσας όταν σουρουπώνει και τον ήχο μιας μπαλάντας παιγμένη από τον ερασιτέχνη φίλο που δίνει παράσταση μόνο για μας.

Μέτρο / μέτριο

Μπορεί να τα διαχωρίζει ένα μικρό και ταπεινό Ι αλλά πόσο απέχουν. Το μέτρο από το μέτριο απέχει όσο και το άσπρο από το μαύρο. Από την παντελή απουσία χρώματος μέχρι το 100% όλων των χρωμάτων του ορατού φάσματος. Με έχει κουράσει απίστευτα αυτή η μετριότητα σε όλους τους τομείς. Από πολιτική κι οικονομία μέχρι τα πολιτιστικά και καλλιτεχνικά δρώμενα κι ακόμη κοντινότερα σε όλους την καθημερινότητά μας. Όπου και να γυρίσεις το μάτι, το αυτί κι όποιο άλλο όργανο αισθήσεων η γεύση της μετριότητας κυριαρχεί. Το μέτρο έχει χάσει αυτή την αντιδικία και το γκρι έχει εδραιωθεί στη μάχη του μαύρου με το άσπρο. Λες κι όλα τα άλλα χρώματα που συμμετέχουν δεν έχουν θέση σ' αυτό τον αγώνα. Με το που πάει να μπει λίγο περισσότερο μπλε, κόκκινο ή κίτρινο δώστου τ' αντίθετα να προσπαθούν να επαναφέρουν τη μουντίλα του γκρι.
Θα μου πεις και ποια η θέση μου; τι μπορώ να κάνω βρε αδελφέ; Είναι τελικά πολύ απλή η μικρή καθημερινή επανάσταση που μπορεί να επαναφέρει το μέτρο ή και το άκρο που είναι ασφαλώς πιο ενδιαφέρον από το μέτριο του μέσου. Όπου μου σερβίρουν το παραμύθι τα ΜΜΕ μαθαίνω να ερμηνεύω αν όχι στο εντελώς αντίθετο της είδησης τουλάχιστον σε αυτό που εννοείται αλλά δε λέγεται (στην καλύτερη των περιπτώσεων). Όταν ακούω για νέα δέσμη 141 μέτρων κατά της ακρίβειας ή ετοιμάζομαι για δεύτερη δουλειά ή σφίγγω ακόμη περισσότερο το ζωνάρι. Αν δω μέλος της γκαντεμο-οικογένειας ή της αντίπαλης φατρίας φτύνω τον κόρφο μου ή γελάω αντιστοίχως και μουντζώνω και με τα δάχτυλα των ποδιών να ξορκίσω το κακό. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να ανατραπούν κάποια πράγματα, αρκεί να πιστέψουμε στη δύναμη που έχουμε τόσο ως άτομα όσο κι ως σύνολο. Γιατί σύνολο δυσαρεστημένο και αποφασισμένο είναι ικανό να ανατρέψει τα μέτρια και να τους κόψει τα όποια Ι. Γιατί υπάρχουν διάφορα Ι, από το Ι1 έως και το Ι5 (για όσους έχουν κάνει στρατό ή ακούσει περί διαβαθμίσεων ικανοτήτων αυτό).
Οι ανίκανοι και μέτριοι ας μπουν κάποτε στη φορμόλη να τους θαυμάζουμε ως είδη κάποιας εποχής κι ας αφήσουν να λάμψει μια νέα πραγματικότητα. Ας βάλουμε κάποτε το χρυσό μέτρο και την ισορροπία ως στόχο κι ας αφήσουμε για πάντα πίσω όλα αυτά που αντιπαθούμε κι απλά γκριζάρουν την όμορφη και πολύχρωμη καθημερινότητά μας.

υ.γ.: σήμερα πήρα γυαλιά πρεσβυωπίας, με έγχρωμο σκελετό και φακό, λίγο για να βλέπω καλύτερα, λίγο για να αισθάνομαι καλύτερα και λίγο για να δείχνω καλύτερα.
Ουδέν κακό αμιγές καλού, παν μέτρον άριστον κ.ά αρχαιοελληνικές ρήσεις μου έρχονται στο μυαλό.

Και βέβαια τα χρόνια μου πολλά σε κάποιον που δεν έχει καμία επαφή με οτιδήποτε μέτριο (κι ελπίζω του χρόνου να του κάνω καλύτερο δώρο...)

10 + 1 περιττά

Περί περιττών πληροφοριών ο λόγος αυτού του παιχνιδιού κι άντε να δούμε που θα μας βγάλει. Βεβαίως να ευχαριστήσω με την αφορμή την αγαπητή Τανίλα που θέλει να με εκθέσει για άλλη μια φορά:

1. Όταν γεννήθηκα και με πρωτοαντίκρισε η μητέρα φώναξε στη μαία: πάρτε το, πάρτε το, δεν είναι το δικό μου παιδί αυτό (λογικό με την ασχήμια που αντίκρισε)
2. Το παραπάνω δεν με εμπόδισε διόλου να μετασχηματιστώ στο ψώνιο που είμαι σήμερα (καλά εδώ και χρόνια μου συμβαίνει αυτό)
3. Έχω γνωρίσει ή έστω δει από κοντά 20 από τους συν-ιστολόγους των συνδέσμων μου
4. Λατρεύω τα φυτά, τη φύση και την Άνοιξη που δε χαίρομαι τα τελευταία χρόνια
5. Πριν με μπολιάσει αυτό το αίσθημα αισιοδοξίας που νιώθω, έπεφτα σε ακατάληπτες μεταπτώσεις διάθεσης (και μην πείτε τίποτα για δίδυμους, φήμες απλά)
6. Δε φοβάμαι τον δικό μου θάνατο αλλά δεν μπορώ να ξεπεράσω εύκολα την απώλεια αγαπημένων μου όντων (και μιλάω για φυτά, ζώα, ανθρώπους)
7. Χαίρομαι όταν σπάνε πράγματα, νιώθω να ελαφρώνει το σπίτι κι εγώ μαζί
8. Είχα δύο χειρουργεία στα 3 και 23 μου, και δύο μεγάλους έρωτες στα 19 και 29 μου, έκτοτε ουδέν εκ των δύο μου ξανασυνέβη (κι ελπίζω να συνεχίσει έτσι)
   
9. Δεν πιστεύω στην τύχη, τη μοίρα, τ'άστρα κι όραμα, μελλοντολόγους, φυσιογνωμιστές, ριαλιτατζίδικα, κουτσομπολίστικα, μπον βιβέρς και τεμπέληδες της έφορης κοιλάδας, παρτάκηδες, στη ζωή μετά θάνατον, στη ζωή χωρίς όραμα
10. Πιστεύω στη δύναμη του νου, του τώρα, της ουσίας, της σημασίας, της αγάπης, της αισιοδοξίας, της ομορφιάς, της στιγμής, της θάλασσας, του αέρα, της φωτιάς, της γης, του υπαρκτού και του φανταστικού

+1 για όσους με ξέρουν είναι σαφώς περιττά τα παραπάνω, όσοι με μαθαίνουν μέσω αυτών πρέπει να πω ότι περιορίστηκα πολύ στο να τα αναπτύξω ή να γράψω μόνο 10, δεν μ' αρέσουν γενικά οι περιορισμοί... αλλά δε βαριέσαι, ένα παιχνίδι είναι τελικά

υ.γ.: νομίζω ότι οι περισσότεροι το έχουν παίξει το παίγνιον αυτό, άντε να προσκαλέσω τον τζίμη, τον παύλο, τον εξομολογητή, την alienlover και τον νανάκο να παίξουν αν θέλουν

Οπτιμισμός

Φτύστε με... για να μη με ματιάσετε (ή για οιονδήποτε άλλο λόγο θέλετε). Δεν ξέρω αν ευθύνεται το αποκάτω αγγελάκι, αλλά νιώθω υπερ-αισιόδοξος. Ότι όλα θα πάνε πολύ καλύτερα κι αυτό θα γίνεται μέρα με τη μέρα και πιο εμφανές. Τα πρώτα δείγματα άρχισαν να φαίνονται, τα επόμενα δε θ' αργήσουν. Μπορεί να φταίει ότι ζω σ' αυτό το παράλληλο σύμπαν (ίσως μόνο η Τανίλα καταλαβαίνει τι εννοώ), όπου ακόμη και στις δυσκολίες και τις αναποδιές εγώ χαμογελώ και λέω: δε βαριέσαι... μπόρα είναι θα περάσει. Κι όλο αυτό με ένα χαμόγελο που σίγουρα κάνει να ανησυχούν αυτούς που προσπαθούν να μου το χαλάσουν με οποιοδήποτε τρόπο.Το παραπάνω είναι ειδικά αφιερωμένο σ' όλους τους φίλους συν-ιστιολόγους που τους διακατέχει ένας πεσιμισμός, μια μαυρίλα κι ένα "φτου γμτ, όλα χάλια πάνε". Όλα καλά πάνε παιδιά, πείτε το και θα γίνει πιστέψτε το και θα πραγματοποιηθεί.
Βάψτε το μαύρο της σκέψης σας με το μπλε τ' ουρανού και της θάλασσας και θα τα δείτε όλα αλλιώς.

Υ.Γ.: δε θα δεχτώ αρνητικές σκέψεις σε τούτο το post. Αν εξακολουθείτε να έχετε κρατήστε τις για τους εαυτούς σας.

Άγγελοι στο διάβα μας

Ένα μικρό αγγελάκι παίζει στους παραδεισένιους κήπους, προσκαλώντας μας να ξεχάσουμε για λίγο λάθη, πάθη, φυσικές κι αφύσικες καταστροφές, την εικονική πραγματικότητα που ζούμε τελικά.

Σςςςςςςςςς, κλείσε για λίγο ηλεκτρικές κι ηλεκτρονικές παρεμβολές κι αφουγκράσου: σε καλεί να παίξετε παρέα...
Πιάστο απ' το χέρι και πέταξε μαζί του χωρίς να σκέφτεσαι για λίγο αυτά που σ' απασχολούν.

Όνειρα γλυκά παίδες