Ισορροπίες...

και πως μπορούμε να τις ξαναβρούμε...

Αρχικά παίρνεις μια μεγάλη απόφαση ότι όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου (κρίσεις, επικρίσεις, διακρίσεις, καταχρήσεις... λάθος άλλο είναι το τελευταίο) σε αφορούν μεν αλλά δεν πρόκειται να σε κάνουν να δεις και τα ραδίκια ανάποδα δε.

Κατόπιν βρίσκεις κάποιους συμμάχους / συναγωνιστές που συμμερίζονται όσο και συ την όλη κατάσταση, αλλά μπορούν να συνδράμουν αλληλοκαλώντας ο ένας τον άλλο σπίτι του και προσφέροντας εδέσματα και ιδέες τύπου ρεφενέ (τα εδέσματα ρεφενέ, οι ιδέες και σκέψεις δε γίνεται... ή μήπως κι αυτές; θα δούμε στην πορεία).

Ανακατεύεις αρκετές ημέρες (την τράπουλα που λέγαμε παραπάνω, το φαγητό ή ότι νομίζετε γενικώς) και φτάνεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα αφού δοκιμάσεις πρώτα αν σε ικανοποιούν τα καρυκεύματα.

Τέλος πίνεις ικανοποιημένος γευστικό κρασί / ρακί / ουζάκι ή ότι σου αρέσει με την παρέα / τις μουσικές / το φαγητό / την ζωή που έχεις επιλέξει κάνοντας ένα βήμα μπροστά (προσοχή μην πιείτε παραπάνω και κάνετε ένα βήμα μπρος και δύο πίσω, το έχω δει να συμβαίνει).

Κάπως έτσι περνάμε τελευταία ξορκίζοντας την μαυρίλα που πέφτει πάνω μας από παντού.

 

P.S. Οι μουσικές του λουστράκου (θα σας πω την ιστορία του ονόματος άλλη φορά) καθημερινές 9-10 μ.μ. στο pb radio

Όχι πλέον αγανακτισμένος,

έξαλλος είμαι. Πραγματικά ζούμε ημέρες υπέρτατης ξεφτίλας και ξεπεσμού. Τίποτα δε μένει όρθιο κι όλα αυτά στο βωμό της δήθεν σωτηρίας μας... Που δηλαδή εντάξει, μαζί τα φάγαμε, μαζί τα ήπιαμε, μαζί πηδήξαμε, μαζί φοροδιαφύγαμε, μαζί τρώμε τη σύνταξη της γιαγιάς (που ξαναπήραμε από το ίδρυμα για να έχουμε ένα εισόδημα), μαζί θα χορέψουμε και το χορό του Ζαλόγγου; Δε νομίζω ρε παιδιά, να πέσετε μόνοι σας - αν θέλετε σας σπρώχνουμε κιόλας.

Μου είναι τουλάχιστον αδιανόητο όταν πρέπει να πληρώνουμε για τα πάντα (κάποτε λέγαμε για αστείο τον αέρα που αναπνέουμε αλλά πλέον ισχύει κι αυτό), ότι ακόμη κι ο άνεργος με το πενιχρό επίδομα θα πρέπει να φορολογείται, ότι οι γονείς μας που πάσχισαν τόσα χρόνια κι έχουν δώσει τόσα και τόσα σε αυτό το μην-το-χαρακτηρίσω-γιατί-θα-ξεφύγουμε κράτος και δεν έχουν να πάρουν ούτε τα βασικά (μιλάμε για φαγώσιμα, για φάρμακα ούτε λόγος, με δανεικά τα παίρνουν), κι αυτοί να προσπαθούν να μας πείσουν ότι γίνεται για το καλό μας (μάλλον ούτε τον εαυτό τους δεν πείθουν πλέον). Είναι σαφές ότι ελπίδα δεν υπάρχει για ανάκαμψη, οπότε ας πάμε απευθείας στο αυτονόητο, ας γίνει κάτι δραστικό κι αποφασιστικό, αλλά ποιος έχει τ' αρχίδια να σηκώσει αυτό το βάρος και να ορθώσει ανάστημα στο παγκόσμιο παιχνίδι που παίζεται; Μάλλον από τους υπάρχοντες κανείς, είτε δεν τα βλέπουν (καταλαβαίνετε ποια, μην επαναλαμβάνομαι) λόγο υπερμεγέθους κοιλιάς είτε έχουν ξεχάσει τη χρησιμότητά τους (βέβαια ξέρουν να τα χρησιμοποιούν για να γράφουν τόσα εκατομμύρια Ελλήνων μια χαρά).

Δεν ξέρω αν φοβάμαι το αύριο (για πρώτη φορά ίσως στη ζωή μου μέχρι τώρα), πάντως σίγουρα αυτή η πλήρης αβεβαιότητα για το τι θα φέρει με αποσυντονίζει. Αυτός ο - κυρίως - βουβός θυμός του κόσμου δεν υπάρχει περίπτωση να μην ξεσπάσει σε ποτάμια οργής και τότε να δούμε πως θα μαζευτεί. Ξυπνήστε και ξυπνήστε τους παίδες, με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας.

Σας φιλώ κι ελπίζω να είστε καλά.

Θα γίνει της ΔΕΘ

Μα τέτοιος πανικός έχει πέσει στους κυβερνητικούς και προσπαθούν να μετατρέψουν τη Θεσσαλονίκη σε Ασφαλειονίκη; Τι όχημα εκτόξευσης νερού, τι μεταμοντέρνα προστατευτικά απώθησης του κόσμου (οι γνωστοί φράχτες που είδαμε και στην Αθήνα), τι απομακρύνσεις των κάδων απορριμάτων, τι αποκλεισμοί χώρων, δε μου λέτε ρε παιδιά: δε μας διώχνεται όλους να αισθάνεστε ασφαλείς και να παίζετε το παιχνιδάκι όπως σας αρέσει; Αν και προτιμώ να φύγετε εσείς - όπως Καντάφι ένα πράγμα - και να πάτε σε κάτι εξωτικό, τύπου Μπουρκίνα Φάσο με την ελπίδα να έχει μείνει κάποια ανθρωποφάγα φυλή κάπου και να σας πετύχει.

Μετά λοιπόν τις μειώσεις, έρχεται κι ο κεφαλικός φόρος, η τρόικα έφυγε για να αφήσει λίγο χώρο - χρόνο για τις υπερφίαλες κι υπεραισιόδοξες εξαγγελίες που θα ακούσουμε και θα επιστρέψει δριμύτερη, είναι πλέον τόσο σαφές πως μόνο το παράδειγμα της Ισλανδίας μας ταιριάζει (αν δεν το ακούσατε εκτός των άλλων θα δικαστεί κανονικά ο πρώην πρωθυπουργός που έφερε τη χώρα του σε αυτό το χάλι) ή αν προτιμάτε μια και μιλάω για μένα - μου ταιριάζει. Αν δεν πληρώσουν οι ένοχοι κι αυτοί που πραγματικά τα φάγανε ότι και να μου λένε μια ζωή αγανακτισμένος θα είμαι.

Ήμουν σίγουρος ότι αυτός ο Σεπτέμβρης θα ήταν καυτός, αλλά πλέον μιλάμε για καύσωνα που καλώς ή κακώς θα κάψει και χλωρά και ξερά...

Σας εύχομαι δύναμη σωματικά και ψυχικά και τόλμη, θα μας χρειαστούν σε μεγάλες δόσεις αυτή την περίοδο, φιλιά σε όλους



Καλοκαιρινές διακοπές...

για λίγο. Οι πολυπόθητες καλοκαιρινές διακοπές ήρθαν και πέρασαν κι ούτε που τις πολυκατάλαβα, θες η διάθεση λίγο πεσμένη, θες οι δυνατότητες ένεκα κρίσης περιορισμένες σε προορισμούς, πολύ θέλει; Η πρώτη βδομάδα πέρασε στο γνωστό Κορινθιακό χωριό που δεν αντιστέκεται καθόλου πλέον στον κατακτητή, συγγνώμη Αθηναίο εποικιστή εννοούσα, οι μεζονέτες έχουν εξαπλωθεί παντού και τα καλοκαιρινά μάραθα και γλυκόριζες έχουν αντικατασταθεί από χιλιάδες τόνους μπετόν. Ευτυχώς οι διαδρομές μου ήταν σύντομες από το σπίτι στη θάλασσα και πίσω - δις ημερησίως παρακαλώ, ξαναθυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια. Τα παιδιά στην παραλία κάθε πρωί έφτιαχναν κι από ένα πυργάκι στην άμμο που συνήθως η απογευματινή πλημμυρίδα τα κατέστρεφε προς μεγάλη τους απογοήτευση. 

Το καλύτερό μου μπάνιο ήταν πάντως την ημέρα που είχε συννεφιά, προς στιγμή απείλησε κι ότι θα βρέξει, με πολύ αέρα και κύμα όπου λίγοι παράτολμοι πήγαμε παραλία κι έτσι καθάρισε μυαλό και σώμα όπως έπρεπε. Είναι από τις στιγμές που θεωρείς ότι πρόκειται για την απόλυτη ξεκούραση κι ηρεμία παρόλη την οργή της φύσης.

Η επιστροφή στην Αθήνα εκτός των γνωστών ενοίκων του πύργου που μου είχαν λείψει, με έφερε σε επαφή με τους φίλους που επίσης παρέμειναν στο άστυ και βραδυνές βολτούλες στην Πλάκα και το κέντρο, κρασάκι και μεζές, τραγούδι, εορτασμό γενεθλίων, μπάρμπεκιου σε βεράντα φίλων, ημερήσιο μπανάκι στο Θυμάρι και μετά ουζάκι με τον ήλιο να δύει στο Σαρωνικό χαρίζοντας χρώματα μοναδικά.

Βέβαια βρήκα και την ευκαιρία να κάνω αρκετές δουλειές που είχαν μείνει πίσω λόγω εργασίας, και κυρίως κηπουρική, αλλαγές θέσεων και γλαστρών, (η Ταμάρ ψάχνει σήμερα το σπιτάκι της που της το μετακόμισα άλλη μια φορά, στο τέλος θα το πάρει στον ώμο και θα μας εγκαταλείψει)

Μια καυτερή πιπεριά για κάθε
κακή σκέψη ή λέξη

και τέλος από βδομάδα και πάλι στα γνωστά, σπίτι δουλειά περίπου, με τη μισθοδοσία χαμηλότερη από Ιούλιο (κι αναδρομικά από 1/1/11) - τυχαίο που άρχισε καλοκαίρι άραγε; - κι ένα Σεπτέμβρη που προβλέπεται καυτός από πολλές απόψεις - τον Τζέφρυ και τον Μπένυ τους μέσα δηλαδή, ποια γιαούρτια, ακρίβυναν κι αυτά, με τα ληγμένα και τα σκουπίδια να τους πάρουν κατόπι - εδώ οφείλω και μια εικονική αφιέρωση στους παραπάνω:
και κλείνοντας την παρένθεση, να διαπιστώσω απλά ότι έχει χαθεί η μπάλα γενικώς κι ελπίζω να βρεθεί κάποια στιγμή γιατί χωρίς αυτή παιχνίδι δε γίνεται.

Μια Μαχάων ρουφά από την ανθισμένη βουκαμβίλια

Όσοι κάνετε διακοπές σας εύχομαι καλό υπόλοιπο κι όσοι επανήλθατε πάρτε βαθιά ανάσα και σκεφτείτε τον δικό σας τρόπο αντίστασης σε όσα σας / μας συμβαίνουν.

Το μπλε που μου λείπει περισσότερο

Μου φτιάχνει η διάθεση σαν ...

Με φιλάς γλυκά όταν βλέπω εφιάλτες και μου χαϊδεύεις τα μαλλιά για να περάσω στο επόμενο όνειρο, 

Μου κρατάς το χέρι όταν έχω άγχος κι ο ιδρώτας μου στεγνώνει μες του χεριού σου τη σιγουριά,

Μου λες όλα καλά θα πάνε ακόμη κι αν δεν το πιστεύεις,

Βλέπουμε παρέα το ηλιοβασίλεμα και τα χρώματα που εισπράττεις είναι ομορφότερα από τα δικά μου,

αρκουδάκια κρεμασμένα για στέγνωμα...

Πορευόμαστε μαζί και δε φοβόμαστε τίποτα,

Κλείνουμε το μάτι στο καλό και έχουμε και τα δύο διάπλατα ανοιχτά στο κακό,

Χορεύουμε μεθυσμένοι από την ευτυχία που συναντηθήκαμε,

Μυρίζουμε το ίδιο τριαντάφυλλο και δεχόμαστε ίδιες δονήσεις

Γευόμαστε από το ίδιο πιάτο μετά από μια μέρα μόχθου,

Καπνίζουμε από το ίδιο τσιγάρο ανταλλάσσοντας έμμεσα φιλιά,

Αγκαλιασμένοι κοιτάμε το δειλινό κι αφουγκράζεται ο ένας τους σφυγμούς καρδιάς του άλλου,

Κλείνουμε με ευκολία ένα κύκλο ζωής και με την ίδια ευκολία περνάμε στον επόμενο...

Υ.Γ.: Περίεργα παιχνίδια παίζει η ζωή, το θέμα είναι πόσο σοβαρά θα τα πάρεις κι αν παίζεις μόνο για τη νίκη... καλό υπόλοιπο καλοκαιριού σε όλους με ανεβασμένη διάθεση ότι κι αν γίνεται

Εποχή Εκπτώσεων

Αθήνα, Ιούλιος 2011

Εποχή κρίσης κι εκπτώσεων (σε πολλά είδη…)

Ο ζεστός Ιούλης μπαίνει δυναμικά με κρίση, μεσοπρόθεσμο (λογικό θα μου πεις, μεσοκαλόκαιρο είναι) και βέβαια εκπτώσεις, όχι ακόμη επίσημες αλλά υφίστανται και δυστυχώς όχι μόνο στα καταναλωτικά αγαθά. Κάποιοι προβαίνουν σε εκπτώσεις αξιών, θεσμών, ιδεών και ιδεολογιών, κάποιοι κατηγορούν πάντα κάποιους «αόρατους» άλλους που είτε απειλώντας τους είτε τάζοντας τους λαγούς με πετραχήλια τους αναγκάζουν να αλλάζουν απόψεις και συνειδήσεις, κάποιοι άλλοι εξακολουθούν να παρουσιάζονται ως «σωτήρες» προσπαθώντας έτσι να δικαιολογήσουν τις δικές τους εκπτώσεις και πάει λέγοντας.

Το θέμα είναι ότι στις εκπτώσεις το ζητούμενο του πωλητή είναι πάντα το ίδιο: το ξεσκαρτάρισμα του παλιού για την αναμονή του νέου, της ελπίδας που θα φέρει η παρουσία του και την μικρότερη δυνατή χασούρα από το υλικό που θα απομείνει. Όταν όμως δεν πρόκειται για υλικά αγαθά και αφορά στα πιστεύω και τις αξίες ενός ανθρώπου το θέμα της έκπτωσης αναφέρεται απλά στο ξεσκαρτάρισμα χωρίς αναμονή του νέου, αναδεικνύει το πλήρες ηθικό και πνευματικό άδειασμα κι αυτό είναι τραγικό. Γιατί αν θέλεις το νέο απλά πετάς το παλιό και δεν προχωράς σε εκπτώσεις, δεν χάνεις αφήνοντας τις παλιές σου αντιλήψεις κι ιδέες πίσω παρά μόνο ίσως τον χρόνο που «σπατάλησες» υπερασπίζοντάς τες.

 Ο πολύς κόσμος κάνει ακόμη σχέδια διακοπών, μέχρι εκεί που αντέχει η τσέπη του βέβαια, συνήθως σε σπίτια γνωστών και φίλων αν δεν υπάρχει εξοχικό, αλλιώς κυνηγά εισιτήρια κοινωνικού τουρισμού και προσφορές δίνοντας έτσι και μια παράταση στο τι θα πράξει με την επιστροφή του. Κάποιοι γνωστοί και φίλοι ήδη έχουν πάρει το δρόμο είτε της επαρχίας είτε του εξωτερικού για την αναζήτηση καλύτερης τύχης, που στην μεν πρώτη περίπτωση το βρίσκω θεμιτό να ζωντανέψουν ξανά τόποι που είχαν μαραζώσει αλλά το δεύτερο με στεναχωρεί μια κι αξιόλογοι άνθρωποι αναγκάζονται σε ένα νέο κύμα μετανάστευσης θυμίζοντας παλιές «άγονες» εποχές. Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται για μια ακόμη φορά, με άλλη αφορμή αλλά με ίδιο αποτέλεσμα: το ανθρώπινο και πλουτοπαραγωγικό ξεγύμνωμα / ξεπούλημα της χώρας.

Το ότι αυτό το καλοκαίρι θα εγκυμονούσε άσχημες καταστάσεις για τους περισσότερους από εμάς ήταν βέβαιο, καθώς όμως ασπάζομαι πλήρως το κλισέ «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία» περιμένω πάντα κάτι καλό να βγει τελικά, μετά την ολοκληρωτική καταστροφή η αναγέννηση: της φύσης, των αξιών, των ιδεών, των πάντων. Αυτές οι εκπτώσεις μακάρι να είναι οι τελευταίες.

Ανάλαφρο καλοκαιρινό ποστάκι (ή όταν την ακούς από τα χημικά)

Κάτι τα ληγμένα χημικά που έπεσαν με τους τόνους, κάτι η έκλειψη ηλίου στον Καρκίνο (3ις φτου εις τον κόρφο μας), κάτι οι δυσοίωνες προβλέψεις απ' όλες τις σύγχρονες Κασσάνδρες πολύ θέλει ο άνθρωπος; Πέραν των πιθανών τερατογεννήσεων του μέλλοντος είμαστε στο παρά πέντε να ευγνωμονούμε (μ)πα(τ)σοκτζήδες, τροϊκανούς, δουνουτούδες κι άλλα έξω απ' εδώ (αλήθεια που είναι η Λουκά; ποιο παρακράτος την κρατά μακρυά από τις εξελίξεις;) και να ευχαριστούμε όλους τους προηγούμενους για τα καλά που πρόκειται να μας συμβούν:

Καλό Νο 1: Η ανεργία φτάνοντας στα ύψη δημιουργεί πολλούς νέους τηλεθεατές, η οποία τηλεόραση τελευταία έπνεε τα λοίσθια από πλευράς έλλειψης διαφημίσεων και ρευστού

Καλό Νο 2: Η εργασία θα σημαίνει έμμεση συνεισφορά του εργοδότη προς το κράτος, τουτέστιν αντί να τα δίνει ο εργοδότης απευθείας στο κράτος θα τα δίδει ο εργαζόμενος (όλα όμως) κι έτσι όλοι θα είναι ευχαριστημένοι

Καλό Νο 3: Οι συναθροίσεις στις πλατείες θα επιβάλλονται δια νόμου ώστε κι οι τουρίστες (κυρίως Απανατολίτικης προέλευσης) να τους φωτογραφίζουν ως αξιοθέατο αλλά και για να προμηθεύονται οι πολίτες την απαραίτητη πλέον δόση τους από χημικά (μια κι ο εθισμός τους σε αυτά είναι δεδομένος)

Καλό Νο 4: Το παρακράτος θα αλλάξει τακτική κι αντί των στιγματισμένων πλέον κουκούλων θα φορά μάσκες με αγαπημένα προσωπεία κυβερνητικών (και όχι μόνο) πολιτικών, ενώ αντί για λοστούς κι άλλα επικίνδυνα πράγματα θα προσφέρει στους ειρηνικά συγκεντρωμένους μικρά μπουκαλάκια αεροστεγώς κεκλεισμένων χημικών της μιας δόσης ώστε να τα χρησιμοποιούν μόνοι τους και να μην χρειάζεται η αστυνομική παρέμβαση για αυτό (δηλαδή μείωση κόστους συγκέντρωσης βρε χαζά)

Καλό Νο 5: Η ΕΥΔΑΠ θα μετονομαστεί σε ΕΧΥΔΑΠ (Εταιρεία Χημικών, Ύδρευσης, Απομόνωσης Πρωτεύουσας) με την πλήρη ιδιωτικοποίησής της και θα προσφέρει στους καταναλωτές της σε υγρή μορφή τα πολύτιμα συστατικά

Καλό Νο 6: Το κίνημα των Αγανακτισμένων θα μετονομαστεί σε κίνημα ΔΘΓΔ (Δε Θυμάμαι Γιατί Διαδηλώνω) μια και λόγω ατμόσφαιρας (μόνιμο χημικό νέφος, τώρα και σε υγρή μορφή, βλ. παραπάνω Καλό Νο5) και του καιρού που θα έχει περάσει από τότε που πρωτοβγήκε στις πλατείες θα έχει χάσει τον αρχικό του στόχο

Καλό Νο 7: Το μέσο όρο προσδόκιμου ζωής θα πέσει εξαιτίας όλων των παραπάνω καλών στα 65 στην καλύτερη, οπότε δεν θα υπάρχει λόγος συντάξεων, σχετικών ταμείων κλπ κι όλες (μα όλες) οι εισφορές θα πηγαίνουν περί τοκογλυφίας - συγγνώμη περί αναστύλωσης Βουλής / βουλευτών και Πλατείας Συντάγματος ήθελα να πω.

αν αντί για μένα βλέπετε ένα δελφίνι δεν είστε κι εσείς καλά

Εύχομαι όλες οι παραπάνω προβλέψεις που μου ήρθαν ως επιφοίτηση (καταλαβαίνετε, την ακούς μετά από σχεδόν 3 χρόνια έκθεσης στα χημικά και τα δακρυγόνα) να μην βγουν αληθινά κι οπωσδήποτε τίποτα να μην μας χαλάσει το καλοκαίρι, γιατί ως γνωστόν ο κόσμος να καίγεται τα περίφημα "μπάνια του λαού" δεν πρέπει να χαλάσουν με τίποτα. Καλές βουτιές παιδιά και ψηλά το κεφάλι

και βέβαια ένα πολύ καλό μήνα σε όλους