Καλοκαιρινές διακοπές...

για λίγο. Οι πολυπόθητες καλοκαιρινές διακοπές ήρθαν και πέρασαν κι ούτε που τις πολυκατάλαβα, θες η διάθεση λίγο πεσμένη, θες οι δυνατότητες ένεκα κρίσης περιορισμένες σε προορισμούς, πολύ θέλει; Η πρώτη βδομάδα πέρασε στο γνωστό Κορινθιακό χωριό που δεν αντιστέκεται καθόλου πλέον στον κατακτητή, συγγνώμη Αθηναίο εποικιστή εννοούσα, οι μεζονέτες έχουν εξαπλωθεί παντού και τα καλοκαιρινά μάραθα και γλυκόριζες έχουν αντικατασταθεί από χιλιάδες τόνους μπετόν. Ευτυχώς οι διαδρομές μου ήταν σύντομες από το σπίτι στη θάλασσα και πίσω - δις ημερησίως παρακαλώ, ξαναθυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια. Τα παιδιά στην παραλία κάθε πρωί έφτιαχναν κι από ένα πυργάκι στην άμμο που συνήθως η απογευματινή πλημμυρίδα τα κατέστρεφε προς μεγάλη τους απογοήτευση. 

Το καλύτερό μου μπάνιο ήταν πάντως την ημέρα που είχε συννεφιά, προς στιγμή απείλησε κι ότι θα βρέξει, με πολύ αέρα και κύμα όπου λίγοι παράτολμοι πήγαμε παραλία κι έτσι καθάρισε μυαλό και σώμα όπως έπρεπε. Είναι από τις στιγμές που θεωρείς ότι πρόκειται για την απόλυτη ξεκούραση κι ηρεμία παρόλη την οργή της φύσης.

Η επιστροφή στην Αθήνα εκτός των γνωστών ενοίκων του πύργου που μου είχαν λείψει, με έφερε σε επαφή με τους φίλους που επίσης παρέμειναν στο άστυ και βραδυνές βολτούλες στην Πλάκα και το κέντρο, κρασάκι και μεζές, τραγούδι, εορτασμό γενεθλίων, μπάρμπεκιου σε βεράντα φίλων, ημερήσιο μπανάκι στο Θυμάρι και μετά ουζάκι με τον ήλιο να δύει στο Σαρωνικό χαρίζοντας χρώματα μοναδικά.

Βέβαια βρήκα και την ευκαιρία να κάνω αρκετές δουλειές που είχαν μείνει πίσω λόγω εργασίας, και κυρίως κηπουρική, αλλαγές θέσεων και γλαστρών, (η Ταμάρ ψάχνει σήμερα το σπιτάκι της που της το μετακόμισα άλλη μια φορά, στο τέλος θα το πάρει στον ώμο και θα μας εγκαταλείψει)

Μια καυτερή πιπεριά για κάθε
κακή σκέψη ή λέξη

και τέλος από βδομάδα και πάλι στα γνωστά, σπίτι δουλειά περίπου, με τη μισθοδοσία χαμηλότερη από Ιούλιο (κι αναδρομικά από 1/1/11) - τυχαίο που άρχισε καλοκαίρι άραγε; - κι ένα Σεπτέμβρη που προβλέπεται καυτός από πολλές απόψεις - τον Τζέφρυ και τον Μπένυ τους μέσα δηλαδή, ποια γιαούρτια, ακρίβυναν κι αυτά, με τα ληγμένα και τα σκουπίδια να τους πάρουν κατόπι - εδώ οφείλω και μια εικονική αφιέρωση στους παραπάνω:
και κλείνοντας την παρένθεση, να διαπιστώσω απλά ότι έχει χαθεί η μπάλα γενικώς κι ελπίζω να βρεθεί κάποια στιγμή γιατί χωρίς αυτή παιχνίδι δε γίνεται.

Μια Μαχάων ρουφά από την ανθισμένη βουκαμβίλια

Όσοι κάνετε διακοπές σας εύχομαι καλό υπόλοιπο κι όσοι επανήλθατε πάρτε βαθιά ανάσα και σκεφτείτε τον δικό σας τρόπο αντίστασης σε όσα σας / μας συμβαίνουν.

Το μπλε που μου λείπει περισσότερο

Μου φτιάχνει η διάθεση σαν ...

Με φιλάς γλυκά όταν βλέπω εφιάλτες και μου χαϊδεύεις τα μαλλιά για να περάσω στο επόμενο όνειρο, 

Μου κρατάς το χέρι όταν έχω άγχος κι ο ιδρώτας μου στεγνώνει μες του χεριού σου τη σιγουριά,

Μου λες όλα καλά θα πάνε ακόμη κι αν δεν το πιστεύεις,

Βλέπουμε παρέα το ηλιοβασίλεμα και τα χρώματα που εισπράττεις είναι ομορφότερα από τα δικά μου,

αρκουδάκια κρεμασμένα για στέγνωμα...

Πορευόμαστε μαζί και δε φοβόμαστε τίποτα,

Κλείνουμε το μάτι στο καλό και έχουμε και τα δύο διάπλατα ανοιχτά στο κακό,

Χορεύουμε μεθυσμένοι από την ευτυχία που συναντηθήκαμε,

Μυρίζουμε το ίδιο τριαντάφυλλο και δεχόμαστε ίδιες δονήσεις

Γευόμαστε από το ίδιο πιάτο μετά από μια μέρα μόχθου,

Καπνίζουμε από το ίδιο τσιγάρο ανταλλάσσοντας έμμεσα φιλιά,

Αγκαλιασμένοι κοιτάμε το δειλινό κι αφουγκράζεται ο ένας τους σφυγμούς καρδιάς του άλλου,

Κλείνουμε με ευκολία ένα κύκλο ζωής και με την ίδια ευκολία περνάμε στον επόμενο...

Υ.Γ.: Περίεργα παιχνίδια παίζει η ζωή, το θέμα είναι πόσο σοβαρά θα τα πάρεις κι αν παίζεις μόνο για τη νίκη... καλό υπόλοιπο καλοκαιριού σε όλους με ανεβασμένη διάθεση ότι κι αν γίνεται

Εποχή Εκπτώσεων

Αθήνα, Ιούλιος 2011

Εποχή κρίσης κι εκπτώσεων (σε πολλά είδη…)

Ο ζεστός Ιούλης μπαίνει δυναμικά με κρίση, μεσοπρόθεσμο (λογικό θα μου πεις, μεσοκαλόκαιρο είναι) και βέβαια εκπτώσεις, όχι ακόμη επίσημες αλλά υφίστανται και δυστυχώς όχι μόνο στα καταναλωτικά αγαθά. Κάποιοι προβαίνουν σε εκπτώσεις αξιών, θεσμών, ιδεών και ιδεολογιών, κάποιοι κατηγορούν πάντα κάποιους «αόρατους» άλλους που είτε απειλώντας τους είτε τάζοντας τους λαγούς με πετραχήλια τους αναγκάζουν να αλλάζουν απόψεις και συνειδήσεις, κάποιοι άλλοι εξακολουθούν να παρουσιάζονται ως «σωτήρες» προσπαθώντας έτσι να δικαιολογήσουν τις δικές τους εκπτώσεις και πάει λέγοντας.

Το θέμα είναι ότι στις εκπτώσεις το ζητούμενο του πωλητή είναι πάντα το ίδιο: το ξεσκαρτάρισμα του παλιού για την αναμονή του νέου, της ελπίδας που θα φέρει η παρουσία του και την μικρότερη δυνατή χασούρα από το υλικό που θα απομείνει. Όταν όμως δεν πρόκειται για υλικά αγαθά και αφορά στα πιστεύω και τις αξίες ενός ανθρώπου το θέμα της έκπτωσης αναφέρεται απλά στο ξεσκαρτάρισμα χωρίς αναμονή του νέου, αναδεικνύει το πλήρες ηθικό και πνευματικό άδειασμα κι αυτό είναι τραγικό. Γιατί αν θέλεις το νέο απλά πετάς το παλιό και δεν προχωράς σε εκπτώσεις, δεν χάνεις αφήνοντας τις παλιές σου αντιλήψεις κι ιδέες πίσω παρά μόνο ίσως τον χρόνο που «σπατάλησες» υπερασπίζοντάς τες.

 Ο πολύς κόσμος κάνει ακόμη σχέδια διακοπών, μέχρι εκεί που αντέχει η τσέπη του βέβαια, συνήθως σε σπίτια γνωστών και φίλων αν δεν υπάρχει εξοχικό, αλλιώς κυνηγά εισιτήρια κοινωνικού τουρισμού και προσφορές δίνοντας έτσι και μια παράταση στο τι θα πράξει με την επιστροφή του. Κάποιοι γνωστοί και φίλοι ήδη έχουν πάρει το δρόμο είτε της επαρχίας είτε του εξωτερικού για την αναζήτηση καλύτερης τύχης, που στην μεν πρώτη περίπτωση το βρίσκω θεμιτό να ζωντανέψουν ξανά τόποι που είχαν μαραζώσει αλλά το δεύτερο με στεναχωρεί μια κι αξιόλογοι άνθρωποι αναγκάζονται σε ένα νέο κύμα μετανάστευσης θυμίζοντας παλιές «άγονες» εποχές. Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται για μια ακόμη φορά, με άλλη αφορμή αλλά με ίδιο αποτέλεσμα: το ανθρώπινο και πλουτοπαραγωγικό ξεγύμνωμα / ξεπούλημα της χώρας.

Το ότι αυτό το καλοκαίρι θα εγκυμονούσε άσχημες καταστάσεις για τους περισσότερους από εμάς ήταν βέβαιο, καθώς όμως ασπάζομαι πλήρως το κλισέ «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία» περιμένω πάντα κάτι καλό να βγει τελικά, μετά την ολοκληρωτική καταστροφή η αναγέννηση: της φύσης, των αξιών, των ιδεών, των πάντων. Αυτές οι εκπτώσεις μακάρι να είναι οι τελευταίες.

Ανάλαφρο καλοκαιρινό ποστάκι (ή όταν την ακούς από τα χημικά)

Κάτι τα ληγμένα χημικά που έπεσαν με τους τόνους, κάτι η έκλειψη ηλίου στον Καρκίνο (3ις φτου εις τον κόρφο μας), κάτι οι δυσοίωνες προβλέψεις απ' όλες τις σύγχρονες Κασσάνδρες πολύ θέλει ο άνθρωπος; Πέραν των πιθανών τερατογεννήσεων του μέλλοντος είμαστε στο παρά πέντε να ευγνωμονούμε (μ)πα(τ)σοκτζήδες, τροϊκανούς, δουνουτούδες κι άλλα έξω απ' εδώ (αλήθεια που είναι η Λουκά; ποιο παρακράτος την κρατά μακρυά από τις εξελίξεις;) και να ευχαριστούμε όλους τους προηγούμενους για τα καλά που πρόκειται να μας συμβούν:

Καλό Νο 1: Η ανεργία φτάνοντας στα ύψη δημιουργεί πολλούς νέους τηλεθεατές, η οποία τηλεόραση τελευταία έπνεε τα λοίσθια από πλευράς έλλειψης διαφημίσεων και ρευστού

Καλό Νο 2: Η εργασία θα σημαίνει έμμεση συνεισφορά του εργοδότη προς το κράτος, τουτέστιν αντί να τα δίνει ο εργοδότης απευθείας στο κράτος θα τα δίδει ο εργαζόμενος (όλα όμως) κι έτσι όλοι θα είναι ευχαριστημένοι

Καλό Νο 3: Οι συναθροίσεις στις πλατείες θα επιβάλλονται δια νόμου ώστε κι οι τουρίστες (κυρίως Απανατολίτικης προέλευσης) να τους φωτογραφίζουν ως αξιοθέατο αλλά και για να προμηθεύονται οι πολίτες την απαραίτητη πλέον δόση τους από χημικά (μια κι ο εθισμός τους σε αυτά είναι δεδομένος)

Καλό Νο 4: Το παρακράτος θα αλλάξει τακτική κι αντί των στιγματισμένων πλέον κουκούλων θα φορά μάσκες με αγαπημένα προσωπεία κυβερνητικών (και όχι μόνο) πολιτικών, ενώ αντί για λοστούς κι άλλα επικίνδυνα πράγματα θα προσφέρει στους ειρηνικά συγκεντρωμένους μικρά μπουκαλάκια αεροστεγώς κεκλεισμένων χημικών της μιας δόσης ώστε να τα χρησιμοποιούν μόνοι τους και να μην χρειάζεται η αστυνομική παρέμβαση για αυτό (δηλαδή μείωση κόστους συγκέντρωσης βρε χαζά)

Καλό Νο 5: Η ΕΥΔΑΠ θα μετονομαστεί σε ΕΧΥΔΑΠ (Εταιρεία Χημικών, Ύδρευσης, Απομόνωσης Πρωτεύουσας) με την πλήρη ιδιωτικοποίησής της και θα προσφέρει στους καταναλωτές της σε υγρή μορφή τα πολύτιμα συστατικά

Καλό Νο 6: Το κίνημα των Αγανακτισμένων θα μετονομαστεί σε κίνημα ΔΘΓΔ (Δε Θυμάμαι Γιατί Διαδηλώνω) μια και λόγω ατμόσφαιρας (μόνιμο χημικό νέφος, τώρα και σε υγρή μορφή, βλ. παραπάνω Καλό Νο5) και του καιρού που θα έχει περάσει από τότε που πρωτοβγήκε στις πλατείες θα έχει χάσει τον αρχικό του στόχο

Καλό Νο 7: Το μέσο όρο προσδόκιμου ζωής θα πέσει εξαιτίας όλων των παραπάνω καλών στα 65 στην καλύτερη, οπότε δεν θα υπάρχει λόγος συντάξεων, σχετικών ταμείων κλπ κι όλες (μα όλες) οι εισφορές θα πηγαίνουν περί τοκογλυφίας - συγγνώμη περί αναστύλωσης Βουλής / βουλευτών και Πλατείας Συντάγματος ήθελα να πω.

αν αντί για μένα βλέπετε ένα δελφίνι δεν είστε κι εσείς καλά

Εύχομαι όλες οι παραπάνω προβλέψεις που μου ήρθαν ως επιφοίτηση (καταλαβαίνετε, την ακούς μετά από σχεδόν 3 χρόνια έκθεσης στα χημικά και τα δακρυγόνα) να μην βγουν αληθινά κι οπωσδήποτε τίποτα να μην μας χαλάσει το καλοκαίρι, γιατί ως γνωστόν ο κόσμος να καίγεται τα περίφημα "μπάνια του λαού" δεν πρέπει να χαλάσουν με τίποτα. Καλές βουτιές παιδιά και ψηλά το κεφάλι

και βέβαια ένα πολύ καλό μήνα σε όλους

Άτιτλο & χρόνια πολλά

Ώρα 10:30 σήμερα αποφράδα αλλά κι εορτάσιμη Τετάρτη, κι εμείς για ένα τσιγάρο / διάλειμμα στον πεζόδρομο παρακολουθούμε ημι-εργαζόμενοι τι συμβαίνει: Διαδηλωτές του ΠΑΜΕ ανεβοκατεβαίνουν Σταδίου - Πανεπιστημίου, Γιαπωνέζοι με τις ψηφιακές τους τρέχουν για να αποθανατίσουν το ενσταντανέ (για αυτούς η διαδήλωση είναι μάλλον το ίδιο σπάνια όπως κι η Ακρόπολη), τραπεζικοί (ιδιωτικών) βγαίνουν ψιλοφοβισμένοι από τα μισοανοιγώμενα μεταλλικά ρολά μπας και τους πετύχει κανένας πελάτης και τους ζητήσει χάρη ή κανένας διαδηλωτής και τους ζητήσει χειρότερα, η ατμόσφαιρα άκρως ηλεκτρισμένη και βαριά από τα χημικά, ο λαιμός κι η μύτη καίνε, το μυαλό επίσης, τα πάντα στον αέρα, δεν ξέρω αν φοβάμαι τα τανκς ή την επόμενη ημέρα γενικότερα, δεν ξέρω αν φταίει ότι επιτέλους ξυπνάει ο κόσμος, μπορεί μαζί με τα ξερά να καίγονται και χλωρά, να την πληρώνουν συνολικά λειτουργοί (βουλευτές, κά) ή θεσμοί (κοινοβουλευτική δημοκρατία) αλλά δεν μπορεί να γίνει κι αλλιώς. Όταν το ποτάμι ξεχειλίζει θα πάρει τα πάντα μαζί του. Οι άτολμοι κι οι δειλοί που λένε και ξελένε όταν απειληθούν ή τους εγγυηθούν κανένα μπαξίσι δεν έχουν θέση, όσοι αντέχουν στα δύσκολα ας βουτήξουν με το κεφάλι σε μακροβούτι θολών νερών κι όπου βγει.

Μπορεί οι πρόγονοι να ασπάζονταν το "παν μέτρον άριστον", αλλά σίγουρα με τίποτα το μέτριο, το μέσον, το μεσοπρόθεσμον... κι αν έχουμε περάσει σαν λαός, κι αν έχουμε επιβιώσει από πραγματικά μεγάλες δυσκολίες, η χρηματική ασφυξία θα μας αφανίσει; μπα, δε νομίζω, αρκεί να αποτινάξουμε κακές συνήθειες του παρελθόντος και να βγούμε με καθαρό πρόσωπο κι ιδέες για να ξεκινήσουμε από την αρχή κάτι που δεν θα μας δοθεί αλλά θα είναι απόλυτα δικό μας. Είναι σαφές ότι μεγάλες προσδοκίες τύπου: Παγκοσμιοποίηση, ενωμένη Ευρώπη, κλπ έχουν αποτύχει παταγωδώς, είναι επίσης σαφές ότι η Κίνα είναι το (αθόρυβο;) αφεντικό της εποχής, δεν ξέρω αν όπως έλεγε η αγαπημένη φίλη: η Ελλάδα θα είναι η απαρχή της διάλυσης της Ευρώπης και του υπάρχοντος συστήματος, αλλά είμαι βέβαιος ότι από εμάς θα ξεκινήσει κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον το καινούργιο, έχουμε και τη δύναμη και το μυαλό κι ελπίζω πλέον και τη διάθεση για αυτό.

Προσμένω τη λιακάδα μετά την προσωρινή μουντίλα και το καθάρισμα της ατμόσφαιρας (και του μυαλού μερικών).

Χρόνια σου πολλά

Όπου κι αν πάω...

η Ελλάδα με κουράζει, αλλά και ξεκουράζει (για να παραφράσω τον ποιητή). Με κουράζει όλη αυτή η τόσο γνωστή ιστορία περί διαφθοράς του ποδοσφαίρου που ξαφνικά κι όλως τυχαίως βγαίνει στον αέρα μόλις κάτι ημέρες πριν την ψήφιση του %$^%@$μνημονίου the sequel (έχω χάσει και τον αριθμό, ούτε ο Κρούγκερ να ήταν - άσε που τον βρίσκω συμπαθέστερο από την Άνγκχελα), με κουράζει που κάποιοι βλέπουν θετικά την αλλαγή του άχρωμου άγευστου κι άοσμου Ευρωμπέου (ναι ξέρω, κάπου υπάρχει ορθογραφικό) με τον επίσης τα ίδια σαπιοκοιλιά σωτήρα που το μόνο που έχει να κάνει είναι να πάρει και τα λεπτά πλέον που πετάμε στα τασάκια. Με έχει κουράσει που κάποιοι είτε δε βλέπουν άλλη λύση από την επερχόμενη είτε βλέπουν σα λύση μια νέα δικτατορία (χμμμ, εδώ θα μου πεις και δεν έχεις άδικο: δηλαδή ζούμε σε δημοκρατία; δεν ξέρω στα σίγουρα ρε παιδιά). Με έχει κουράσει από τη μια ο τυπικός λόγος της πολιτικής κι ο ακόμη τυπικότερος (βλέπε "καυτή πατάτα", "τσουνάμι - οτιδήποτε", "μείωση - πτώση", "ανισότητα" κλπ) των παχυλά αμειβομένων δημοσιογράφων που δήθεν - και με το φόβο ακροαματικότητας - στριμώχνουν τον πολιτικό που έχουν απέναντί τους.

αγαπημένη τριανταφυλλιά, δώρο γενεθλίων πολύ καλών φίλων

Από την άλλη με ξεκουράζει το καλοκαίρι αυτής της χώρας. Η μπυρίτσα όταν γυρίζω από τη δουλειά και την απολαμβάνω με το κορίτσι μου παρέα, με όποια καλή παρέα, αυτός ο διακόπτης που όποτε μπορώ γυρίζω και δεν δίνω σημασία σε δουλειές και λαμόγια που με τριγυρίζουν. Με ξεκουράζουν οι μυρωδιές των λουλουδιών που φουντώνουν στη βεράντα και που με τόση προσμονή με περιμένουν να τα ποτίσω και που χωρίς να το ξέρουν με γεμίζουν με την παρουσία τους. Με ξεκουράζει το όποιο φαγητό παρέα με αγαπημένους (ακόμη κι όχι με τόσο, γιατί μου δίνουν την αφορμή της διαφωνίας και της έκφρασης των αντιθετων απόψεων). Με ξεκουράζει το μπάνιο σε κοντινές παραλίες, όταν ο ήλιος κι η αλμύρα μου μουδιάζουν το κορμί κι η θάλασσα με παίρνει μαζί της, μια κάθαρση χωρίς προηγούμενο, σαν όλα να αδειάζουν όταν την κοιτώ, όταν την αγκαλιάζω, όταν γίνομαι ένα μαζί της.

τριανταφυλλιά αγορασμένη διαδικτυακά

λίλιουμ από το S/M

Γεμάτη αντιθέσεις αυτή η χώρα, από τη μια σου τα δίνει όλα από την άλλη είναι ικανή να στα πάρει και να σε διώξει όσο εύκολα σε προσκαλεί. Για άλλη μια φορά θα πω ότι δεν είμαι διατεθειμένος να την "πουλήσω", να πέσω στην λούμπα της εύκολης ανάθεσης ευθυνών, μπορεί να μην τα φάγαμε παρέα αλλά τόσα χρόνια σας επιστρέψαμε να τα τρώτε με την παρεούλα σας. Καιρός είναι να τα μαζεύετε παιδάκια και να πάτε να παίξετε σε άλλη παραλία. Η δική μου θέλω να είναι καθαρή, με φάτσες που δε φοβούνται να αντικρίσουν τον ήλιο κατάματα, με κορμιά που δε ντρέπονται να ομολογήσουν πως πάχυναν και με μάτια καθαρά που δε χρησιμοποιούν μάσκες και σκούρα γυαλιά για να μην μπορείς να ανιχνεύσεις τις προθέσεις τους.

πορτοκαλί βουκαμβίλια της φίλης που έφυγε νωρίς

Το ότι ακόμη ελπίζω ότι από τη λάσπη βγαίνουν τα διαμάντια δεν θα επιτρέψω σε κανένα να μου το στερήσει ως άποψη, το ότι από πλατείες, παρέες κι ανταλλαγή ιδεών κι απόψεων οπουδήποτε κι αν γίνονται μόνο καλό μπορεί να φέρει επίσης. Συγγνώμη γιατρέ μου, μια χαρά νιώθω, ελπίζω να σας απογοητεύω. Καλό καλοκαίρι να έχουμε ρε παιδιά...

Άλλο ένα τούβλο (πέφτει) από τον τείχο

Οι χαρακτηρισμοί κι οι ταμπέλες πάντα με ενοχλούσαν. Δεν έβρισκα ποτέ ελκυστικό όταν το απόλυτο μιας στάμπας καθήλωνε το οτιδήποτε, (και δε μιλάω βέβαια για προϊόντα κι αντικείμενα αλλά για ιδέες και στάσεις ζωής), έτσι κάποιες φορές παρότι έκανα προσπάθειες ένταξής μου σε οργανώσεις (διαφόρων ειδών, όχι μόνο πολιτικών) γρήγορα απογοητευόμουν κι αποχωρούσα. Παρόμοια όσο επικριτικοί κι αν είναι κάποιοι με το όποιο κίνημα αγανακτισμένων ή οπουδήποτε επαναστατημένων, ειδικά στο ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις ή ιδεολογική τοποθέτηση, εμένα πάλι μου πάει. Επιτέλους βρίσκω ελπιδοφόρο κάτι που ξεκίνησε ως απλή ακομμάτιστη διαμαρτυρία για τη ανυπόφορη κατάσταση που βιώνει ο καθένας ξεχωριστά κι ενώθηκε με άλλους παρόμοια δυσαρεστημένους δημιουργώντας ένα πραγματικά πρωτόγνωρο για τα Ελληνικά δεδομένα κίνημα. Τώρα που το σκέφτομαι αυτή η λέξη (το κίνημα ντε) αρκετά ταλαιπωρήθηκε από δήθεν προοδευτικούς, δήθεν αγωνιστές που υπερασπίζονται το καλό του απλού πολίτη, καιρός είναι να πάρει τη θέση που του αρμόζει. Ξέρουμε όλοι καλά ότι όταν τα μέσα αποφασίσουν να δώσουν ένα τέλος σε αυτό θα βρουν τον τρόπο. Λίγο με την υπερβολική θέαση (που πάντα κουράζει), λίγο με την απαξίωση (τύπου είναι απαξίωση των θεσμών γενικά – λες κι οι θεσμοί είναι οι καρέκλες της Βουλής ή λες κι οι θεσμοί είναι αυτοί που ευθύνονται για την απαξίωση του πολίτη), ίσως αργότερα και με δολιοφθορές (τα γνωστά, μη τα λέμε πάλι, γνωστοί άγνωστοι κλπ παρακρατικά στοιχεία), αν θέλουν μπορούν να αλλάξουν την κοινή γνώμη εναντίον και πάλι. Εγώ ως γνωστόν υπέρμετρα αισιόδοξος (τόσο που κάποιοι φίλοι επαγγελματίες κιόλας με αποκαλούν ημίτρελο στην καλύτερη) αυτή τη φορά πιστεύω ότι δεν θα πέσει στην λούμπα και πάλι ο κόσμος.

τα τείχη χρωματίζονται κι από όνειρα

Όταν βλέπω τον πατέρα μου να χειροκροτεί αυτές τις κινήσεις παίρνω κι εγώ κουράγιο. Όταν μου λέει θα στεκόμουν κι εγώ με τις ώρες στην πλατεία και θα μούντζωνα με το καλό το χέρι (λόγω ημιπληγίας η μια του πλευρά δεν βοηθάει βλέπετε να κάνει αυτά που θα ήθελε) με κάνει να πιστεύω ότι είμαι στη σωστή πλευρά. Κι αυτά από ένα άνθρωπο που έχει αγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις και σε πολύ δύσκολες εποχές για τη χώρα: από τον Β’ Παγκόσμιο και την κατοχή ως παιδί κι έφηβος, στον εμφύλιο και τα πέτρινα χρόνια ως νέος, και στην χούντα την καλύτερη εποχή της ωριμότητάς του, έδωσε τα πάντα για τις ιδέες του. Όταν κάποιες από αυτές γκρεμίστηκαν μαζί με τείχη και σύνορα σίγουρα απογοητεύτηκε, όμως γρήγορα διέγνωσε ότι έρχεται το τέλος της ιδεολογίας και των αξιών της εποχής του κι ότι οι ερχόμενες γενιές θα φέρουν κάτι εντελώς καινούργιο. Η αποτυχία είναι γενική και πολύπλευρη, όσο καλή και να είναι στη θεωρία η μια ή η άλλη πλευρά, στην πράξη έχουν αποτύχει παταγωδώς, καιρός να πάμε για άλλα. Αυτό δε σημαίνει λοιπόν απαξίωση θεσμών γενικά και χωρίς αιτία αλλά προσπάθεια εύρεσης άλλου δρόμου, που μπορεί να παίρνει λίπασμα κι ιδέες από υπάρχοντα συστήματα αλλά να τα αναγάγει στην εποχή και τις απαιτήσεις του. Τέλος δεν μου φαίνεται καθόλου περίεργο να έρθει το καινούργιο επιτέλους από την Ελλάδα, στις ιδέες πάντα ήμασταν καλοί, στην πράξη χωλαίναμε τελευταία.

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς και συνεχίστε όπως μπορείτε (κι όπως θέλετε) να αντιστέκεστε στο παράλογο και σε αυτό που δεν σας πάει.