10 & 20 & χιλιάδες ευχές

Απ' όλους τους ενοίκους του πύργου ...

άπειρες ευχές για τη νέα χρονιά που έρχεται, ξεχειλισμένη από υγεία κι αγάπη να είναι κι όλα γίνονται. Η ελπίδα δεν πρέπει να χαθεί παιδιά, όσο σκούρα κι αν παρουσιάζονται ή είναι στην ουσία τους τα πράγματα ρίξτε τους ένα πολύχρωμο ριχτάρι και συνεχίστε, η ζωή μας είναι ένας αγώνας και η όποια παραίτηση δεν έχει χώρο σε αυτήν. Αύριο (κι όχι μόνο αν μπορείτε) βρεθείτε με τους αγαπημένους σας, τσουγκρίστε ποτήρια, φιληθείτε, αγκαλιάστε κι αφουγκραστείτε τη γλύκα που μπορεί να μας προσφέρει ο συνάνθρωπος που έχουμε επιλέξει να είμαστε μαζί.

Για το θέμα της Ελπίδας θα επανέλθω από τη νέα χρονιά, αυτά τα μάτια του παιδιού θα μας συντροφεύουν από εδώ κι από αλλού για αρκετό καιρό, οπότε σας αφήνω προς το παρόν ευχόμενος και πάλι τα καλύτερα

Τις ευχές μου

Μόνο ευχές, να περάσετε όμορφα, χωρίς μαύρες σκέψεις, χωρίς δυσάρεστα γεγονότα για εσάς και τους αγαπημένους σας, υγεία αφόρητη, πλούτο στην καρδιά στην τσέπη κι όπου αλλού θέλετε.

Ετοιμάζω μικρή απόδραση για τις μέρες των Χριστουγέννων αλλά θα τα πούμε από βδομάδα, όπου κι αν είστε να μην προλαβαίνετε αγκαλιές, φιλιά και ζεστασιά.

Φάτε (με μέτρο), πιείτε (επίσης - αν κι εδώ κολλάει το δάσκαλε που δίδασκες), και όλοι πάλι πίσω με το καλό θα βρεθούμε εδώ ή αλλού.

Με χαμόγελα έτσι; εις υγείαν παίδες

Κάνε το καλό...

και βέβαια ρίξτο όπου θες... στο καλό, στο κακό, στο πουθενά, αλλά όχι στην ανταπόδοση. Όταν κάνεις κάτι καλό για κάποιον μην περιμένεις να στο γυρίσει, να το κάνεις γιατί το θες.

Κάπως έτσι κι εντελώς αυθόρμητα προσκάλεσα λοιπόν ένα φίλο από τα παλιά να μείνει μαζί με το τέκνο (βλέπε γκόλντεν ονόματι Σάνυ - παλιά φίλη της Ταμάρ) μαζί μας (δεν έχει σημασία ο λόγος εδώ). Χωρίς δεύτερη σκέψη, συνειδητά και χωρίς αγκομαχητά άρχισε έτσι μια περίεργη συγκατοίκηση. Όταν έχεις περάσει και μια ηλικία (δε λέω για μένα βέβαια, για τους άλλους και τα σκυλιά ομιλώ) ούτως ή άλλως οι κάθε είδους παραξενιές βγαίνουν στην επιφάνεια και η κατάσταση θυμίζει από Αλμοδοβάρ έως σήριαλ ευφάνταστης κωμωδίας. Από το Σάνυ (το γκόλντεν λέμε) άσε κάτω την κάλτσα (μια μανία να τις τρώει - ανεκδιήγητη), μέχρι το Αντώνη (ο νέος συγκάτοικος ντε) σταμάτα να τρως, είμαστε 5 όντα το καθένα με τη δική του οντότητα και μούρλια. Οι ισορροπίες ευτυχώς βρίσκονται, οι συγκρούσεις είναι συνήθως δευτερολέπτων κι ο χρόνος κυλά σαν νεράκι, μπήκαμε στην τρίτη βδομάδα πλέον. Αν δεν ήταν κι αυτό το εργασιακό αλαλούμ που επικρατεί, με απίστευτη κούραση και όσο και πάει περισσότερα νεύρα και συγκρούσεις όλα θα ήταν καλύτερα.
Στο δια ταύτα όμως: δεν μπορώ να ανεχτώ με τίποτα τους ανθρώπους που σου κάνουν τον καλό και όταν γυρίσεις πλάτη σου χώνουν το μαχαίρι. Αν δεν θες μην το κάνεις βρε αδελφέ, κανείς δε σε ανάγκασε, όταν τείνεις χείρα βοηθείας προσπαθείς να σώσεις κάποιον από τον πνιγμό, όχι να τον σώσεις για να τον βυθίσεις περισσότερο μετά εσύ. Έτσι ήμουν πάντα κι έτσι μου αρέσει να είμαι, όποιος θέλει ας το εκμεταλευτεί δε με νοιάζει, το παν είναι να είσαι καλά με τον εαυτό σου και να κοιμάσαι ήσυχος και χωρίς εφιάλτες.

Υ.Γ.: Όσο κι αν σας φαντάζει απίστευτο, μου φαίνεται τα πράγματα όσο πάνε και θα καλυτερεύουν για όλους τους ενοίκους του πύργου και για τους φίλους αυτού. Σας εύχομαι να μην αντέξετε από την ευτυχία που θα σας κατακλύζει αυτές τις ημέρες, ντυθείτε γιορτινά, φορέστε το πιο όμορφο χαμόγελό σας και βγείτε σεργιάνι με μόνο όπλο την αγάπη προς όλους.
Και μια ευχή που μου έκαναν σήμερα και παρότι νωρίς για τη νέα χρονιά την αναπαράγω εδώ: σου εύχομαι το νέο έτος να είναι κάτι παραπάνω από 2 μούντζες...

Iznogoud ή θέλω να γίνω χαλίφης κλπ

Όσοι θυμούνται εκείνο το παλιό κόμικ με τον Ιζνογκούντ (με το ρητό θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη) παλιά στα 80'ς θα καταλάβουν περί τίνος λέω.

Το θέμα μας σήμερα έχει να κάνει με τους κάθε είδους συμβουλάτορες: νομικούς, οικονομικούς, φιλικούς, σχέσεων, κλπ. Συνήθως με μια έκφραση τύπου εγώ τα ξέρω όλα, σχετική υπεροψία και σίγουρη πεποίθηση των λεγομένων τους σου πλασάρουν αυτό που νομίζουν σωστό ως τη μόνη αλήθεια και λύση στα όποια προβλήματά σου. Έχουμε λοιπόν συμβούλους που μας λένε πως και τι θα ξοδέψουμε (λέμε τώρα, υποθετική πρόταση) για να έχουμε καλύτερη απόδοση του αποθεματικού μας (ποιου;). Ο άλλος τύπος συμβούλου έχει να κάνει με την συμπεριφορά μας: σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να κάνεις αυτό, αυτό το πρόβλημα θα πρέπει να το αντιμετωπίσεις έτσι, κλπ. Δεν είναι σίγουρο ότι όλες αυτές οι συμβουλές δίνονται με κακό σκοπό ή για να κερδίσουν κάτι από τη μεριά τους, απλά: φτάνουν οι συμβουλές κι οι παραινέσεις, αν θέλετε να βοηθήσετε κάντε το με πράξεις κι όχι με λόγια.
Αν στα παραπάνω προσθέσεις τα νεύρα που υπάρχουν παντού (ακόμη και στα ζώα το παρατηρείς πλέον, βρε λες να φταίει ο Άρης στον Λέοντα που κοροϊδεύω;), μια ένταση γενικώς, το Χριστουγεννιάτικο σκουπιδο-ντεκόρ στους δρόμους της Αθήνας, τα ΜΑΤ και τις συγκεντρώσεις ως καθημερινότητα, δεν έχεις και πολλά περιθώρια ως άνθρωπος: αγανακτείς.
Δεν επιθυμώ τη θέση κανενός, δεν μπαίνω στη θέση κανενός, προσπαθώ να διατηρήσω την όποια εναπομένουσα ψυχραιμία μου και να μην με παρασύρουν τα σημεία των καιρών. Ελπίζω να μπορέσουμε να επιβιώσουμε από το κύμα που προσπαθεί να μας παρασύρει σε μια άβυσσο αμφιβολίας, και ας υπάρξουν επιτέλους κάποιοι σύμβουλοι που θα λειτουργήσουν ως σανίδες σωτηρίας κι όχι να προσπαθούν να μας χώσουν βαθύτερα στο τέλμα.
Σας φιλώ γλυκά κι εύχομαι ένα όμορφο και γιορτινό σε όλα τα επίπεδα μήνα.

15...

... χρόνια. Θέλοντας να αναλύσω πως συνέβη κι άντεξε στο χρόνο αυτή η σχέση κατέληξα στο ότι ήταν ότι ευκολότερο μπορούσε να φανταστεί κανείς κι ότι δυσκολότερο συνάμα. Κυρίως οφείλεται στο ότι ένιωθα επιτέλους να δίνω χωρίς να περιμένω ανταπόδωση, τουλάχιστον όχι να την επιζητώ. Αν ερχόταν ήταν καλά, αν δεν ερχόταν ήταν πάλι καλά, γιατί είχαμε καταφέρει να βρούμε τον κώδικα της συνεισφοράς στην κοινή μας ζωή. Ότι ήθελε κι ότι μπορούσε πρόσφερε ο καθένας κι έτσι το ταμείο συναισθημάτων ήταν πάντα γεμάτο. Ο χώρος κι ο χρόνος προσαρμόστηκαν στις ανάγκες μας ατομικά και συλλογικά, χωρίς ασφυξίες. Καταφέραμε και ξεπεράσαμε όλες τις διαβρώσεις που προσπαθούσαν να εισχωρήσουν και να μας διασπάσουν, παλέψαμε με γνωστούς κι άγνωστους που ζήλεψαν, απόρησαν, αμφισβήτησαν αυτό που είχαμε δημιουργήσει.

Κάνοντας ένα μικρό απολογισμό πάντως, μου κάνει εντύπωση που στα "εύκολα" ήταν δυσκολότερο απ' ότι στα δύσκολα. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται είναι τελικά λογικό, εκεί που ο καθένας νιώθει πιο άνετα στα πόδια του συχνά ξεχνά τις ανάγκες του άλλου ενώ στις δυσκολίες γινόμαστε ένα.
Ελπίζω για πολλά ακόμη χρόνια να μπορέσουμε να διατηρήσουμε αυτό το αίσθημα, το να νιώθουμε ο ένας τον άλλο πριν προλάβουμε να το εκφράσουμε, είτε με λόγια είτε με μορφασμούς, είτε με σκέψεις. Στα εύκολα και στα δύσκολα.
Κάποτε δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου με άλλο άνθρωπο, τώρα δε μπορώ να με φανταστώ μόνο.

Η επανάληψη όσο κι αν κουράζει γενικά στα πλαίσια της αγάπης είναι επιθυμητή, για αυτό και κάθε χρόνο το ίδιο θα σου λέω.

Της μιας δραχμής (ποιας;) τα γιασεμιά

Περίεργη εποχή, δεν ξέρεις τι να φορέσεις, από ρούχα μέχρι και διάθεση. Μια ζέστη, μια υγρασία, μια κρύο, μια καλά μια άστα να πάνε. Το γιασεμί απ' ότι βλέπετε μια χαρά περνάει στη βεράντα.Ο καταιγισμός των μέσων (όχι μαζικής μεταφοράς - των άλλων μαζικής) περί γρίπης, περί οικονομικού αδιεξόδου, περί παντός κακού γενικά, σε συνδυασμό με την εργασιακή ανασφάλεια που αρκετοί βιώνουμε αυτό τον καιρό μας έχουν κάνει να φρικάρουμε ολίγον. Ο καθείς βέβαια το αντιμετωπίζει με τον δικό του τρόπο, εγώ τελευταία το έχω ρίξει από λίγο έως πολύ στην τρελή, όποιος παραλογισμός κι αν βρεθεί στο δρόμο μου τον αντιμετωπίζω με την γελοιότητα που του αρμόζει - σιγά μην πεθάνουμε κιόλας βρε αδελφέ, το πολύ πολύ να μην έχουμε να φάμε, πιούμε, καπνίσουμε, ζεσταθούμε, αγαπήσουμε, (καλά αυτό το τελευταίο έτσι το λέω, όχι ότι έχω πρόβλημα). Βέβαια όταν ακούω κάποια εντελώς κουλά, δεν γίνεται να μην επανέλθω σε πρότερες καταστάσεις: σήμερα για παράδειγμα στη δουλειά νεαρός συνάδελφος όταν είδε τους συμβασιούχους να περνούν από κάτω σε πορεία σχολίασε: κάθε τόσο με τις πορείες τους κλείνουν το κέντρο και δεν μπορεί να περάσει κανείς με το αμάξι του, για να του απαντήσω αυτόματα: ελπίζω να μην βρεθείς ποτέ στη θέση τους αγαπητέ. Τι τα θες, οι περισσότεροι κοιτάμε πως θα την βγάλουμε καθαρή και τι μας βολεύει και το σύνολο, όπως ο πλανήτης, η χώρα, η πόλη, η γειτονιά, η πολυκατοικία, ο/η σύντροφος ας πάνε να κουρεύονται.

Το σίγουρο είναι ότι αν δεν μας πιάσει η κρίση, η πανδημία, ο Αρμαγεδδών (του 12 ή άλλος), έχουν πολλά να δουν και ν' ακούσουν οι οφθαλμοί και τα ώτα μας. Εσείς όμως ξέρετε: κρατάμε αυτά που θεωρούμε σωστά κι έχουν σημασία, για τα υπόλοιπα υπάρχει ο Καιάδας κι οι κάδοι ανακύκλωσης (ή απόλυτης καταστροφής - αναλόγως). Τα φιλιά μου σε όλους, κρατάτε γερά παιδιά, τα παραμύθια έχουν δράκους και κακούς αλλά τις περισσότερες φορές έχουν κι ευτυχισμένο τέλος.

η βουκαμβίλια νάνος πάντως αντιστέκεται...

Ctrl+Z ή Ctrl+R

Αναιρώ, καταργώ ή παίρνω πίσω μια απόφαση, μια θεωρία ή ένα λάθος στην πληκτρολόγηση Κάνω undo ελληνιστί. Από την άλλη, ανανεώνω, ξανακάνω, επαναλαμβάνω ήτοι redo. Τι είναι προτιμότερο ως κίνηση; Πόσες φορές την ημέρα σκεφτόμαστε τους συνδυασμούς πλήκτρων που είναι προτιμότεροι για κάθε μας ενέργεια; Τι από τα 2 προτιμάτε εσείς; Εγώ παρότι συνήθως προτιμώ το δεύτερο κάνω το πρώτο. Γιατί είναι πιο εύκολο το λάθος παρά η επανάληψη του σωστού. Ακόμη κι η πρώτη επιλογή που σου δίνει το δεξιό κλικ του ποντικιού πάνω σε μια λέξη είναι η αναίρεση. Και κάπου εδώ παύει ο όποιος παραλληλισμός πληκτρολόγησης και φέρεσθαι.

Κάπου εδώ έρχονται τα χρώματα κι οι ιδέες, κι οι φίλοι, κι η ίδια η ζωή και σου λέει ότι κάνεις κάνε το με συνείδηση, είτε αναιρείς είτε επαναλαμβάνεις - αρκεί να το απολαμβάνεις. Όποιος κι αν είναι ο συνδυασμός των πλήκτρων, των γραμμάτων, των σκέψεων ή των συναισθημάτων που δημιουργούν την κάθε σου κίνηση ας είναι με ειλικρίνεια, κυρίως προς τον εαυτό σου.
Αναιρώ κι επαναλαμβάνω όποτε κι όταν μου αρέσει, σε κάθε ευκαιρία και για κάθε τι που θέλω να μου συμβεί. Εύχομαι να είστε πάντα αληθινοί με αυτό που θέλετε.