Αυτό δεν είναι πολιτικό τραγούδι

Σα να άκουγα στο όνειρό μου ένα medley που είχε πολιτικά τραγούδια όλων των εποχών: από τα Carmina Burana και τον Ουίλιαμς μέχρι το πάγωσε η τσιμινιέρα και τα παραπονεμένα λόγια, ακόμη και μελλοντικά τύπου hip-hop με πολιτικό στίχο, ένα συνονθύλευμα ήχων κι εικόνων άλλων εποχών. Τα ζιβάγκο έβγαιναν κι από κάτω εμφανίζονταν πουκάμισα και γραβάτες, κοτλέ και καμπαρντινέ παντελόνια, ινδικές φούστες σε συνδυασμό με ταγεριάκια Σανέλ, ότι πιο αλλόκοτο κι αγχωτικό είχα δει ποτέ. Κι ήταν και τα τηλεοπτικά παράθυρα, πολλά παράθυρα, από 4 έως 8, με άνδρες και γυναίκες που δεν ακούγονταν, αλλά σίγουρα φώναζαν - γελούσαν - ειρωνεύονταν ο ένας τον άλλο αλλά τελικά όλο αυτό γινόταν τραγούδι, ένα όχι και τόσο πολιτικό τραγούδι, μάλλον σατυρικό τύπου Μαρίνου στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης έκανε...

...κι εγώ δεν προλάβαινα να εισπράττω ήχους κι εικόνες, όλα μπερδεύονταν, τίποτα δεν ήταν ξεκάθαρο, μέχρι που βγήκε η γιαγιά Ιωάννα και μου είπε τη γνωστή ρήση: της καλής αγελάδας κουδούνα της κρεμάνε, αλλά κανείς απ' όλα τα πρόσωπα που έβλεπα δεν είχε κουδούνα κρεμασμένη, κακές αγελάδες είναι αυτές σκέφτηκα...

... και τα παράθυρα σιγά - σιγά λιγόστεψαν, έμειναν 6, μετά 4, 2, 1, κανένα, η οθόνη αρχικά με χιονάκια, μετά μαύρισε, θα κάηκε σκέφτηκα, δεν την άντεξε αυτή την υπερπαραγωγή...

... και - όπως ευτυχώς μου συμβαίνει ακόμη - τελικά ξύπνησα, όντως ήταν ένα περίεργο όνειρο, δεν μπορούσα να το πω εφιάλτη μιας και το ίδιο πρωινό περπατώντας στο δρόμο προς τη δουλειά έβλεπα αντί των πολιτικών αφισών πίνακες ζωγραφικής κι αντί να ακούω πολιτικά τραγούδια κι ομιλίες άκουγα τον Jarret να παίζει το πιάνο του...
Σοφίας, Αγάπης, Πίστης, Ελπίδας σήμερα κι εύχομαι ολόψυχα να σας συντροφεύουν παντού και πάντα

200 και πάμε

Επιστροφή πλέον σε κανονικούς ρυθμούς μετά από την τελευταία εβδομάδα καλοκαιρινών διακοπών, πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που είμαι αδειούχος αρχές Σεπτέμβρη. Η θάλασσα ήταν υπέροχη, καθαρή, ήρεμη, χωρίς κόσμο, πραγματικά την απόλαυσα. Ποδήλατο, μπάνιο, ύπνος, διάβασμα, ξεκούραση κι ένα ευχέλαιο... είχαν αυτές οι ολιγοήμερες διακοπές. Η επάνοδος στιγματίστηκε από μια αλλαγή διάταξης των γλαστρών στη βεράντα, πολλές νυχτερινές μαργαρίτες (το ποτό βεβαίως) μετά καλής (και διεθνούς παρακαλώ) παρέας και μια καλή διάθεση πάνω απ' όλα. Σε αντίθεση με την πολιτική και την οικονομία που πνέουν τα λοίσθια εξακολουθώ, μη σου πω με αυξητική τάση, να αισιοδοξώ. Στην ερώτηση της καλής φίλης: πως τον βλέπεις να βγαίνει αυτός ο χρόνος; η απάντηση αρχικά ήταν "θα δούμε", αλλά όσο το δουλεύω τόσο νιώθω πως θα είναι καλά, τόσο για μένα όσο και για τους αγαπημένους μου ανθρώπους. Και αυτό είναι τελικά που με απασχολεί. Θα μου πεις δε σε απασχολούν τα διεθνή και τοπικά δεδομένα και η απαισιόδοξη πρόβλεψη όσον αφορά οικονομία κι άλλους τομείς; φυσικά αλλά με μέτρο, δε θα πέσουμε και να πεθάνουμε βρε αδελφέ, έχουμε ξεπεράσει και μεγαλύτερες δυσκολίες, άλλωστε έχω κι έχεις αποδείξει στο όποιο παρελθόν ότι μπορούμε να βγούμε αλώβητοι ή έστω με ελάχιστες απώλειες.

200 ποστ και συνεχίζουμε λοιπόν, με πολλές αλλαγές από τότε που άρχισα να σχολιάζω και να διαβάζω αρχικά (πάνω από 3 χρόνια) και μια ανανέωση του χώρου που θα γίνει (κάτι σα φρεσκάρισμα στους τοίχους ένα πράγμα) όταν κάνω κέφι, ορμώ ακάθεκτος σε ένα μήνα που με έχει ούτως ή άλλως σημαδέψει με τα γεγονότα του στο παρελθόν και που σαν αρχή του έτους κατά τους παλιούς κι όχι μόνο, σίγουρα θα σημάνει νέο ξεκίνημα για πολλούς. Σας εύχομαι να περάσετε το καλύτερο Φθινόπωρο της ζωής σας, φιλιά και χαμόγελα σε όλους...

Σκόρπιες εντυπώσεις από τις διακοπές

Άκουσα, είπα, ήπια, δοκίμασα, πολλά πράγματα σε αυτές τις διακοπές. Κυρίως ξεκουράστηκα, αν και το ρημαδοκινητό της εργασίας χτυπούσε ακατάπαυστα σε άσχετες ώρες και στιγμές. Όπως όταν σε βαρκάδα με αρκετά μποφόρ και αντικειμενικό στόχο το μάζεμα του παραγαδιού μου ζητούσαν λεπτομέρειες για συγκεκριμένο συνεργάτη κι εγώ προς στιγμήν σκέφτηκα να το πετάξω στη θάλασσα και να φανεί σαν ατύχημα.

Επίσης ενημερώθηκα αρκετά, κι όχι μόνο για τα τοπικά νέα των μικρών κοινωνιών (ξέρετε, κοινωνική κριτική και ενδιαφέρον - ή κουτσομπολιό), αλλά και για φυσική ιστορία (κάτι σαν ενημέρωση από ντοκιμαντέρ). Σε απίστευτη συζήτηση λοιπόν κάποιων ηλικιωμένων κυριών που περιμέναμε μαζί το λεωφορείο, άκουσα το ακατάληπτο: διάβασα στο Ίντερνετ (!!! η κυρία ήταν άνω των 60), ότι ένα αιμοβόρο κι άκρως επικίνδυνο αμφίβιο τέρας ονόματι ΠΑΝΑΚΟΤΑ γυρίζει στις παραλίες μας σκορπώντας τον πανικό. Μπορεί λέει να φτάσει τα 5 μέτρα και σε τυλίγει σφικτά πριν αρχίσει να σε καταπίνει ολόκληρο (από τη συνέχεια της περιγραφής κατάλαβα ότι πρόκειται για ανακόντα και τον αστικό μύθο ότι ξεβράστηκε ένα τέτοιο φίδι λίγα μίλια παραπάνω από το εν λόγω Ευβοϊκό χωριό, από καράβι που έφερνε ξυλεία από τη Νότια Αμερική). Αργότερα πληροφορήθηκα ότι κάποιοι το είχαν δει σε παραλιακή καφετέρια (δεν διευκρίνισαν αν έπινε φρέντο ή άλλο καφέ), αρκετοί φοβήθηκαν να κατέβουν στην παραλία (πράγμα που εξηγούσε εν μέρει τον κόσμο στα ουζερί και την άνεση να απλώσεις την πετσέτα σου) και τέλος πάντων ήταν ένα από τα κύρια θέματα των ημερών.

Ο κόσμος ήταν όμως μαζεμένος γενικά, όχι μόνο στο οικονομικό θέμα κι ότι δεν ξόδευε, αλλά και στο θέμα διάθεσης. Ακόμη και στα υπαίθρια μπαράκια που μαζεύονταν τα παιδιά μια μουνταμάρα την διέκρινες, ανεμελιά δεν διέκρινες στα μάτια και στο χαμόγελο τους. Όλα λίγο πολύ μηχανικά, γιατί πρέπει να βγούμε / οφείλουμε να διασκεδάσουμε πριν τον δύσκολο χειμώνα που μας περιμένει.

Κατά τ' άλλα καλά ήταν, στο ψάρεμα δεν βγάλαμε το φαγκρί που κυνηγούσαμε αλλά ένα μεγάλο αστερία, μερικά κοράλλια και κάτι μουγκριά (αφήστε που κόντεψα να πνίξω τον κολλητό μου σε μια γκαζιά που έριξα άθελά μου), τα μπάνια που έκανα δεν ήταν συγκλονιστικά (η θάλασσα συνήθως ανακατεμένη, ελαφρύ έως αρκετό αεράκι), αλλά πάντα η επαφή μαζί της είναι το κάτι άλλο για μένα, με ανανεώνει κι επιφανειακά κι εσωτερικά.

Η παραπάνω εικόνα είναι από την Αυγουστιάτικη πανσέληνο τραβηγμένη από τη βεράντα του κολλητού (και ναι, αυτό δίπλα της είναι κάκτος...)

Η επιστροφή στην εργασιακή ρουτίνα δεν με χαλάει και πολύ όσον αφορά σε συνήθειες, η μπιρίτσα που πίνω κατά την επιστροφή στη βεράντα με ξεκουράζει, ελπίζω να κοπάσει ο αέρας κι οι φωτιές, με θλίβει ιδιαίτερα η εικόνα του καπνού και τα αποκαΐδια στο νερό της Ταμάρ που αλλάζουμε κάθε τόσο.

Να είστε πάντα καλά και να επιστρέψετε (όσοι δεν το έχετε κάνει ακόμη), ανανεωμένοι κι υγιείς.

Χρόνια πολλά, η επιστροφή...

Πήγα, γύρισα, καλά πέρασα (θα μπορούσα και καλύτερα, όπως και χειρότερα), έκανα μπάνια, βαρκάδα, φεγγαράδα, χάζεψα το μπλε ατελείωτες ώρες, πήρα κουράγιο και γύρισα. Σε μια Αθήνα μισοάδεια (ποτέ δεν αδειάζει τελικά), με ράθυμη διάθεση σε ένα γραφείο σχεδόν άδειο κι ένα σπίτι πολύ γεμάτο. Γεμάτο από ανθρώπους, ζώα και φυτά που αγαπώ. Κάποιος έχει γενέθλια σήμερα, περάστε να του ευχηθείτε, εγώ θα του αφιερώσω το παρακάτω και θα επανέλθω με άλλο υλικό σύντομα.

Σε έχω ήδη σκοτώσει δύο φορές, σε άλλες ζωές αν θυμάσαι, κατά πως λέει ο τσαρλατάνος οραματιστής. Μία όντας καλόγεροι το Μεσαίωνα και μία όντας πλύστρες κάπου στην Αφρική. Τώρα ή εσύ δεν έμαθες ή εγώ πρέπει να μάθω. Για όσους πιστεύουν στο Κάρμα είναι σαφώς μια καρμική σχέση. Με πολλά πάνω κάτω κι ακόμη περισσότερα πέρα δώθε. Με όμορφες στιγμές, ανέμελες, εξωτικά μέρη, εδώ, αλλού, επένδυσε ο ένας στον άλλο. Κι ακόμη το κάνει, παίρνοντας ρίσκα ο καθένας από τη μεριά του, αγνοώντας πρέπει, δεν πρέπει και ταμπού, μπαίνοντας στο μάτι πολλών. Πολλών που με άπειρους τρόπους προσπαθούν άλλοτε άθελα κι άλλοτε ηθελημένα είτε να χαλάσουν αυτό που βλέπουν είτε να εισχωρήσουν με πλάγιους τρόπους σε μια ευτυχία που δεν βιώνουν. Κατανοητή ζήλια, στο χέρι μας είναι πάντα να επιτρέψουμε ή όχι κάποιοι τρόποι, συμπεριφορές και λόγια να διαλύσουν αυτό που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε. Ανεξάρτητα από τις δικές μας ανασφάλειες, πρέπει πρώτα να πιστέψουμε τον εαυτό μας και μετά τον άλλο και να μην αφήσουμε τίποτα να μπει ανάμεσά μας. Η αλήθεια είναι ότι όσες φορές έχω προσπαθήσει να με φανταστώ χωρίς εσένα δεν το καταφέρνω, δεν είναι τώρα αυτό καρμικό; Έχουμε έρθει για να πάρουμε (και να δώσουμε, όσο εγωιστικό κι αν φαντάζει αυτό), μάθημα ζωής. Δεν είναι σωστό να φύγουμε την τελευταία ώρα, θα μείνουμε μετεξεταστέοι

Χρόνια σου πολλά

Υ.Γ.: Μη φοβάσαι, αυτή τη φορά δεν έχω σκοπό να σε σκοτώσω, αν θέλεις εκδίκηση κάνε το εσύ...
Το ότι δεν μπήκε τελεία στο τέλος του κειμένου δεν είναι ορθογραφικό λάθος...

Διακοπές και Χρόνια πολλά στο μωρό μου

Πέρασα για 1-2 ημέρες παρότι σε άδεια για να ευχηθώ στο παιδί, να δω το άλλο παιδί, να ανακτήσω δυνάμεις και να συνεχίσω για άλλο λίγο τις διακοπές μου. Πάντως είναι περίεργο αυτό το καλοκαίρι. Για τον περισσότερο κόσμο μια ένταση υπάρχει στην ατμόσφαιρα, δεν ξέρω αν φταίνε τα φεγγάρια, οι εκλείψεις, η γουρουνο-γρίπη, οι εκλογές που έρχονται και δεν έρχονται, πάντως μια ένταση την διακρίνεις. Και δεν πάει να λέει το έγκυρο δελτίο για τα ξέφρενα Μυκονιάτικα πάρτι, εγώ θα πάω για βαρκάδα και ψάρεμα στον Ευβοϊκό και θα επανέλθω με φωτογραφικό κι όχι μόνο υλικό.

Σας εύχομαι ένα πολύ όμορφο μήνα, με γλέντια, μπάνια, ξεκούραση, ηρεμία κι αγάπη, πολύ αγάπη (ξέρετε εσείς: κάντε τους να ανησυχήσουν).

Απονομές Μέρος Β'

Η αγαπητή ταξιδιάρα / κορινόσκυλο / ονομαστέ την αν μπορείτε, μου απένειμε άλλο βραβείο αυτή τη φορά. Πρόκειται για λαμπρότερο του προηγούμενου, τουτέστιν μια κορώνα... Τώρα υποτίθεται ότι θα πρέπει να αναφέρω πέντε (5) μουσικές, βιβλία, ταινίες που μου αρέσουν... Παιδιά δεν είναι ότι βαριέμαι, πάντα εξάλλου συμμετέχω σε αυτές τις σκυτάλες, απλά το συγκεκριμένο το έχω ήδη εξαντλήσει στο παρελθόν (εντελώς με αυτά τα θέματα), άλλωστε τα γράφω και στο προφίλ μου, οπότε θεωρώ ότι είναι υπερβολή να τα ξαναλέω.
Ας παίξουν λοιπόν, αν θέλουν, οι νεότεροι, όπως ο μικρός αλήτης, ο τρελό-ημερολογιάκιας, ο ηφαιστίωνας, η Τζίνα (πάψε, κρύβω χρόνια τώρα...), κι ο g.p. (άντε τουλάχιστον πήρατε μια κορώνα...).

Κατά τ' άλλα ας τα λέμε καλά. Ενόψει καύσωνος και θεού (ποιος με φώναξε;) θέλοντος, μπορεί να πάμε για κανένα μπανάκι αυτό το Σ/Κ (το πρώτο θα είναι...) στις μαγευτικές παραλίες της Κορινθίας ή της Ευβοίας. Επίσης αύριο το βράδυ προβλέπεται μαχητική συνάντηση με αδίστακτους συναδέλφους (από εδώ γύρω) όπου τα φτυάρια (και τα πηρούνια βεβαίως) θα έχουν την τιμητική τους. Αλλά μια ο καιρός μια η πολύ δουλειά νιώθω μια εξουθένωση να την πω; μια δεν-θέλω-να-κάνω-τίποτα-όμως να την πω; μια περίεργη κατάσταση βρε παιδί μου. Σίγουρα η μια ημέρα & μια βδομάδα μέχρι τις 15ήμερες (μισώ καθηγητές και δασκάλους σας το είπα;) διακοπές μου θα περάσουν από αργά έως βασανιστικά αργά, αλλά είναι ένας στόχος.
Σας φιλώ γλυκά (φορώντας πάντα την κορώνα στο κεφάλι) και σας εύχομαι να περνάτε όμορφες μέρες και νύχτες. Ελπίζω να επιστρέψω τουλάχιστον μαυρισμένος...

Απονομές...

Μου το απένειμε η αγαπητή φίλη wintersea, γιατί έτσι όπως λέει, έχει κι αυτή τις αδυναμίες της. Εγώ πάλι με τη σειρά μου οφείλω να το απονείμω σε αρκετούς... κάποιους που αρχικά διάβασα και μετά γνώρισα κι από κοντά, όπως τους αγαπητούς: νανάκο, billzouk, tanila, εξ ουρανού, τρελογιατρό, αρχιτέκτων, παιχνιδοφτιάχτη, so_far, satya, big dj, basnia,

άλλους που πρώτα γνώρισα, είτε από κοντά είτε από άλλους διαδυκτιακούς τόπους και εκ των υστέρων ανακάλυψα τα ιστολόγιά τους, όπως τους: george lenonce, g.p., mamma, jimmy rose, ημερολόγιο τρελού,

άλλους που θα ήθελα να έχω γνωρίσει κι από κοντά αλλά η επικοινωνία υπάρχει μόνο από εδώ (προς στιγμή), όπως τους: γιωρίκα (πριν και τώρα), sikia (το μοναστήρι περιμένει), mindstripper (για το μυαλό της κι όχι μόνο), tovene (που θα πάει θα τα πούμε κι από κοντά), kosta vraka (ο φίλος από το εξωτερικό), fevis η γλυκιά (και πριν και τώρα επίσης), snikola (ο καρντάσης), roadartist (η καλλιτεχνική κι ευαίσθητη), το korinoskilo (για τις αλήθειες και τον τρόπο που τις εκφράζει), την jojo (η ομορφιά σε όλα της τα επίπεδα), το xipaki (για τις στυλιστικές κι όχι μόνο επιλογές του), τον hfaistiwna (για την καλοσύνη και το πόσο καλοπροαίρετος είναι), την νανά (που μου έκανε την τιμή να με διαβάσει στην εκπομπή της), την φαβούλα (που είναι τόσο γλυκιά, με ή χωρίς κρεμύδι), τη τζίνα (που παρακολουθώ τις αλλαγές της επί ποδός), τον αντώνη (για την θεατρικά ανθρώπινη προσέγγιση όλων των θεμάτων), και τόσους άλλους, είτε βρίσκονται στο blogroll μου είτε δεν έχω προλάβει /αμελήσει να προσθέσω και διαβάζω όταν μπορώ.
Εννοείται τον Παύλο, που με το ζόρι κι από περιέργια έκανα μέλος αυτής της διαδικτυακής συντροφιάς κι έκτοτε δεν λέει να ξεκολλήσει...
Σας ευχαριστώ όλους για την παρέα, ανακάλυψα ένα νέο κόσμο εδώ μέσα και νιώθω μέλος μιας όμορφης παγκόσμιας κοινωνίας, με όλα τα καλά και λιγότερο καλά που αυτό συνεπάγεται.

Υ.Γ.: Ως γνωστόν δεν έπαιξα ακριβώς με τους κανόνες (που κάτι έλεγε για 15 συνιστολόγους, αλλά έτσι είμαι, ξεχασιάρης κι αντισυμβατικός - θέλω να πιστεύω...)