30/5/07

Φεύγω....

Έχω ήδη φύγει από προχθές (23 δηλαδή του Μάη, ανήμερα γενεθλίων μου επιφυλάχτηκε το καλύτερο δώρο - η πρόσληψή μου στην νέα μου δουλειά). Απλά αύριο είναι η τελευταία μου μέρα σ' ένα καθόλα καταθλιπτικό και μουντό περιβάλλον που όλο και χειροτερεύει (κι εννοείται με την αποχώρησή μου δεν έχει καμμία τύχη - i know: ψωνάρα).
Σας φιλώ όλους γλυκά και είμαι σίγουρος ότι μετά από ένα μικρό διάστημα προσαρμογής θα μπορούμε να τα ξαναλέμε.

15/5/07

29 Ερωταπαντήσεις

Απλά γιατί εκτιμώ τη φίλη JoJo θα κάνω την παρασπονδία και θα γράψω εν τάχει τις παρακάτω απαντήσεις

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Όταν μ’ αγκαλιάζεις με τη σκέψη σου και το νιώθω.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Το ξυπνητήρι ή η Tamar κάθε φορά που περνάει gipsy που διαλαλεί την πραμάτεια του με ντουντούκα (είναι λίγο ρατσίστρια το σκυλάκι μου)

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Την Κυριακή το μεσημέρι.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Αισιοδοξία

5. Το βασικό ελάττωμα σας;
Θέλω να είμαι πάντα αρεστός στους άλλους.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε όλα αρκεί να είναι πραγματικά.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Μπα με καμιά, όλοι είχαν τα ελαττώματά τους (ναι λοιπόν στο 4 & 5 βάλε και το "είμαι ψώνιο")

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Ήρωες σήμερα; Μπα… τον τελευταίο που μπορώ να θυμηθώ είναι ο Τσε

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Αίγυπτος – ο Νείλος το δειλινό.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Ταχτσής, Μάρκες, Αλιέντε, Μαχφούζ, κλπ

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Ντομπροσύνη

12. ... και στη γυναίκα?

Ντομπροσύνη

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Μάνος Χατζιδάκης

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

“Μαύρη, μαύρη” by Tsila ή “στην μπανιέρα δυο-δυο”

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Τα “Ρέστα” του Ταχτσή στα 13 μου.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;

Η Νοσταλγία του Ταρκόφσκι.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Χμμμ, Vincent van Gogh, Caravaggio κλπ.

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Tο μπλε βέβαια.

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Την ανεξαρτησία μου και την αποκοπή του ομφάλιου λώρου από νωρίς.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Malt Whisky ή Κρητική Ρακί.

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Γιατί παρόλα τα στραπάτσα του παρελθόντος εξακολουθώ ν α στηρίζω την ευτυχία μου σε άλλους.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Το ψέμα, την απάθεια και την βλακεία.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να διαβάζω (οκ πριν με βαρέσει η πρεσβυωπία) κι η κηπουρική

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Να πάψουν να μ’ αγαπούν αυτοί που αγαπώ.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Μόνο για να μην θίξω τον άλλο.

26. Ποιο είναι το μότο σας;

Αυτό παλιό κι άλλο καινούργιο.

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Ξύπνιος για να βιώσω την μετάβαση.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Τι θεωρείς ότι θα έπρεπε να έχω κάνει ακόμα;

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Ταραχώδη στον εργασιακό χώρο, σε ηρεμία στον δικό μου χώρο.

Δεν θα ήθελα να πετάξω το μπαλάκι με τη σειρά μου σε κάποιους γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορώ να μπω να σας διαβάσω.

14/5/07

ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Σηκώνω την τέντα να μπει το φως και να μην έχει εμπόδια ο αέρας. Χαϊδεύω και οσμίζομαι την λεβάντα, τον δυόσμο και το βασιλικό που πριν λίγο φύτεψα. Ποτίζω και περιποιούμαι τα υπόλοιπα φυτά. Παίζω και χαϊδεύω την Tamar. Ρίχνω γενικώς μια μαύρη πέτρα πίσω και λέω αντίο σε σκοτούρες και μαυρίλες που με ταλανίζουν τον τελευταίο καιρό. Πιο πολύ λυπάμαι για τον χαμένο χρόνο. Τον χρόνο που νιώθω να φεύγει χωρίς ίχνος δημιουργικότητας, με φρούδες ελπίδες εξέλιξης. Τον χρόνο που δεν διαθέτω στον εαυτό μου να χαρεί, να διασκεδάσει, να δει, να ακούσει να ξεκουραστεί. Και σου μιλάει ένας φύσει αισιόδοξος άνθρωπος να φανταστείς. Που κι αν έχει περάσει δυσκολίες κι αναποδιές. Που κάπου λέει όμως: "φτάνει - κουράστηκα να περιμένω" και θέλει το μέλλον που ονειρεύτηκε για τον εαυτό του ΤΩΡΑ.
Παρατηρώ πολύ κόσμο γύρω μου - κι εδώ στη δουλειά ακόμη - που έχει την τάση να αλλάζει αυτή την εποχή. Που θέλει να κάνει μια νέα αρχή σε πολλά πράγματα. Κάποιοι την έχουν ήδη κάνει και νιώθουν από αμήχανα έως ευτυχισμένοι. Άλλοι την περιμένουν υπομονετικά κι άλλοι με αγωνία (όπως εγώ). Το ξέρω ότι θα έρθει σύντομα μα στέρεψα από δυνάμεις κι υπομονή. Ελπίζω… να μην χαθεί ποτέ ξανά τόσος χρόνος άσκοπα στη ζωή μου…

10/5/07

Γένεσις

Χος ν κα Νξ ρεβς τε μλαν πρτον κα Τρταρος ερς͵ Γ δ΄ οδ΄ Ἀὴρ οδ΄ Ορανς ν·

ρβους δ΄ ν περοσι κλποις τκτει πρτιστον πηνμιον Νξ μελανπτερος ιν͵ ξ ο περιτελλομναις ραις βλαστεν ρως ποθεινς στλβων ντον πτεργοιν χρυσαν͵ εκς νεμκεσι δναις.

οτος δ Χει πτερεντι μιγες νυχωι κατ Τρταρον ερν νεττευσεν γνος μτερον κα πρτον νγαγεν ες φς.

πρτερον δ΄ οκ ν γνος θαντων͵ πρν ρως ξυνμειξεν παντα· ξυμμειγνυμνων δ΄ τρων τροις γνετ΄ Ορανς κεανς τε κα Γ πντων τε θεν μακρων γνος φθιτον.



Υ.Γ.: Ναι ξέρω, δεν πάω και πολύ καλά αλλά θα συνέλθω που θα πάει;

8/5/07

Παγώνει προς το παρόν ή ΚΟΥΡΑΣΗ

…και μόνο αυτό τις τελευταίες μέρες. Αντί να χαίρομαι τον ωραίο καιρό, βολτούλες, παρεούλες, ασφυκτιώ μεταξύ δουλειάς και του απόλυτου τίποτα όταν επιστρέφω στο σπίτι. Το θέμα είναι ότι έχουμε και την «εσωτερική παρακολούθηση» τελευταία, οπότε ούτε χρόνο για διαδικτιακές περιηγήσεις δεν έχω. Big brother is watching usγαμώ την ατυχία μου. Μέχρι νεωτέρας εξελίξεως θα ισχύει η παραπάνω κατάσταση. Όταν με το καλό με ξαναδείτε θα είναι σίγουρα μια καλή εξέλιξη για μένα. Ελπίζω να είστε όλοι καλά.

30/4/07

Τέλος Εποχής

Προτού καταλάβω ότι μπήκε η Άνοιξη, καλά για Χειμώνα δεν το συζητάμε, ούτε πουλόβερ δεν φόρεσα, να’ σου και το Καλοκαίρι… Ήθελα δεν ήθελα έπρεπε πλέον να ανεβάσω βαριά και να κατεβάσω ελαφριά, μια από τις 2 χειρότερες οικιακές εργασίες για μένα (η άλλη είναι το σίδερο). Κούτες, τσάντες, σακ βουαγιάζ, και ότι μπορείς να φανταστείς μες στη μέση, κι εγώ κάθιδρος να διπλώνω ρούχα, ενώ η Tamar (το σκυλί μου ντε) απορημένο είχε μια ανησυχία ότι ετοιμάζομαι για πολύ μεγάλο ταξίδι κι αυτό δεν έβλεπε να βγαίνει το λουρί του. Όταν όμως τελείωσε όλη αυτή η κουραστική διαδικασία μαζέματος και τοποθέτησης, ένιωσα για ακόμη μια φορά απόλυτη ευφορία.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή μου ούτως ή άλλως, κι όταν αρχίζω να φοράω τισερτάκια και σορτσάκια και κάθομαι στη βεράντα πίνοντας μια παγωμένη μπίρα είναι το καλύτερό μου.

Το μόνο που δε γουστάρω καθόλου είναι να δουλεύω σήμερα, ενώ αν μας έδιναν μια μέρα αδειούλα θα ήταν ένα ωραίο τετραήμερο και αντί για δουλειές θα έκανα βαρκάδα, ίσως και καμιά βουτιά (αν και νωρίς για μένα) και σίγουρα ούζα και μεζέδες μετά αμπελοφιλοσοφιών. Ας είναι, το καλοκαίρι προβλέπεται μεγάλο και καυτό οπότε σίγουρα θα βρεθούν ανάλογες ευκαιρίες.

Καλή πρωτομαγιά λοιπόν με αληθινά λουλούδια, μυρωδιές και διαθέσεις.

26/4/07

Sorry…

seems to be the hardest word που τραγουδούσε κι ο Elton κάποτε.

Μια σύγχρονη "μάγισσα" λοιπόν, μου έδωσε το έναυσμα για αυτή τη σκέψη. Το καφεδάκι το ελληνικόν και απογευματινόν στην εργασία εξελίχθηκε σε καφεμαντεία με τα όλα της. Οι λοιπές προβλέψεις δεν με απασχόλησαν ιδιαίτερα. Όταν όμως που είπε: "πρέπει να αρχίσεις να ζητάς συγγνώμη για να σoυ φύγει το βάρος που νιώθεις" ένοιωσα ότι με διαπερνούσε κεραυνός.

Σχετικά πρόσφατα, είχα αποφασίσει ότι δεν θα ευχηθώ ποτέ στη ζωή μου ξανά για άνθρωπο να πάθει κακό ή να λάβει πίσω το κακό που ίσως μου έκανε. Είχα συγχωρήσει έτσι όλους τους ανθρώπους που ηθελημένα ή όχι με είχαν βλάψει, αδικήσει κ.λ.π. Ποτέ όμως δεν είχα σκεφτεί το αντίστροφο: να ζητήσω συγγνώμη και να με συγχωρήσουν αυτοί που εγώ είχα βλάψει ή αδικήσει. Ίσως θεωρούσα πως δεν το έκανα αυτό, όμως όταν το σκέφτηκα είδα ότι ήταν το τεράστιο εγώ που ορθωνόταν και δεν άφηνε περιθώρια για κάτι τέτοιο, μια και είναι σαφώς δυσκολότερο να ζητάς συγγνώμη παρά να συγχωρείς ο ίδιος.

Έστω, ποτέ δεν είναι αργά, ας αρχίσω από εδώ και βλέπουμε:

Ζητάω ΣΥΓΓΝΩΜΗ από:

  • Τον - πέρα από τίτλους και προσδιορισμούς – Γιώργο που δεν πρόλαβα να την ζητήσω όταν έπρεπε και που ελπίζω να με ακούει από εκεί που βρίσκεται
  • όσους αγάπησα και δεν το είπα, πάντα θέλουμε να το ακούμε κι ας το ξέρουμε
  • όσους δεν βοήθησα όταν είχαν την ανάγκη μου
  • τα βαφτιστήρια μου, γιατί αισθάνομαι ότι δεν τους πρόσφερα ότι έπρεπε – συναισθηματικά όχι υλικά
  • τους ανθρώπους που θέλουν να μου μιλήσουν και δεν τους ακούω
  • όσους πλήγωσα με συμπεριφορές, λόγια ή σκέψεις
  • τελικά το σύμπαν ολόκληρο και τα πλάσματα που κατοικούν σε αυτό γιατί δε δίνω αυτά που θα μπορούσα


Δεν ξέρω πόσο βαρύγδουπο ακούγεται αλλά αυτή η συγγνώμη είναι ειλικρινής και από εδώ και πέρα θα λέγεται με αυτή την εκφορά κι όχι με το χαζό-σόρυ που χρησιμοποιούσα μέχρι τώρα χωρίς καν να το εννοώ πολλές φορές.