13/12/06

Πως τον λεν;

Ορμώμενος από την εκπομπή της Δημητρούλας χθες βράδυ, έκανα τις εξής σκέψεις: που έχει πάει το χιούμορ στις μέρες μας; γιατί άνθρωποι που το έβγαζαν αβίαστα είτε στις παρέες τους είτε σε μεγαλύτερα σύνολα ανθρώπων τώρα έχουν στερέψει;

Θυμάμαι από διηγήσεις γνωστών, ότι η Δήμητρα στα πολύ νιάτα της μαζί με τον κολλητό της (επίσης συγγραφέα / ηθοποιό) κλείνονταν με τις ώρες σ’ένα δωμάτιο ετοιμάζοντας αυτοσχέδια σκετσάκια κι έβγαιναν παίζοντάς τα για την παρέα, αναζητώντας σαφώς την αποδοχή και το γέλιο των παρευρισκομένων.

Παρομοίως, γνωστός μου Δημήτρης, ήταν κάποτε στην παρέα η αποκαλούμενη «ψυχή της», με τις ατάκες του και την τρέλα του να σκορπίζουν σπαρταριστό γέλιο κι αξέχαστες καταστάσεις.

Φευ, ίδια όμως η κατάληξη… μια η τηλεόραση, μια το θέατρο, αναλώνεται στα ίδια και στα ίδια και λυπάμαι πραγματικά που το κάποτε ελπιδοφόρο «δίδυμο» έχει γίνει συνώνυμο της «υστερίας» του διαγωνισμού «σκουξίματος» και της ανακύκλωσης.

Σε σημείο που τις προάλλες που τον πέτυχα Χάρητος και Λουκιανού γωνία (ναι στο γνωστό σαββατιάτικο περίπου happening) βιάστηκα να προχωρήσω μην τυχόν και του μιλήσω... τι να του έλεγα άλλοστε; μπράβο για την επαγγελματική άνοδό σου ή λυπάμαι για την έλλειψη πρωτοτυπίας και χιούμορ στα κείμενά σου; Σαφώς και μετά που το καλοσκέφτηκα θα μπορούσα να πω ένα απλό γειά πως πάει; και να τελειώνει εκεί. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα και δεν αναλύεται εδώ.

Τελικά που κατέληξε το χιούμορ στις μέρες μας; Που πήγαν όλα αυτά τα ταλέντα και γιατί δεν έχουν την κατάληξη που όλοι περιμέναμε; Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων – και αυτών περιστασιακών – το δράμα περισσεύει και η κωμωδία φθίνει επικινδύνως...

Μακάρι να γίνει η ανατροπή σύντομα, το έχουμε όλοι μας ανάγκη.

4 σχόλια:

  1. Αγόρι μου, το γέλιο και το χιούμορ όταν τα πουλάς το χαλάς. Είμουνα και εγώ εκεί όταν η Δημητρούλα έγραφε. Τότε ήταν φοιτήτρια. Τώρα ποιός ξέρει. Ίσως να μεγάλωσε, όπως όλοι μας. Αλλά πάντα λατρεμένη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. I know, δε σου παίρνω τα πρωτεία ούτε κι είπα ότι την γνωρίζω προσωπικά, κι ότι εξακολουθεί να είναι λατρεμένη θα συμφωνήσω... σε γενικές γραμμές.
    Τώρα για το ότι μεγαλώσαμε, για τον εαυτό σου φαντάζομαι θα το λες, έτσι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γιατι οταν το χιουμορ μπαινει σε ημερομηνιες, deadlines, ορντινο, & την λογικη των παραγωγων, αρχιζει & χανεται. Γιατι ειναι φυση αδυνατο να γραφεις καθε εβδομαδα 25-45 λεπτα κωμωδια για πολλα χρονια χωρις διαλλειμα. Λογικο ειναι & να επαναληφθεις & να πεσεις σε ευκολιες σαν συγγραφεας. Θα πεις μια ωραια, δυο ωραιες ιστοριες, μετα θες ενα διαλλειμα να γεμισεις & να επιστρεψεις.
    Δεν νομιζω οτι εχει χαθει το χιουμορ, απλα δεν υπαρχει σωστη διαχειρηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. bill έχεις δίκιο για την εμπορικότητα του χιούμορ και για τη λάθος διαχείρισή του, απλά εγώ έμεινα στο αποτέλεσμα και την ανάγκη μου για κάτι φρέσκο μάλλον και το γενίκευσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

καλώς ορίσατε