ki(a)notipies

Funky Σάββατο

2012-02-17T15:13:00.000+02:00

Μια κι είμαστε στις απόκριες λέω αυτό το Σ/Κ να ανέβουμε λίγο. Το Σάββατο λοιπόν με μερικά από τα σπουδαιότερα Funk τραγούδια όλων των δεκαετιών και για την Κυριακή θα σας ενημερώσω εγκαίρως...

Σάββατο 19:00 Ριαδιοτυπίες στο Tempo Radio

Για την ιστορία να μεταφέρω κάτι που διάβασα όσον αφορά στην ρίζα της λέξης Funky (μην το μπερδεύετε με το Funk που σαν λέξη σημαίνει και τρόμος, φόβος, κλπ). Σύμφωνα λοιπόν με τον ανθρωπολόγο και ιστορικό τέχνης Robert Farris Thompson στην πραγματεία του Flash Of the Spirit: African & Afro-American Art & Philosophy, αναφέρει ότι το funky έχει τις ρίζες του στα Kikingo (την γλώσσα του Κονγκό) και συγκεκριμένα στη λέξη "lu-fuki" που σημαίνει "άσχημη σωματική οσμή". Τελικά έχει να κάνει με την μεγάλη προσπάθεια των μουσικών για να συνθέσουν ένα τέτοιο κομμάτι παρά με την παραγωγή ιδρώτα όταν το χορεύεις.

Όπως και να έχει ελπίζω να κάνουμε καλή παρέα και να το διασκεδάσουμε. Επειδή η εκπομπή θα διαρκέσει αρκετά παραπάνω από μία ώρα (δεν ήξερα τι να πρωτοπαίξω κι έκοψα αρκετά που θα μπορούσαν να βρίσκονταν σε αυτή τη λίστα), ο κόκκινος Evil που ακολουθεί θα αρχίσει αμέσως μετά.

Ότι και να κάνετε φροντίστε να το διασκεδάσετε όσο μπορείτε σε πείσμα καιρών και όλων όσων μας έχουν βάλει στο μάτι.

Επανάσταση είναι...

2012-02-15T11:30:00.000+02:00

Οι δικές σας απαντήσεις στην ερώτηση του Σαββάτου (που εκτάκτως δεν μεταδόθηκαν νωρίτερα λόγω των γεγονότων και της εμβόλιμης χθεσινής εκπομπής), τις οποίες και δεν θα σχολιάσω γιατί απλά δεν χρειάζεται (στέκονται μια χαρά και μόνες τους), είναι οι παρακάτω:

Ο/Η ΦΟΥΛΗ είπε...

η φυλάκιση του Λάκη....χαχαχαχα από εκεί ξεκίνησε όλο αυτό που θα δούμε τις επόμενες μέρες

Ιστορία δεν ξέρω, αλλά είναι άξιο λόγου η επανάσταση που έκαναν χιλιάδες κόσμου για τα εργασιακά δικαιώματα που τώρα τα καταπατούν οι μαλάκες....

Ο/Η ria είπε...

κατ' εμέ η μεγαλύτερη επανάσταση ήταν το κίνημα των σουφραζέτων. και έτσι δεν είμαστε όπως οι μουσουλμάνοι!

Ο/Η Coula είπε...

Για μένα ήταν η Γαλλική Επανάσταση γιατί απελευθερώθηκε το πνεύμα και άρχισε να τίθεται σε λειτουργεί ο νους!

Δε ξέρω αν αυτή η επανάσταση και τα αποτελέσματα της, τελικά άλλαξαν τον ρου της ιστορίας ή καλύτερα αν τον άλλαξαν προς το Καλύτερο, αλλά σίγουρα αναζητήθηκε η αλήθεια και ήρθαμε πιο κοντά στην ελευθερία της σκέψης και του Λόγου.

Ο/Η Κατερίνα είπε...

για εμένα η πολιτιστική επανάσταση που έγινε με το κίνημα του διαφωτισμού και οι σουφραζέτες. Για πολιτική επανάσταση μάλλον η ρωσική επανάσταση, αν και δεν είμαι κομουνίστρια, τουλάχιστον έτσι όπως έχει εκφυλιστεί η ιδέα του κομουνισμού

Επίσης η βιομηχανική επανάσταση. όχι πολιτική αλλά πραγματικά άλλαξε το ρου της ιστορίας

Ο/Η homemade είπε...

...το woodstock...για μένα μια επανάσταση..χωρίς θύματα και πόλεμο.....εκεί απελευθερώθει το πνεύμα..κατά μια έννοια...

Ο/Η ALEX ANDRA είπε...

Το ’21 ήταν ένας πολυετής, πολυεπίπεδος, πολύπλευρος και πολυσύνθετος αγώνας. Δεν ήταν ένα μονοδιάστατο γεγονός. Ούτε περιορίστηκε αποκλειστικά στον ελλαδικό χώρο, ούτε και αφορά αποκλειστικά τον ελληνικό κόσμο. Για τα τότε δεδομένα – παρά την έλλειψη των σημερινών μέσων επικοινωνίας – ήταν ένα γεγονός με οικουμενικό βεληνεκές.

Η Εθνεγερσία του ’21, υπήρξε το εκρηκτικό συμπύκνωμα μας δοξασμένης, μοναδικής και διακεκριμένης ιστορικής πορείας 3.000 χρόνων, που άστραψε και βρόντησε και γκρέμισε ότι φτηνό, ευκαιριακό και ανάξιο, με δύναμη σεισμών, με βιαιότητα ηφαιστείου, με ορμή τυφώνα.

Γι’ αυτό και δεν λογίζεται σαν ένα οποιοδήποτε ιστορικό γεγονός, αλά μόνο σα μέγεθος ηθικό, που υψώνεται γιγαντιαίο, θαμβωτικό και απαστράπτον, έκτυπο της Ελληνικής ψυχής, που κανείς σκεπτικισμός, καμία αμφιλογία δεν είναι ικανή να το σμικρύνει.

Ερώτημα: Η επόμενη τι λέτε να είναι και που θα γίνει;

Του Αγίου Βαλεντίνου, βοήθειά μας...

2012-02-14T00:02:00.000+02:00

Λόγω έκτακτων γεγονότων που είτε είδατε και οσμισθήκατε από κοντά (όπως εμείς) είτε ακούσατε την Κυριακή, σήμερα Τρίτη θα κάνω την προχθεσινή εκπομπή.

Ραδιοτυπίες στο Tempo

Στις 8 το απόγευμα λοιπόν στο Tempo, (που δεν έχει κι ο Λουστράκος), "εναλλακτικά" τραγούδια αγάπης και μετά πάμε όλοι παρέα στην Χριστίνα μας και τον Ανατολικό (την κουμπάρα ντε).

Παράκληση να μην κρατάτε λουλούδια, αρκουδάκια και καρδούλες... η κόκκινη αμφίεση πάλι επιτρέπεται.

Υ.Γ: Για να μην ξεχνιόμαστε ο αγώνας μόλις ξεκίνησε, μην μασάτε από αντιπερισπασμούς, ο εχθρός είναι ο ίδιος και δεν είναι ο έρωτας...

Όχι... - Ενημερωμένο

2012-02-12T11:13:00.000+02:00

στα κάθε είδους μνημόνια που τελικά είναι το μνήμα κι όχι η προσπάθεια ανάκαμψης της χώρας μας. Με κούρασε αυτό το μαρτύριο / βασανιστήριο της σταγόνας, αν είναι να πιάσουμε τον πάτο και να πάμε πάλι από την αρχή ας γίνει μια κι έξω κι όχι λίγο λίγο. Ευχαριστώντας όλους τους "φίλους" ανεπτυγμένους και μη Ευρωπαίους να τους πω ότι μπορώ και χωρίς αυτούς, παιδιά στις 5 το απόγευμα όλοι Σύνταγμα να δείξουμε ότι δε φοβάμαστε τίποτα, το οφείλουμε και στους νεώτερους αλλά και στους απόμαχους της ζωής.

Ραδιοτυπίες στο Tempo

Κανονικά είναι να κάνω και μια εκπομπή σήμερα στις 7 το απόγευμα στο Tempo, τώρα αν δεν προλάβω, αν έχω φάει χημικά ή καμιά ψιλή, θα μεταφερθεί η σημερινή την Τρίτη 14/2 στις 8 το απόγευμα (που δεν έχει ο Λουστράκος) ώστε να πάμε όλοι παρέα μετά στην Χριστίνα μας και τον Ανατολικό (την κουμπάρα ντε). Επίσης μην ξεχνάτε σήμερα στις 9 το βράδυ τον κόκκινο Evil μας.

Σας εύχομαι μια αγωνιστική και δημιουργική Κυριακή, όσο συννεφιασμένη και βροχερή κι αν είναι μην μας παίρνει από κάτω παιδιά, γερά να καταλάβουν ότι δεν τρώμε κουτόχορτο και με ψηλά το κεφάλι.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Πήγα, είδα, κατάπια τα χημικά μου, έγινα έξαλλος και αισθάνθηκα: πριν καν φτάσω στην πλατεία Συντάγματος ένιωθα το βαρύ κλίμα, ένα πλάκωμα με είχε πιάσει, ο κόσμος πολύς πάρα πολύς, οργή και ζωντάνια όμως μαζί, από παιδιά έως πολύ ηλικιωμένους, όλο και μαζεύονταν κι όταν η διαταγή δόθηκε (η διαταγή που ήδη γνωρίζαμε κι ήταν απλά: με κάθε τρόπο διαλύστε τους...) άρχισε η ομοβροντία χημικών και κροτίδων... άνευ λόγου; όχι ακριβώς, για τον ίδιο λόγο που ρίχνονται όλο αυτό τον καιρό: για να πάψει η αντίδραση στη γέννησή της. Μας θέλουν πειθήνια όργανα στις πλάτες των οποίων θα κάνουν τα πειράματά τους; μας θέλουν ηλίθιους πολίτες χωρίς βούληση; μας θέλουν νεκρούς πολίτες; όπως και να έχει δε νομίζω ότι θα τους περάσει με αυτό τον τρόπο, θα βρούμε άλλους τρόπους αντίδρασης, έχει τρόπους ο Έλληνας για αυτό, κάποια λίγα ερωτήματα μόνο θέλω να κάνω: ποιος δικαστικός έχει τα αρχίδια να κυρήξει παράνομη και τη χρήση χημικών προς πολίτες και την άρση της Δημοκρατίας από αυτή την ιδιότυπη δικτατορία που μας κατσικώθηκε; πως είναι δυνατόν ένας μη εκλεγμένος πρωθυπουργός και οι χορηγοί του να περνούν νόμους για τα επόμενα 5-10-40 και δεν ξέρω κι εγώ πόσα γαμοχρόνια θα μας καταδυναστεύουν; ποιος πολιτικοποιημένος άνθρωπος έχει τα κότσια να κυρήξει απλά: παιδιά πάμε για εξέγερση γενική προς όλους κι όλα κι όπου βγούμε;

Η αρχή της ρίψης χημικών

Σήμερα (ξανά)σταυρώνεται η πατρίδα μας αδέλφια (επέτειος και της συνθήκης της Βάρκιζας να θυμήσω... τυχαίο;), να δούμε πόσες ζωές μας απομένουν...

® evolution

2012-02-11T09:52:00.001+02:00

Από το blog: http://diplokaimetrio.blogspot.com/

Σάββατο σήμερα και εκτός της σημερινής εκπομπής Ραδιοτυπίες στο Tempo Radio (που θα έχει ένα εύλογο επαναστατικό ύφος...), καλέστηκα απο την φίλη Veronica να παίξω το παιχνίδι των σκέψεων που μου προκαλεί η πιο πάνω εικόνα.

Είναι ένα φουτουριστικό μουσείο, στο οποίο οι επισκέπτες περιμένουν ένας ένας στη σειρά να δει το ένα και μοναδικό του έκθεμα: τον ορίζοντα και το φως... Τα 20 σκαλοπάτια που οδηγούν στο σημείο απ' όπου θαυμάζεις το έκθεμα προσθέτουν απλά μια ένταση στην προσμονή για την οπτική κι όχι μόνο ανά(σ)ταση. Υπάρχει μια απόσταση μεταξύ της σκάλας και του εκθέματος ώστε και να μην μπορείς να το ακουμπάς αλλά κι ούτε να κάνεις μια προσπάθεια "δραπεύτεσης" από το γκρι-μπεζ που κυριαρχεί παντού. Ο θεατής που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην κορυφή της σκάλας μοιάζει να είναι χαλαρός αλλά και σκεπτικός συνάμα (το δεξί χέρι στο πηγούνι δηλώνει αυτό τον σκεπτικισμό, ενώ η στάση του δεξιού ποδιού φανερώνει τη χαλαρότητα).

Αν θέλουμε να ξεφύγουμε λίγο από την "λογική" προσέγγιση του θέματος, πρόκειται για μια ανάγκη απόδρασης από αυτά που μας πλακώνουν, μας δυναστεύουν, αυτή την γκρίζα καθημερινότητα, είναι η ανάγκη για να δούμε το πραγματικό φως, αυτό που λυτρώνει και ανυψώνει. Αξίζει η αναμονή αυτού του απλού και ταυτόχρονα δυσεύρετου αγαθού και δικαιώνεται η στιγμή της κορύφωσης και της όποιας θυσίας. Ο τίτλος θα μπορούσε να ήταν: Θαυμάζοντας το φως της λύτρωσης...

Σας περιμένω όσους μπορείτε σήμερα στις 19:00 στις Ραδιοτυπίες και αμέσως μετά συνεχίζουμε με τον κόκκινο Evil και τις δικές του μουσικές αναζητήσεις. Εύχομαι σε όλους ένα δημιουργικό, αγωνιστικό και γεμάτο Σάββατο να έχετε και σας φιλώ.

Παραμύθι με όνομα

2012-02-08T11:45:00.002+02:00

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια χώρα της οποίας οι κάτοικοι θεωρούσαν ότι ευημερεί κι αναπτύσσεται κι ότι η θέση της ήταν στα Ευρωπαϊκά σαλόνια με τους αναπτυγμένους βόρειους φίλους να κάνουν τα στραβά μάτια να την δεχτούν στους κόλπους (ή τα κόλπα;) τους. Οι κάτοικοι αυτοί είχαν αρχίσει να κοιτούν μόνο τον εαυτό τους κι αν ακόμη δεν τους έφταναν αυτά που έπαιρναν έβρισκαν την εύκολη λύση του δανεισμού, δάνειο για το σπίτι, δάνειο για το αμάξι, δάνειο για τις διακοπές, δάνειο για τα πάντα.

Αντίθετα με τα περισσότερα παραμύθια η χώρα αυτή δεν είχε το καλό τέλος, σαν όλες τις καλές φούσκες της ιστορίας κάποτε οι δανειστές έπαψαν να δανείζουν, οι φίλοι έγιναν δυνάστες, οι κάτοικοι άρχισαν να εξαθλιώνονται, αρχικά θίγονταν ομάδες, όσο περνούσε ο καιρός όλο και περισσότεροι, στο τέλος σχεδόν όλοι…

Από την παράσταση του Εθνικού: Παραμύθι χωρίς όνομα

Ήταν η ώρα που το άτομο άρχιζε να κοιτά και πέρα από τον εαυτό του, άρχισε να προσφέρει το λίγο που μπορούσε είτε στον αδύναμο συνάνθρωπό του είτε στο σύνολο με ένα κάποιο τρόπο. Έπαψε να πιστεύει σε υποσχέσεις, σε πολιτικούς και μέσα κι άρχισε να ανακτά μια κάποια συνείδηση ως άνθρωπος, ήταν ότι του είχε απομείνει για την ακρίβεια.

Όταν οι κάτοικοι αυτής της χώρας καταλάβουν ότι ατομικά και συλλογικά μπορούν να στηρίξουν ο ένας τον άλλο κι όλοι μαζί να απαιτήσουν την ανόρθωση, την αξιοπρέπεια, το σεβασμό σε αρχές κι αξίες ίσως μπορούν να αλλάξουν το τέλος του παραμυθιού.

Υ.Γ.: Σε συζήτηση με φίλη συνάδελφο για την εθελοντική βοήθεια σε άστεγους κι άνεργους συμπολίτες, εκτός από το γνωστό κι απαράδεκτο ότι μόνο αναγνωρισμένες ΜΚΟ μπορούν να προσφέρουν αυτό το έργο, μου περιέγραψε σκηνή στην οποία 3χρονο παιδάκι ήταν γραπωμένο από το πόδι της ζητώντας της να μην φύγει γιατί ήταν καλή κυρία και βοηθούσε τους γονείς του που δεν είχαν να του πάρουν γάλα, ενώ οι γονείς του δακρυσμένοι προσπαθούσαν να κρύψουν τα μάτια τους από αυτή και το παιδί ώστε να μην φαίνεται η πλήρης απόγνωση που τους διακατείχε…

Είναι στο χέρι όλων μας η ανατροπή κι η κοινή προσπάθεια να ορθοποδήσουμε, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία όπως και δεν υπάρχει καμία ανοχή πλέον.

Μια βράβευση και δικές σας απαντήσεις...

2012-02-06T14:23:00.001+02:00

Ο φίλος και συνταξιδιώτης Άσωτος που προσέφερε το παρακάτω βραβείο με την προϋπόθεση να πω 7 πράγματα που δεν ξέρετε για μένα και να το προσφέρω με τη σειρά μου σε 15 bloggers για να συνεχιστεί η αλυσίδα αυτή.

Ας αρχίσουμε λοιπόν με τις 7 trivial (?) πληροφορίες για μένα.

Άρχισα το κάπνισμα στα 15 μου και προσπάθησα 3 φορές να το κόψω
Ο παππούς μου βουτούσε μια μπουκιά στο κρασί για να με κάνει να φάω όταν ήμουν μικρός (από εκεί μου έμεινε και δεν μπορώ πλέον να φάω αν δεν έχω ένα ποτηράκι με κρασί...)
Από τότε που με θυμάμαι ασχολούμαι με τα φυτά και την κηπουρική, 5 χρονών κλάδευα, πότιζα και παρατηρούσα τα φυτά σε οποιονδήποτε κήπο κι αν πηγαίναμε (τότε είχε πολλούς ακόμη και στην Αθήνα...)
Η πρώτη κοπέλα που ερωτεύτηκα ήταν η Δήμητρα στην Τρίτη Δημοτικού, η πρώτη μου βαφτιστήρα έχει το ίδιο όνομα...
Ευτυχώς για μένα οι γονείς μου έδειχναν εμπιστοσύνη από μικρό, έτσι στα 12 έκανα την πρώτη μου εκδρομή χωρίς τη συνοδεία τους
Δεν αντέχω τα μάλλινα κατάσαρκα και τα ζιβάγκο (καθόλου όμως)
Δεν τρώω τον πατσά, τα αμνοερίφια και τα εντόσθια αλλά ακολουθώ ευχάριστα την παρέα όταν πηγαίνει σε τέτοιου είδους μαγαζιά

Και το βραβείο μεταφέρεται σε: homemade, Ria, ΦΟΥΛΗ, Ζουζούνα, Αθηνά, Ginger, Mahler, Πρόβατο, Kosta Vraka, bear, και σε όποιον άλλο θέλει να εξομολογηθεί πράγματα για τον εαυτό του (αρκετοί το έχουν ήδη πάρει ενώ κάποιοι ξέρω ότι σίγουρα δεν θέλουν να παίζουν αυτά τα μπλοκοπαίχνιδα, κάποιους από αυτούς έχω ήδη προσκαλέσει και περιμένω αντιδράσεις...).

Τώρα όσον αφορά στις ερωτήσεις που έκανα στις εκπομπές Ραδιοτυπίες αυτό το Σ/Κ.

Το Σαββάτο η ερώτηση ήταν: τι σας κάνει να χαμογελάτε; κι οι απαντήσεις των ακροατών που πήραν μέρος ήταν οι παρακάτω (ο δικός μου σχολιασμός με πλάγια):

Κατερίνα: με τους αγαπημένους της - θέλει τη βοήθειά της ένα πράγμα
Ρία: με τη φωνή του παιδιού της - εξαιρετικά λογικό και προσγειωμένο
ΦΟΥΛΗ: με τα γατιά της (και κάτι άλλο που δεν μας είπε...) - μια χαρά το βρίσκω, το άλλο ποιο ήταν τελικά;
Evil: χωρίς λόγο, γιατί είναι γελαδερός - ωραίο είναι κι αυτό, δείχνει αυτάρκεια (αρκεί να μην παραγίνεται και σε περνούν για χαζοχαρούμενο...)
Χριστίνα: με τους φίλους της - βλέπε σχόλιο σε Κατερίνα
Κυριάκος (Cloud): με το αυθόρμητο χαμόγελο των άλλων - αντανακλαστικό ένα πράγμα
Homemade: όταν είναι μόνος στο σπίτι - τύπου λείπει η γάτα; επίσης χαμογελάς όλη την ώρα όταν είσαι μόνος;
Coula: με το χαμόγελο των άλλων - βλέπε σχόλιο σε Κυριάκο

Εγώ: κάθε φορά που μου λες σ' αγαπώ - αφήνω σε εσάς τον σχολιασμό...

Την Κυριακή η αντίστοιχη ερώτηση ήταν: τι σημαίνει για σένα η Κυριακή; κι οι δικές σας απαντήσεις ήταν οι παρακάτω:

Κατερίνα: ύπνος, χαλάρωση, θαλπωρή, βόλτες, ευτυχία - μια χαρά αισιόδοξη σε βρίσκω, κάτι έχει αλλάξει με σένα προς το καλύτερο σίγουρα...
homemade: τίποτα, κάθομαι και με πρήζουν - ε μάλιστα, αφού τους αφήνεις και δε μένεις μόνος που χαμογελάς με αυτή την κατάσταση ποιος σου φταίει;
ΦΟΥΛΗ: όλη μέρα με τις πυτζάμες - ωραία και χαλαρά μου κάνει κι αυτό
Αλέκα: βράδυ σε ταβέρνα με φίλους, κρασάκι, ζεϊμπέκικο - ότι σου λείπει πιο πολύ ένα πράγμα
Ria: ξεκούραση, ύπνος, χουχούλιασμα, σιδέρωμα στολών - όλα καλά, αυτό το σιδέρωμα λίγο μας τα χαλάει
Παύλος: αγκαλίτσα, χουχούλιασμα πριν την μπόρα της νέας βδομάδας - νομίζω θα συμφωνήσω εντελώς εδώ (όχι κάνε κι αλλιώς θα μου πεις...)

Εύχομαι σε όλους να έχετε μια υπέροχη εβδομάδα, εμείς θα τα πούμε ραδιοφωνικά το επόμενο Σ/Κ, και μέχρι τότε μας κρατά συντροφιά ο Λουστράκος από νέα σελίδα, θα τα πούμε το βραδάκι εκεί (σήμερα από τις 20:00 για την πρώτη ώρα συντροφιά με την Coula και Θεός βοηθός τι πρόκειται να ακούσουμε...)

Τα καλύτερα της ψυχής κομμάτια

2012-02-05T09:23:00.001+02:00

Ένα Soul αφιέρωμα σήμερα Κυριακή με γνωστά κι αγαπημένα τραγούδια κυρίως της Motown αλλά όχι μόνο.

Soul @ Tempo Radio

Σήμερα η εκπομπή θα υπερβεί το σύνηθες της μιας ώρας γιατί η αλήθεια είναι ότι δύσκολα μπορούσα να κόψω κάποια από τα τραγούδια που μου ήρθαν στο μυαλό, οπότε το κενό μεταξύ των ραδιοτυπιών και του όλα στο κόκκινο θα είναι πολύ μικρό.

Σας εύχομαι μια γλυκιά, όμορφη και ξεκούραστη Κυριακή να έχετε και τα λέμε στις 19:00.

Αφιέρωμα Etta James

2012-02-04T00:18:00.002+02:00

Μικρό αφιέρωμα σήμερα στην μεγάλη Etta James που μας άφησε πριν λίγες μέρες. Τα τραγούδια είναι απλά ενδεικτικά από μια μεγάλη καριέρα μιας απίστευτης φωνής.

Πατήστε στη φωτογραφία ή εδώ για μετάβαση στο Tempo Radio

Σήμερα απόγευμα λοιπόν στις 19:00, με τις ραδιοτυπίες μου, ενώ στις 21:00 ο κόκκινος Evil και πάμε πίσω στα χρόνια και τους χορούς. Σας περιμένουμε όσους θέλετε να μας κάνετε παρέα.

Φιλιά πολλά σε όλους και να είστε καλά.

Bloggers και χρώματα

2012-01-30T16:48:00.000+02:00

Κατά τη χθεσινή (4η) εκπομπή στο Tempo, ζήτησα μεταξύ άλλων να μου πουν οι φίλοι συνιστολόγοι ακροατές το αγαπημένο τους χρώμα. Μου ήρθε ξαφνικά λόγω του τραγουδιού που θα έπαιζε κι ονομαζόταν Purple Haze (Jimy Hendrix) θέλοντας να κάνω την αντίστοιχη πλάκα, π.χ. για τη Φούλη το τραγούδι θα έβγαινε στην παραλλαγή Blue Haze, κλπ. παιγμένο από την μπάντα που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της εκπομπής, με Nosto, Evil, κ.ά συντελεστές (εμένα μου πρότειναν την δεύτερη κιθάρα, αλλά αν την πάρω ποτέ στα χέρια μου θα μου την φέρουν καπέλο οπότε προτίμησα το ντέφι - επίσης η Κατερίνα θα ήταν η γκρούπι της μπάντας απ' ότι ελέχθει). Όμως αστραπιαία μου ήρθε να κάνω σήμερα μια μικρή ανάλυση όσων συμμετείχαν στην ερώτηση, συνοπτικά και βάσει 2 κατευθύνσεων: Όνομα blogger, χρώμα, ανάλυση βάσει αύρας και βάσει γενικότερης χρωματικής ερμηνείας. Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής:

1. Φούλη και μπλε: Το μπλε είναι αντιπροσωπευτικό της Σοφίας και της Γαλήνης του ατόμου, ειδικά όταν η απόχρωση του είναι παλ δείχνει μία ιδιαίτερη ψυχική ισορροπία, δείχνοντας παράλληλα και όλα τα πνευματικά χαρίσματα του ατόμου.

ΜΠΛΕ ΣΚΟΥΡΟ

Χρώμα που ενισχύει την συναισθηματική ηρεμία, τη γαλήνη, την ευχαρίστηση και την ανάκτηση δυνάμεων. Ακόμα, ευνοεί την ηθική και την τίμια αντιμετώπιση των προβλημάτων επιβίωσης ενώ εκφράζει την σοβαρότητα, την ευθύνη, την γνώση, την εμπιστοσύνη, την εξουσία αλλά και ... την μελαγχολία.

ΓΑΛΑΖΙΟ (εδώ είμαι κι εγώ...)

Χρώμα της ουράνιας συνείδησης, της αλήθειας, της αρμονίας, της ηρεμίας και της ελπίδας. Συμβολίζει την αθανασία, το νου, την αποκάλυψη, την αγνότητα, την σοφία, την ευσέβεια και την ψυχρότητα. Αντιστοιχεί στο νερό και στο θηλυκό στοιχείο. Ακόμα, αντιπροσωπεύει την μάθηση και τα υγιή συναισθήματα ενώ ευνοεί την γνώση. Ενισχύει την αφοσίωση, τη σταθερότητα, την μεγαλοψυχία, την πιστή φιλία και την μετρημένη ζωή. Στους άντρες ξυπνά το προστατευτικό αίσθημα. Γενικά, το γαλάζιο χρώμα κατευνάζει τα πάθη. Έχει ηρεμιστικές ιδιότητες σαν χρώμα και χρησιμοποιείται συχνά στις φυλακές η στα ψυχιατρεία. Αρνητικά, το γαλάζιο μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη.

2. Κατερίνα και κίτρινο: Το κίτρινο συνήθως δείχνει άτομο εξωστρεφή και αισιόδοξο. Ειδικά αν βρίσκεται στο κεφάλι δίνει στο άτομο αξιόλογες διανοητικές ικανότητες, αλλά και μεγάλη ευφυΐα.

ΚΙΤΡΙΝΟ

Χρώμα ηλιακό, φωτεινό, ζεστό (όχι, θερμό με την έννοια του κόκκινου χρώματος) που δείχνει σοφία, κατανόηση, νιότη, ζωντάνια, ενεργητικότητα, ευτυχία, περιέργεια, ευελιξία, πρόοδο, ροπή στην διασκέδαση, επικοινωνία, έντονη διαισθητική αντίληψη, διανόηση, καθαρότητα συναισθημάτων και πλήρης απελευθέρωση από πάθη. Επίσης, χρώμα που τυφλώνει, εντυπωσιάζει, αποκαλύπτει αλλά ...και εμπνέει. Εκφράζει τη νεότητα, την χαρά και καθαρίζει το νου που εξαγνίζει τις σκέψεις. Είναι αντικαταθλιπτικό και ιδανικό για χώρους εργασίας, ενώ στις απαλές αποχρώσεις του ξεκουράζει. Συνδέεται όμως πολλές φορές με την απάτη, τη δειλία και την ζήλια. Στην χρυσαφένια του απόχρωση (χρυσοκίτρινο) αντιπροσωπεύει την πνευματική τελείωση και την ηρεμία. Ακόμα, χρησιμοποιείται πολύ στην θρησκευτική ζωγραφική, στο φωτοστέφανο των αγίων, ενώ το άτονο κίτρινο έχει χρησιμοποιηθεί ως χρώμα προδοσίας στην απεικόνιση του Ιούδα. Το σκοτεινό (σκούρο η «λασπωμένο») κίτρινο συμβολίζει το δόλο, την προδοσία, την φιλοδοξία, τη μυστικοπάθεια, την απιστία και την φιλαργυρία. Γενικότερα, όσοι αποφεύγουν το κίτρινο χρώμα, έχουν την τάση να απογοητεύονται εύκολα ενώ προσπαθούν να «εξηγήσουν» τα ανεξήγητα συναισθήματα τους με την λογική.

3. Evil και πράσινο, Marimar και λαδί (ίδια κατηγορία όσον αφορά στην αύρα): Το πράσινο δείχνει μεγάλη ισορροπία άτομο με ιδιαίτερα χαρίσματα, με εσωτερική αρμονία αλλά και άτομο γενναιόδωρο. Οι περισσότεροι θεραπευτές αλλά και οι γιατροί συνήθως, βρίσκονται κάτω από την έντονη επιρροή αυτού του χρώματος.

ΠΡΑΣΙΝΟ

Χρώμα ουδέτερο (που αποτελεί την ένωση του κίτρινου και του μπλε χρώματος) όπου εκφράζει την ενέργεια, την εκδήλωση, την ζωή, τον θάνατο, την νιότη, την ελπίδα, την χαρά, την αρμονία, την τάση για ανάπαυση, την άνεση, την θαλπωρή, την γαλουχία, την βλάστηση, την ανάπτυξη, την γονιμότητα, την ωριμότητα, τη συγκομιδή του καρπού και τη νέα ζωή. Συμβολικά είναι διφορούμενο χρώμα. Γενικότερα συμβολίζει, την φύση (σε όλη της την έκταση και το μεγαλείο), την 'Ανοιξη, την ανάπτυξη, τον πολλαπλασιασμό, την αναπαραγωγή, την ευημερία, την ειρήνη, την συναδελφικότητα, την συμφιλίωση και την συνεργασία. Δημιουργεί τη διάθεση να συμβουλεύουμε τους άλλους για θέματα ηθικής ενώ ενθαρρύνει την διάθεση για απόκτηση χρήματος και αγάπης. Ακόμα...είναι χρώμα κατευναστικό, επουλωτικό, με θεραπευτική δύναμη ενώ χρησιμεύει και ως βάλσαμο για άτομα που είναι κουρασμένα σωματικά η διανοητικά. Αρνητικά αντιπροσωπεύει τον εγωισμό, τη ζήλια, την οκνηρία και την ανοησία. Ωστόσο, αποτελεί μυστικιστικό χρώμα και εκφράζει την ένωση του ουρανού και της γης. Γενικά, όσοι το αποφεύγουν χαρακτηρίζονται από προτίμηση στην ανεξαρτησία παρά στην αφοσίωση και την οικογενειακή ζωή ενώ είναι άτομα που «δεν μπορούν» να δοθούν και να αφιερωθούν ολοκληρωτικά σε έναν άλλο άνθρωπο.

ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΝΟΙΧΤΟ

Χρώμα της φύσης και της ειρήνης. Εκφράζει την κοινωνική διάθεση, την ειλικρίνεια, την αγάπη για την οικογένεια και την ευαισθησία σε θέματα ηθικής. Γενικά, απαλύνει τα προβλήματα και ξεκουράζει. Στην αρνητική του έκφραση υποδηλώνει δισταγμό και αναποφασιστικότητα.

ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΚΟΥΡΟ

Χρώμα που δίνει κύρος και δύναμη σε πρόσωπα και πράγματα. Σε υλικά θέματα και αντικείμενα προσδίδει ποιότητα. Εύκολα, μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη η εξασθένιση ενώ ενθαρρύνει τον εγωισμό, την ζήλια, την ζηλοφθονία και την τεμπελιά.

4. Ria και κόκκινο: Το κόκκινο δείχνει έντονο συναίσθημα πάθους και μια ισχυρή φιλοδοξία. Επίσης μπορεί να σημαίνει ότι το άτομο βρίσκεται κάτω από ένα έντονο στρες, ενώ σε κάποιες άλλες περιπτώσεις βλέπουμε το κόκκινο όταν κάποιο άτομο βρίσκεται σε κατάσταση ανάρρωσης.

ΚΟΚΚΙΝΟ

Χρώμα της δράσης, θερμό (καυτό) που πυρπολεί και αναζωογονεί. Συνδέεται με την ενεργητικότητα, τη ζωτικότητα, τη σεξουαλικότητα, το ενδιαφέρον για την ζωή, την ευτυχία, τον αυθορμητισμό, την διέγερση, τον κίνδυνο, την επιθετικότητα, την φιλοδοξία, την επαναστατικότητα αλλά ... και την αγάπη. Προκαλεί ζωηρότητα και θεωρείται χρώμα της φωτιάς, του πολέμου, του αίματος και της θυσίας. Φέρνει έξαψη, σαρκικό πόθο, έρωτα και διεγείρει τις αισθήσεις. Ακόμα, είναι χρώμα του πειρασμού, της αμαρτίας, της ντροπής αλλά και της πρόσκλησης για την απόκτηση γνώσης. Χαρίζει δύναμη, διεγείρει, αλλά και εκνευρίζει. Αυξάνει την θέληση για ζωή ενώ προκαλεί ζεστασιά, χαρά και διευκολύνει την έκφραση των αισθημάτων. Όσοι το προτιμούν θέλουν να ξεχωρίζουν αλλά κουράζει όταν χρησιμοποιείται συχνά. Ακόμα, δηλώνει επικοινωνία, εμψύχωση, κίνηση, εξωστρέφεια και εκτόνωση. Στην αρνητική του όψη διεγείρει τον φόβο, προκαλεί ανεξέλεγκτα συναισθήματα, κυκλοθυμία εγωκεντρισμό, λαγνεία αλλά ...και οργή. Ωστόσο, είναι το χρώμα -φάρμακο για χαμηλή ζωτικότητα και κακή κυκλοφορία του αίματος. Ενοχλεί τα άτομα με νευρώσεις και ψυχικές διαταραχές. Επίσης, κόκκινο χρώμα χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες στους ναούς τους μαζί με το μπλε και το χρυσό.

5. Παύλος και πορτοκαλί: Το πορτοκαλί δείχνει ένα άτομο χαρούμενο, αισιόδοξο, με μεγάλη ζωντάνια. Γενικά είναι δείκτης ευτυχίας, κάνοντας το άτομο ιδιαίτερα ανοικτόμυαλο, με μεγάλες διανοητικές ικανότητες.

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Χρώμα ενδιάμεσο (που αποτελεί την ένωση του κόκκινου και του κίτρινου χρώματος) που εμπνέει, ισορροπεί και απελευθερώνει. Θεωρείται θερμό (ζεστό), και εκφράζει μετάλλαξη. Είναι το χρώμα των ιδεών και της φαντασίας. Συμβολίζει την πολυτέλεια, την λαμπρότητα και την ευτυχία. Διεγείρει την δημιουργικότητα και φανερώνει φιλοδοξία και ενεργητικότητα ενώ όσοι το προτιμούν χαρακτηρίζονται από ροπή στις διασκεδάσεις, τάση στην άνεση, την αφθονία, την απόλαυση, την θέρμη, την κοινωνικότητα, το δυναμισμό, την υπερηφάνεια και την ανεξαρτησία. Όσοι, το αποφεύγουν πάλι, είναι πιθανό να έχουν καταπιεσμένα σεξουαλικά συναισθήματα. Γενικά, μετριάζει το πάθος μετατρέποντάς το σε τρυφερότητα και γλυκύτητα. Χαρίζει ζεστασιά και δημιουργεί ευχάριστη διάθεση ενώ εκφράζει ωριμότητα συναισθημάτων και θαλπωρή. Διώχνει την θλίψη (καλό αντικαταθλιπτικό), χαλαρώνει και ανακουφίζει. Χρώμα που δημιουργεί διάθεση για νέες εμπειρίες. Επίσης, αυξάνει τις πωλήσεις σε χώρους καταστημάτων και εμπνέει εμπιστοσύνη. Είναι χρώμα θρέψης, γι΄ αυτό και πολλά φρούτα έχουν πορτοκαλί χρώμα. Ακόμα, έχει αποδειχθεί ότι το πορτοκαλί χρώμα επιταχύνει στην ανάπτυξη του φυτικού βασιλείου.

Κάθε ομοιότητα αυτού του κειμένου με τους φίλους blogger είναι εντελώς συμπτωματική, επίσης ο καθένας κρατάει αυτά που νομίζει ότι του ταιριάζουν και του αρέσουν, είπαμε να το διασκεδάσουμε λιγάκι. Ελπίζω να έχετε όλοι μια πολύ ζεστή βδομάδα σε αντίθεση με το κρύο του καιρού και κυρίως αυτού των αποφάσεων που μας περιμένουν.

Κυριακή με μια κιθάρα

2012-01-29T00:31:00.000+02:00

Καλημέρα σε όλους κι όλες σας, κάπως σαν συνέχεια του χθεσινού αφιερώματος σήμερα το θέμα μας - του ομολογουμένως ροκ σαββατοκύριακου - θα είναι σε τραγούδια με κάτι το ιδιαίτερο όσον αφορά στο κιθαριστικό τους μέρος.

Πατήστε εδώ για το Tempo Radio

Έξω παγωνιά αλλά μέσα μας ζέστη, όσο πιο συντροφικά και παρείστικα τόσο καλύτερα περνούν οι μέρες μας, μια αγκαλιά, ένα βλέμα, η πίστη σε κάτι βοηθούν να περάσουμε και δυσκολίες κι αναποδιές. Εύχομαι να έχετε όλοι μια υπέροχη και γεμάτη Κυριακή κι όσοι μπορέσετε τα λέμε το βράδυ στις 19:00 (και στις 21:00 από τα κόκκινα λημέρια).
Υ.Γ.1: για όποιον θέλει να ακούσει τη χθεσινή 3η Εκπομπή αφιέρωμα στο Woodstock μπορεί να πατήσει δεξιά στο αντίστοιχο podcast
Υ.Γ.2: σύμφωνα με τον τεχνικό του σταθμού μας (Evil ντε) τα όποια τεχνικά θέματα λύθηκαν κι όλοι μπορούν να μας ακούνε πλέον δυνατά και καθαρά, είδομεν απόψε...
Υ.Γ.3: κι η σημερινή εκπομπή μόλις ανέβηκε στα δεξιά επίσης ως 4η εκπομπή, καλή ακρόαση σε όσους θέλουν (marimar θα ακούσεις κι αυτό που μου ζήτησες και το έχασες)

Σάββατο Μουσικής & Ειρήνης

2012-01-28T01:09:00.001+02:00

Σήμερα λοιπόν από το προσωρινό μας ραδιοφωνικό στέκι θα κάνω ένα μικρό αφιέρωμα (γιατί ούτε 5 εκπομπές δεν θα χωρούσαν όλο το γεγονός) στο Woodstock.

Όπως μπορείτε να δείτε και στην αφίσσα της εποχής, 3 ημέρες ειρήνης και μουσικής, 3 μέρες που στην πραγματικότητα άλλαξαν την πορεία της μουσικής και των ανοιχτών συναυλιών. Περισσότερα σε λίγες ώρες λοιπόν, 19:00 για την ακρίβεια, ενώ στις 21:00 κι όσο αντέξει ο Evil κι Όλα στο κόκκινο με αφιέρωμα σε αγαπημένα έντεχνα και ροκ ραδιοφωνικά τραγούδια (περάστε να αφήσετε παραγγελιές εκεί). Είτε τα πούμε είτε όχι να έχετε ένα υπέροχο Σάββατο με ανθρώπους που αγαπάτε.

Σαββατοκύριακο ειρήνης και μουσικής

2012-01-26T13:08:00.000+02:00

Οι καθημερινές γίνονται όλο και πιο κουραστικές και δύσκολες. Νέα δεν είναι να ακούς και να διαβάζεις, μια που χάνεται ο Θόδωρος, μια που και για τα PSI να καταλήξουν εμείς νιώθουμε σαν τα πρόβατα επί σφαγή, όλο κουρέματα, στο τέλος μας βλέπω να μη μένει τρίχα στην τσέπη - συγγνώμη κεφαλή εννοούσα - απειλούν 13ο και 14ο, πάνω απ' όλα απειλούν την αξιοπρέπεια και την νοημοσύνη μας, αν δεν είχαμε και λίγα απλά καθημερινά να περνάμε καλύτερα δεν ξέρω πως θα την βγάζαμε.

Σε αυτά τα απλά καθημερινά που όμως με κάνουν να νιώθω πολύ καλύτερα συγκαταλέγεται κι αυτή η ιστολογικο - ραδιοφωνική επικοινωνία που έχουμε τις καθημερινές 21-23 (λέμε τώρα, όσο πάει) με τον λουστράκο, και τα Σαββατοκύριακα με τον κόκκινο Evil 21-24 και την αφεντιά μου 19-20, στο T empo radio, ενώ παίζει δυνατά να υπάρχει η αργία της Τρίτης ώστε να ακούμε και την Χριστίνα μας στον Ανατολικό 21-23 (Μην ξεχνιόμαστε, "Χριστίνα πληκτρολογούμε μόνο για να σ' ακούμε" το σύνθημα).

Αυτές τις ημέρες που θα είναι κι ο καιρός πολύ παγωμένος - άκουσα ότι από Δευτέρα βράδυ θα χιονίσει και στο κέντρο, ωραία θα είναι με χιονισμένο τον Πύργο, θα παίξει κι η Ταμάρ - είναι μάλλον η καλύτερη ασχολία να ακούμε, να γράφουμε, να μιλάμε και να πίνουμε - έστω και διαδικτυακά - παρέα. Εγώ λέω στις δικές μου εκπομπές να κάνω κάποια μίνι αφιερώματα σε αλλοτινές εποχές, όσοι γνωρίζετε που αναφέρεται ο τίτλος θα καταλάβετε φαντάζομαι... - για λεπτομέρειες Σαββάτο πρωί σε άλλη ανάρτηση.
Εύχομαι παρόλες τις αναποδιές (κάτι πρέπει να κάνει αυτός ο Δίας, είτε στο στερέωμα είτε στον Όλυμπο πάντως) να περνάτε όσο το δυνατόν καλύτερα, σας φιλώ όλους κι όλες.

Απόψε ξαναρχίζουμε...

2012-01-22T12:37:00.000+02:00

Σήμερα το βράδυ 21:00 με όσο πάει η πρώτη δοκιμαστική ραδιοφωνική εκπομπή από το Όλα στο κόκκινο - πηγαίνετε να αφήσετε τις παραγγελιές σας εκεί - και το όνομα αυτού tempo.

Ελπίζουμε να σας κρατήσουμε καλή συντροφιά ο παραγωγός, ο Evil κι εγώ για όσο διάστημα απαιτηθεί το στήσιμο του νέου σπιτικού μας. Περισσότερες πληροφορίες κι οδηγίες σχετικά με τη σύνδεση στο tempo radio θα βρείτε εδώ. Σας φιλώ και ελπίζω να τα πούμε με όλους σας από εκεί. Μια πολύ καλή εβδομάδα εύχομαι να έχετε.

Κάθε τέλος μια νέα αρχή...

2012-01-19T12:26:00.000+02:00

Η ταμάρ απαντά στα μηνύματά σας

Ένας - μικρός ομολογουμένως - κύκλος διαδικτυακών ραδιοφωνικών εκπομπών κλείνει αύριο. Ελπίζουμε για λίγο, ήδη αναζητούνται λύσεις για νέα ξεκινήματα. Κάτι που άρχισε διστακτικά αλλά με πολύ μεράκι εξελίχθηκε, τουλάχιστον για μας που το βιώναμε καθημερινά, σε τρόπο ζωής και διέξοδο από τη μουντίλα και τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Επιτέλους η τηλεόραση ήταν απλά το τραπεζάκι πάνω στο οποίο τοποθετούσα το γλαστράκι με το σέδο, οι μουσικές κι οι παρέες ήταν σε πρώτο πλάνο, κι η καρδιά χτυπούσε ξανά σε φυσιολογικούς ρυθμούς.

Κάπου μέσα Αυγούστου ο γνωστός πλέον παραγωγός Παύλος ή λουστράκος για τους φίλους, με ένα μικρόφωνο, ένα σχετικό πρόγραμμα και μη γνωρίζοντας από που να ξεκινήσει μουσικά και τι στυλ να έχει η εκπομπή του έκανε το ξεκίνημά του. Αρχικά ακόμη κι εγώ μην έχοντας laptop δεν μπορούσα να τον ακούσω ζωντανά και περίμενα να τελειώσει η 1 ώρα που έπαιζε τότε για να ρωτήσω σχόλια, να την ακούσουμε παρέα κονσέρβα για να διορθώσουμε πράγματα (φωνή μπάσα, ανέβασε πρίμα, κάτσε καλύτερα στην καρέκλα, το μικρόφωνο πρέπει να είναι εκεί, να το ανεβάσεις στο κασελάκι καλύτερα, κ.ά τέτοια), αρχικά μας άκουγαν 3-4 φίλοι και γνωστοί.

Οι ζέστες πέρασαν, η φωνή κι ο ήχος διορθώθηκαν, τα τραγούδια είχαν (καλά όχι πάντα) μια συνοχή, όλο και περισσότεροι φίλοι και bloggers άκουγαν την εκπομπή, ενώ δειλά δειλά άρχισαν και να έρχονται λίστες με τραγούδια ακροατών / bloggers όπου παίζονταν μια ημέρα τη βδομάδα. Όσο περνούσε ο καιρός ο κύκλος μεγάλωνε, άρχισε να έρχεται κόσμος στο "στούντιο" για να πει με τον δικό του τρόπο μια καλησπέρα και να προλογίσει τα τραγούδια που διάλεγε, άλλοτε κάνοντας πλάκα κι άλλοτε στα σοβαρά, εγώ ως bar tender κερνούσα ποτά κι αντάλλασα μηνύματα, παρέλασε κόσμος και λαός από τον Πύργο...

Από κοντά είδαμε κι ακούσατε: Fevis, Mahler, Wintersea, Ζουζούνα, Evil (μετά μικρής), Άσωτο, So-Far, Bear, Φούλη, Toymaker, Αθηνά (μετά Μήτσου), Χριστίνα, Αντιγόνη, Έλενα, Coula, Koueen, Βασίλης, Έφη

ενώ λίστες τους έστειλαν κι ακούστηκαν: Ginger, Seirios, Καρκίνος, Ρούλα, Φούλη, Μιχάλης, Κατερίνα - και συγγνώμη αν ξέχασα κάποιο όνομα, υπάρχει και συγκινησιακή φόρτιση...

Έκανα κι εγώ κι ο Evil ένα ξεκίνημα το προηγούμενο Σ/Κ αλλά δεν προλάβαμε να το χαρούμε και τόσο, πάνω που πήγαμε να πάρουμε φόρα και τον αέρα του μικροφώνου...

Περάσαμε όμορφα, είπαμε, ακούσαμε, ήπιαμε, φάγαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, αφουγκραστήκαμε ο ένας τον άλλο, χορέψαμε, ανταλλάξαμε μηνύματα, ευχές, δώρα, αναζητήσεις μουσικές κι όχι μόνο, ψυχικά αγγίγματα, γίναμε παρέα καλή...

Με τίποτα δεν θέλουμε να χαθεί αυτή η αλληλεπίδραση που δημιουργήθηκε κι αυτή η επαφή που αναπτύξαμε μαζί σας ρε παιδιά, θα κάνουμε ότι είναι δυνατό για να δημιουργηθεί από την αρχή ή να επαναλειτουργήσει αυτό το πειρατικό διαδικτυακό ραδιόφωνο για να περνάμε παρεούλα τις μέρες και τα βράδυα μας.

Υ.Γ.: Σήμερα πρωτελευταία κι αύριο τελευταία εκπομπή του λουστράκου, μην τον αφήσουμε χωρίς δουλειά με αυτή την παγωνιά και θέλω χαμόγελα όχι στεναχώριες, όπως λέει κι ο τίτλος πάμε για τα νέα και καλύτερα παίδες, χαιρετώ σας και φιλώ σας

Κυριακή στο Στούντιο - Ενημερωμένο

2012-01-15T13:08:00.001+02:00

Δεύτερη εκπομπή σήμερα με τραγούδια που θα έπαιζαν ως δική μου λίστα στον λουστράκο εδώ και πολύ καιρό - αλλά οι συγκυρίες δεν το επέτρεψαν. Τραγούδια διάφορων εποχών, κυρίως των δεκαετιών '70 και '80, που μου θυμίζουν πολλά πράγματα.

Η χθεσινή πρώτη μου εκπομπή με τα Jazz standards και μερικά από τα σημαντικότερα θέματα αυτής της αγαπημένης μου μουσικής (στην οποία θα επανέλθω αρκετές φορές) πρέπει να πω ότι εκτός του άγχους που είχα - και το οποίο οι πολύ καλοί κι αγαπημένοι μου φίλοι εκτός στούντιο: Αθηνά, Χριστίνα, Μήτσος, Mahler, Παύλος, με βοήθησαν να το ξεπεράσω με τον καλύτερο τρόπο - μου έφερε ένα νέο τρόπο επικοινωνίας μαζί σας που πολύ μου άρεσε.

Περιμένω λοιπόν όσους από εσάς μπορέσετε και σήμερα 7 με 8 το απόγευμα και μην ξεχνάτε τις μουσικές επιλογές του Evil 9 με 12 το βράδυ. Φιλιά σε όλους και καλό υπόλοιπο Κυριακής.
Υ.Γ.: Στα δεξιά μπορείτε να βρείτε ηχογραφημένη την χθεσινή 1η εκπομπή για όσους θέλετε να την ακούσετε και την σημερινή 2η.

Υ.Γ.2

ΑΣ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΨΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ ΑΠΟΨΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ

Όλοι έχουμε μια κουβέρτα περισσευούμενη: και μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλέφωνα 210 - 52.46.515 και 210 - 52.39.465.
Επίσης στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Εχελιδών 69, το οποίο θα παραμείνει ανοιχτό για όλο το 24ωρο, ώστε όσοι δεν έχουν στέγη να προμηθεύονται κουβέρτες, παπλώματα και υπνόσακους, προκειμένου να περάσουν το βράδυ εκεί.
Επίσης κέντρο σίτισης Πειραιώς 35 και Σοφοκλέους... (κοινοποιήστε το)

Ραδιοτυπίες

2012-01-13T11:47:00.000+02:00

Το όνομα το δώσατε εσείς μέσω ψηφοφορίας
Την μουσική θα διαλέγω κυρίως εγώ (οι παρεκκλίσεις θα δείξει με τον καιρό αν και πότε θα συμβαίνουν)
Τα ποτά θα δούμε ποιος (και αν) θα σερβίρει - αφήνω βλέπετε το πόστο μου ως bar tender
Την συμμετοχή σας θεωρώ κάτι περισσότερο από ευπρόσδεκτη

Στο press block radio λοιπόν Σάββατο και Κυριακή 19:00 - 20:00, σας περιμένω από αύριο 14/1/2012

Ιστορίες για αρκούδες...

2012-01-11T18:57:00.003+02:00

Για να είμαι ακριβής ιστορίες από τον αρκούδο και την παρέα του...
η οποία ήταν με σειρά εμφάνισης:

Αρχικά κατέφτασε σχεδόν όταν μπήκα σπίτι από τη δουλειά η αγαπητή μας Ζουζούνα, φέροντας γλυκά κι ιστορίες αρκετές μαζί της, η δική της γλύκα δεδομένη βέβαια, φτιάξαμε καφεδάκι για την ίδια, ρακόμελο για μένα και καθήσαμε για λίγο να ξεφύγουμε από τα στριμόκωλα εργασιακά μετά παραγωγού βεβαίως... Λίγο μετά έσκασε μύτη ο αρκούδος με συνοδεία αγριόγατας Φούλης που ναι μεν είχε το ντύσιμο, συμπεριφορά και τσαχπινιά του αιλουροειδούς αλλά έφερε γλυκάκια και δωράκια σε όλους - ο αρκούδος ήταν από μόνος του δώρο και τιμώμενο πρόσωπο - κι αφού έγιναν οι συστάσεις η ζουζούνα ξεπέρασε το αρχικό σοκ του deja vu, ο αρκούδος το δικό του σοκ (οι γάτες με τη σειρά τους δεν σοκάρονται εύκολα) και να σου σε λίγο κι η γιαγιά Αντιγόνη - που καθόλου δε σου κάνει γιαγιά βέβαια, κάτι ήξερα που από την αρχή που ανταλλάξαμε μηνύματα κι έκοψα τον "τιμητικό κατά τ' άλλα" τίτλο της γιαγιάς - μες την γλύκα και τη ζεστασιά (ευτυχώς γιατί το σπίτι ήταν λίγο πάγος). Αφού καθήσαμε κι ήπιαμε αρχικά καφέδες (εγώ είχα αρχίσει ήδη το ζέσταμα με ρακόμελα), με το που είπαμε να το γυρίσουμε στο αλκοόλ σιγά σιγά και 30!!! λεπτά νωρίτερα από το προβλεπόμενο, δηλαδή 20:30, ήρθε κι ο mahler... (ασχολιάστος εντελώς, είναι πλέον του πύργου / στούντιο αναπόσπαστο κομμάτι) και μας άφησε όλους έκπληκτους... Αφού τσιμπήσαμε στο όρθιο κι αρχίσαμε τα σερβιρίσματα σε ρακόμελα (που όλοι ετίμησαν ανεξαιρέτως...), παραγωγός κι αρκούδος πήραν το δρόμο για το στούντιο αφήνοντας την απ' έξω παρέα που όλο και μεγάλωνε (προστέθηκε η καλή φίλη και ψυχολόγος Έφη, η αδελφή παραγωγού Κατ. μετά του Μυτηλινιού συζύγου Αναστάση και την καλή τους φίλη Νάσια) κι έτσι άρχισε η εκπομπή. Οι παραγγελιές του παραγωγού γνωστές (μαργαρίτες να μαδάω για τους ανυποψιάστους), αρχικά κι ο Mahler ακολούθησε με το εν λόγω ποτό, εγώ κι η Φούλη τσακίσαμε το ρακόμελο, πρώτη από τους προσεκλημένους μπήκε η Αντιγόνη, ακολούθησε η Φούλη, μετά ο Mahler, εγώ διακριτικά πήγαινα μόνο τα ποτά (καλά και κρυφοκοίταγα που και που γιατί αυτά που ακούγονταν από μικροφώνου άφηναν πολλές υποψίες), κόσμος έμπαινε κι έβγαινε, η - κυρίως - κοριτσοπαρέα που μας άκουγε εκτός στούντιο είχε τα κέφια της, κάποια στιγμή έπαιξε και το ταγκό που αφιέρωσε ο αρκούδος στην Αντιγόνη, ο οποίος και βγαίνοντας από το στούντιο όπως ακριβώς την είχε απειλήσει της χάρισε ένα χορό...


κι οι αρκούδοι χορεύουν με καλή παρέα

Βέβαια να μην ξεχάσω και την Ταμάρ που έφαγε λίγο περισσότερο από τον mahler (δηλαδή πάρα πολύ αν καταλάβατε). Η καλή μου διαγωγή δεν μου επιτρέπει να πω τι λεγόταν και τι σχολιαζόταν (όσοι τυχεροί άκουσαν την εκπομπή πήραν μια ιδέα), όπως επίσης και να ανεβάσω φωτογραφίες της συγκεκριμένης παρέας γιατί όλες περιέχουν πρόσωπα λαμπερά που θέλουν να κρατήσουν την ανωνυμία τους. Ευχαριστούμε όλους πάρα πολύ για την καλή διάθεση, παρέα, καλούδια που μας έφεραν μα πάνω απ' όλα με την καλή τους την ψυχή κι αυτά που μας άφησαν ως αίσθηση, πάντα να βρισκόμαστε και να περνάμε καλά βρε παιδιά, φιλιά σε όλους.

Τι κι αν δεν πήρες το φλουρί;

2012-01-06T17:46:00.001+02:00

Καλή χρονιά από καρδίας σε όλους. Τι κι αν δεν σας έκατσε το φλουρί; Μετά από επισταμένες μελέτες η 1 στις 2 βασιλόπιττες δεν περιλαμβάνει φλουρί λόγω κρίσης. Πέρα από πλάκα δύο στις τρεις που κόπηκαν υπό την παρουσία μας, το συγκεκριμένο τυχερό έλειπε. Άσε που όποτε μου έχει τύχει δεν βλέπω καμιά ιδιαίτερη τύχη στη συγκεκριμένη χρονιά, πόσο μάλλον που δεν πιστεύω στην τύχη γενικότερα. Το δε ρόδι που έσπασε στην είσοδο του πύργου από φίλη φέτος δε λέει να ξελεκιάσει με τίποτα όμως, μια στάμπα ΝΑ με το συμπάθειο, τι χλωρίνες, τι κάθε είδους καθαριστικά και συνδυασμοί τους, αυτή εκεί καμαρώνει.

Μετά από όλα τα ωραία πρωτοχρονιάτικα (τύπου ρεβεγιόν σε φίλη που περάσαμε μια χαρά, τα ποδαρικά που ανταλλάξαμε κι άλλα έθιμα της πρώτης του χρόνου) την δεύτερη του τρέχοντος έφυγα για το γνωστό κι αγαπημένο Ευβοιώτικο χωριό αφήνοντας τα καθήκοντα του bar tender για λίγο. Εκεί πέρα από τη γνωστή φιλοξενία των φίλων μου, απόλαυσα:

ο κολλητός σε στάση τύπου γοργόνας ψαρεύει

Μια υπέροχη βαρκάδα μετά ψαρέματος καλαμαριών, όπου ο καιρός ήταν υπέροχος, η θάλασσα λάδι, μόνο πάπιες περαστικές και γλάροι ένα γύρω, η θερμοκρασία τέλεια, η παρέα ακόμη περισσότερο, πράγματα που δεν μας έκαναν καρδιά να γυρίσουμε στη στεριά.


εδώ τραβάει λίγο μπας και πιάσει τίποτα

Το αποτέλεσμα εκτός της απίστευτης ξεκούρασης ήταν 6 καλαμάρια (εγώ έπιασα το 1 για να μην περιαυτολογώ) όπου κι ετιμήθηκαν δεόντος αργότερα...

το χωριό από τη βάρκα

Κουρασμένοι - ας πούμε - από την προσπάθεια ψαρέματος, μεταβήκαμε στην δίπλα στο λιμάνι γνωστή ψαροταβέρνα όπου επιδοθήκαμε σε όργιο ουζομεζέδων (ξεκινήσαμε δειλά με ένα ουζάκι, μια σωλήνες κι ένα γαυράκι μαρινάτο) και καταλήξαμε με κάμποσα ακόμη ουζάκια, χταπόδι, σαγανάκι, κ.ά που μη σας λέω τώρα γιατί θα τρέξουν σαλάκια.

Βέβαια με το γυρισμό στο σπίτι απόγευμα πλέον ανάψαμε το τζάκι

το τζάκι

καθαρίσαμε τα καλαμαράκια που πιάσαμε, και μαζί με σουπιές (εννοείται επίσης παραγωγής) με ρύζι, μαρουλοσαλάτα από τον κήπο και κρασάκι σπιτικό την κάναμε ταράτσα.

τα αλιευθέντα καλαμάρια

Στο 21 μετά από κάθε βραδινό τραπέζι έχανα (όχι μόνο εγώ, όλη η παρέα πλην κολλητού - μακάρι να είναι πάντα τόσο τυχερός), αλλά η παρέα ήταν τόσο καλή που όλα τα πέρναμε για πλάκα και τίποτα δεν χαλούσε τη διάθεση.

Την επόμενη ημέρα πήγαμε στο βουνό κι απολαύσαμε έλατα, χιόνι, καθαρό αέρα, ηρεμία, μαζέψαμε κάποια λίγα χορταράκια και βέβαια την κάναμε εκ νέου ταράτσα σε παρακείμενη ταβέρνα, όπου μεν ήταν όλα φέεετα (με το πάσο τους τα σερβιρίσματα κτλ), αλλά τόσο επίσης παρεϊστικά κι ωραία που ούτε τσίκνα ούτε η οκνηρία του προσωπικού μας χάλαγε.

Το βράδυ βγήκα μετά κουμπάρας και βαφτιστήρας σε παραπλήσιο τουριστικό λιμάνι (ε ναι, πάλι για φαγητό, κάποια κιλάκια πρέπει να τα τσίμπησα) και γυρίζοντας συνεχίστηκε το κρασοπότι και λουκάνικο καπνιστό για μεζές...

Ο Μανώλης, η γάτα της παρέας δίπλα στο τζάκι

Την επομένη κατά το μεσημεράκι πήρα το δρόμο του γυρισμού με φορτωμένες μπαταρίες, ξεκούραση όσο δε λέγεται κι ανακτώντας δυνάμεις για τη δύσκολη χρονιά που προβλέπεται. Στην Αθήνα ο παραγωγός με περίμενε για το σερβίρισμα, η Ταμάρ για τις βόλτες και την γενικότερη περιποίηση, ένας φίλος από Λαμία ήρθε σήμερα αυθημερόν για καφέ, φαγητό, δουλειές κι ευχές για την αυριανή... κι όλα παίρνουν την πορεία τους.

Η ταμάρ βεβαίως

Επίσης το βραδάκι περιμένουμε μια πολύ καλή φίλη για μαργαρίτες κι άλλη μια για εκπομπή με τις όμορφες επιλογές τις. Ώρα να σηκώσω μανίκια και να ετοιμάζω το μπαρ σιγά σιγά. Τα φιλιά μου αγαπητοί και να έχουμε μια υπέροχη χρονιά με αγαπημένους πάντα κοντά μας.

Μόνο Ευχές

2011-12-30T19:03:00.000+02:00

Πλησιάζει η αυριανή μέρα, η τελευταία τούτου του χρόνου. Μια δύσκολη χρονιά από πολλές απόψεις δύει κι ανατέλλει ίσως μια ακόμη δυσκολότερη. Με τίποτα όμως δεν πρέπει να χάσουμε την ελπίδα και το χαμόγελό μας, είναι βασικά συστατικά για να αντιμετωπίσουμε κάθε αναποδιά και δυσκολία. Οι 12 παρακάτω ευχές είθε να ευοδωθούν για τον καθένα σας ξεχωριστά και για όλους τους συνανθρώπους μας:

Εύχομαι να μην ξαναδώ άστεγο και ζητιάνο στους δρόμους
Εύχομαι η πείνα να εμφανίζεται μόνο σε ντοκιμαντέρ παρελθόντων χρόνων
Εύχομαι να εργάζεται ο κάθε ενήλικος και να συντηρεί τον εαυτό του
Εύχομαι να έχουν όλοι οι άνθρωποι υγεία κι οι γιατροί να βαρούν μύγες
Εύχομαι τα σχολεία να γίνουν φορείς γνώσης και πολιτισμού για όλα τα παιδιά
Εύχομαι να μην υπάρχει βία ούτε καν σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας
Εύχομαι το κλάμα να υπάρχει μόνο σε μελό ταινίες εποχής
Εύχομαι η αλληλεγγύη που βλέπουμε τούτες τις μέρες να γίνει διαρκές φαινόμενο
Εύχομαι οι πολιτικοί να πάψουν να σκέφτονται με την τσέπη και το βόλεμα τους
Εύχομαι οι πολίτες να γίνουν πιο συνειδητοποιημένοι
Εύχομαι ότι η ευχή του καθένα σας δεν θα θίγει τον συνάνθρωπό σας
Εύχομαι κάθε σας ελπίδα και προσδοκία σας να πραγματωθεί αυτό το χρόνο

Φιλιά σε όλους παιδιά, να περάσετε πολύ όμορφα με τους αγαπημένους σας, να φορτώσετε μπαταρίες και με δύναμη να ορθώσετε ανάστημα και να κοιτάξετε με θράσσος το νέο χρόνο που ανατέλλει. Μη φοβάστε τίποτα, τα πάντα είναι στο χέρι μας, όσο ουτοπικές κι αν φαντάζουν οι παραπάνω ευχές μου άλλο τόσο εύκολο είναι να πραγματοποιηθούν, η πίστη είναι μεγάλη δύναμη.

Καλή Χρονιά

Evil part II - όσα δεν είδατε κι ακούσατε

2011-12-29T15:59:00.000+02:00

Παραλειπόμενα λοιπόν της άψογης χθεσινής βραδιάς όπου εκτός του Evil παραβρέθηκε κι η μικρή του ενώ guest εμφάνιση ήταν αυτή της Ζουζούνας. Ας αρχίσω με τα καλούδια που μας έφερε το ζεύγος καθαρματένιων κι ήταν:

Άγιος Βασίλης και στα αριστερά η βασιλόπιτα της Ζουζούνας

Ο εικονιζόμενος Άγιος Βασίλης που ήρθε να διακοσμήσει την σχετικά αδιακόσμητη ατμόσφαιρα του πύργου κι έκανε καλή παρέα της βασιλόπιτας που έφερε η Ζουζούνα λίγο μετά.

κορμός

Ο κορμός βέβαια για τον οποίο λύσσαξε μεγάλος μέρος της μπλοκόσφαιρας και για τον οποίο θα πω μια μόνο κουβέντα: άψογος (σαν τον μάερα που τον έφτιαξε) - και δε φτάνει που τον φάγαμε μας άφησαν και το ωραιότατο γιορτινό πιατάκι τα παιδιά...

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή, περιμένοντας τη Ζουζούνα (ε ναι, σαν guest έπρεπε να κάνει εντυπωσιακή εμφάνιση) άρχισαν τα πρώτα ποτά για το λύσιμο... δηλαδή Ιάκωβος, ουίσκι και ρακόμελα. Με το που έφτασε η Ζουζούνα και μοίρασε φιλιά και πράγματα σε ψυγεία κι άλλα μέρη καθίσαμε στο τραπέζι να φάνε κάτι οι παραγωγοί πριν αρχίσουν το πρόγραμμα (ήταν και 3 1/2 ώρες, οπότε έπρεπε να γίνει σύντομα κι αυτό). Το μενού είχε παστίτσιο, σαλάτες και πολύ κέφι - το τελευταίο είναι και το κυριότερο συστατικό επιτυχίας. Το καθαρματένιο ζεύγος ομολόγησε ότι δεν είχε φάει προσμένοντας το γεύμα του παραγωγού, τώρα το πόσο το χάρηκαν ή έμειναν νηστικοί ποτέ δεν μας το είπαν καθότι πολύ ευγενικά παιδιά. Κάτι κρασάκια έπαιξαν στο τραπέζι (εγώ κι η μικρή), ο παραγωγός ρακόμελο, ο μάερας έκανε κράτει για μετά κι η Ζουζούνα όπως πάντα με το νεράκι της (δεν είχα προβλέψει το κιρ που θα έπρεπε πρέπει να πω εδώ).

Evil & μικρόφωνο

Evil & παραγωγός

Τα παιδιά μετά από αυτό πέρασαν στο στούντιο για να αρχίσουν την εκπομπή. Ο μάερας ήταν αρχικά αγχωμένος, μιλούσε φορώντας τα ακουστικά με αποτέλεσμα το γνωστό ρετάρισμα που έχει συμβεί σε όλους μας όταν πρωτοβρεθήκαμε σε αυτή τη θέση. Μετά όμως από τις συμβουλές του παραγωγού - και μετά από 2-3 Ιάκωβους βέβαια - τα πράγματα πήραν μια σωστή πορεία και συντονίστηκαν οι 2 φωνές σε ένταση, διάρκεια και πάσες.

Εμείς οι λοιποί καθήμενοι εις τους καναπέδες και προσπαθώντας μάταια να συνδεθούν ένα notebook (της μικρής) κι ένα tablet (της Ζουζούνας) ασύρματα με το δίκτυο, αφεθήκαμε στην ακουστική του πράγματος (ευτυχώς αρχικά έπαιζε το δικό μου notebook και μπορούσαμε να ακούμε και να σχολιάζουμε).

τραπεζάκι με ποτά και παρελκόμενα

Η Ζουζούνα άφηνε κάποια μηνύματα από το κινητό, δυστυχώς η μικρή σχολίαζε μόνο σε μας - κάποια από τα σχόλια τα μετέφερα αυτούσια, κάποια κόπηκαν από τη λογοκρισία αλλά ήταν τύπου: καλάαα, θα τα πούμε σπίτι εμείς - τα παιδιά αφιέρωναν και σχολιάζαν... τώρα που είπα αφιέρωναν: καλά, τόσοι άνθρωποι ήταν online κι εμείς απ' έξω τόσες αφιερώσεις δηλαδή στη Χριστίνα γιατί; κι εμείς την αγαπάμε αλλά τόσες πολλές; (αν μέτρησα καλά 6), καλά δεν θέλω να σπείρω άλλα ζιζάνια.

Σε κάποια στιγμή ο Evil συγκινήθηκε κι είπε ότι μέλωσε, ήταν η στιγμή που έκανα επέμβαση στο στούντιο με την σφουγγαρίστρα

όχι μόνο bar tender

γιατί η ηλεκτροπληξία ήταν σίγουρη. Κατόπιν και για λόγους που μόνο ο πάροχος και το μόντεμ γνωρίζουν έπεσε για λίγο το δίκτυο συνολικά, οπότε μετά από κάποια restart εν μέσω πανικού κι ένα μεγάλο καλώδιο που αναγκάστηκα να συνδέσω στο notebook ώστε να συνεχίσουμε να ακούμε οι εξωτερικοί συνεργάτες (έπεσε και σχετικός αγιασμός για σίγουρα), η εκπομπή συνεχίστηκε κανονικά, έπεσαν και κάποιες αφιερώσεις, ευτυχώς δεν με έφαγαν και πολύ οι δρόμοι μια κι ο Ιάκωβος ήταν αγκαζέ με τον Evil, μόνο τα ρακόμελα του παραγωγού με διέκοπταν...

Η Ζουζούνα εν τω μεταξύ για πότε έφτιαξε μεζεδάκια για το στούντιο δε λέγεται. Αρχικά ήταν έξω, αλλά πολύ γρήγορα ο παραγωγός τα πήρε εσωτερικά, σολωμοτυλιχτά και ζαμπονοτυλιχτά άλλο να σας λέω τώρα...

σολομοτυλιχτά

ζαμπονοτυλιχτά

Πλησίαζε με το φινάλε της εκπομπής η ώρα του αποδεκατισμού του κορμού που λέγαμε αρχικά (ίσως και λόγω αυτού να μας μάτιασαν αρκετοί ακροατές τώρα που το σκέφτομαι)...


ο κορμός μέρος 2ον

Η Ζουζούνα για άλλη μια φορά μας αιφνιδίασε με την ετοιμότητα κι από μικρό πορτοφολάκι έβγαλε κουταλάκι βουτηγμένο από καφέ, ξενοδοχείο, το σπίτι της δε θυμάμαι τώρα, έμεινα του αναύδου όταν το αντίκρισα,

κουταλάκι, σημειωματάριο, κινητό Ζουζούνας

Γύρω στις δωδεκάμισι τελείωσαν τα παιδιά του στούντιο, η μικρή ήταν αποκαμωμένη (με το ζόρι το μάτι κρατιόταν ανοιχτό, δούλευε βλέπετε - μόνη απ' όλους μας) κι ήρθε η ώρα του κορμού που αν θυμάμαι καλά ήδη αναφέραμε:

κορμός και δωράκι

Στη φωτογραφία φαίνεται και η γυάλα με το χιονισμένο χριστουγεννιάτικο ντεκόρ που κέρδισα κατά την κληρωτίδα δώρων που πρόσφερε η Ζουζούνα σε όλους μας, ήταν σαν να ξανακέρδιζα το δωράκι που είχα χαρίσει στην Πιστολίδου πριν κάποιες ημέρες κι είχα πάλι κερδίσει από τη Ζουζούνα μετά την κλήρωση κάποιας Παρασκευής. Ο παραγωγός κέρδισε ένα κουδούνι που κρέμασε στην πόρτα και τα παιδιά από ένα γιορτινό κεράκι.

Συνολικά περάσαμε τέλεια, ήπιαμε, γελάσαμε, φάγαμε, κράξαμε (εχμ, καλά λίγο απ' αυτό), είπαμε πολλά κι υποσχεθήκαμε σε εαυτούς κι αλλήλους να το επαναλάβουμε στην πρώτη ευκαιρία. Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον Evil και τη μικρή του, στην αγαπημένη Ζουζούνα και τον παραγωγό που χάρη σ' αυτόν και την εκπομπή του γνωρίζουμε ανθρώπους που διαφορετικά θα ήταν ίσως αδύνατο να συναντηθούμε, φιλιά πολλά παιδιά και να περνάτε υπέροχα.

ΧΧΧ ή Χαρούμενα, χρωματιστά Χριστούγεννα

2011-12-21T16:57:00.001+02:00

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, όμορφα, με υγεία, φως, αγκαλιές, φιλιά, αγαπημένα πρόσωπα. Για λίγο όχι μαυρίλα και μουντίλα, αρκετή έχουμε γύρω μας. Θα αποδράσω από μεθαύριο για λίγες ημέρες στο γνωστό Κορινθιακό χωρίον που ακόμη αντιστέκεται και θα επανέλθω από βδομάδα γιατί ως bar tender όπως γνωρίζετε, δεν έχω και πολλά περιθώρια απουσιών.

Φιλιά σε όλους, να προσέχετε και να αγαπάτε τον εαυτό σας

Αποτελέσματα ψηφοφορίας και ένα δωράκι

2011-12-18T13:45:00.001+02:00

Η κούπα κι η γιορτινή σοκολάτα

Ας αρχίσω με το δωράκι πρώτα λοιπόν. Η αγαπημένη Ζουζούνα μετά από μια ολωσδιόλου αντικειμενική κλήρωση την ώρα της εκπομπής το βράδυ της Παρασκευής με κλήρωσε και κέρδισα την κούπα που βλέπετε που είναι βέβαια Forever Friends (συμβολικό; ελπίζω) είναι υπέροχη και την ευχαριστώ πολύ. Αγαπητή Coula θα την εξαφανίσω αν μας ξαναέρθετε γιατί είδα ότι λυσσάξατε κάπως με τη συγκεκριμένη.

Η άλλη πλευρά της κούπας

Έτσι λοιπόν σήμερα το μεσημέρι μας ήρθε η ζουζούνα της κερασιάς για ένα σύντομο καφεδάκι (η αλήθεια είναι ότι δεν μας κούρασε καθόλου μια και το έφτιαξε μόνη της) και την παράδοση του δώρου αυτού (καθώς και για την παραλαβή ξεχασμένου καλωδίου φόρτισης αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

Πολύ χαρούμενος ο αρκουδάκος με την καλή του παρέα

Και πάλι την ευχαριστώ πολύ, και για το δώρο και για την γενικότερη παρουσία.

Πάμε στην ψηφοφορία τώρα που κι αυτή ήταν διαφανής και με τη συμμετοχή σας βγήκαν τα ακόλουθα αποτελέσματα:

Ραδιοτυπίες: 6 ψήφοι
Γιάννης ο blue (ή Τζόνις ο blue σε παραλλαγή): 4 ψήφοι
Κυανοτυπίες / Blueprints: 2 ψήφοι
Από 1 ψήφο τα παρακάτω:

Bluesilfe (συκιά μου καταλαβαίνεις ότι θα έκανε λίγο δύσκολο παρότι πρωτότυπο)
Στο Π & Φ
Blue Gin (μάλλον θα μας έπαιρναν για αλκοολικούς με το συγκεκριμένο - όχι ότι απέχουμε πολύ)
Οι νότες είναι μπλε
Κυανοσταλίδες
Blue ο φλου (μπορεί αυτό να ακουγόταν και κάπως σαν ασθένεια όμως)
Ραδιουργίες (καλό αλλά υπάρχει στη ΝΕΤ σαν εκπομπή από φοιτητές αν δεν κάνω λάθος)

Προφανές ότι κερδίζει το Ραδιοτυπίες του μυστήριου παραγωγού και με αυτό θα γίνει η αρχή επαναδανειζόμενος το κασελάκι του λουστράκου (κάποια στιγμή για όσους δεν έχουν περάσει από το στούντιο θα κάνω ξεχωριστό post για αυτό το κασελάκι και την ιστορία του). Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι δεσμευόμαστε ή ότι υπογράφουμε κάποιο συμβόλαιο που δεν θα σπάσουμε αλλά έτσι.

Φιλιά πολλά σε όλους και σας εύχομαι μια πολύ όμορφη προΧριστουγεννιάτικη εβδομάδα.

≈

Με λίγη βοήθεια από τους φίλους μου...

2011-12-11T11:55:00.001+02:00

...όπως τραγουδούσαν και τα σκαθάρια κάποιες δεκαετίες νωρίτερα, τα πράγματα γίνονται ευκολότερα. Ποια θα είναι η βοήθειά σας εν προκειμένω; Μα να με βοηθήσετε να καταλήξω σε τίτλο εκπομπής. Ραδιοφωνικής εκπομπής για την ακρίβεια. Η αλήθεια είναι ότι δέχτηκα πιέσεις, τόσο από τον πατέρα του ραδιοφώνου press block radio όσο κι από τον γνωστό μυστήριο παραγωγό να αναλάβω μια ζώνη και να παίζω τα δικά μου. Λόγω των πολλών υποχρεώσεών μου τις καθημερινές (εργασία αρχικά και μετά ως bar tender στην εκπομπή του μυστήριου), αποφασίσαμε να γίνεται Σαββατοκύριακα απογεύματα (μάλλον 7-8 αλλά μην το δένετε ακόμη) κι αυτό από τη νέα χρονιά.

Μέχρι τότε εκτός του κλίματος (τροπικού) που θα έχει η εκπομπή σαφώς θα πρέπει να αποφασίσω και για τον τίτλο, οπότε οι αρχικές σκέψεις είναι οι παρακάτω:

Στο P & B (κατά το π & φ)
Γιάννης ο blue (παραπομπή στον Μπάμπη το φλου βεβαίως)
Blue Notes (αν το παρατηρήσετε βρίσκεται στην καταχωρήση των σχολίων σας και βέβαια τίτλος τζαζίστικης παραγωγής δίσκων, μια μουσική που θα παίξει αρκετά σε μένα)
Κυανοτυπίες / Κυνοτυπίες ή Blueprints όπως και το blog
τελευταίο αλλά ίσως και καλύτερο για μένα το Ραδιοτυπίες (αυτό ήταν ιδέα του μυστήριου παραγωγού)

Αν μπορείτε βοηθήστε λοιπόν προτείνοντας αυτό που προτιμάτε ή κάποιο εντελώς νέο και διαφορετικό από τα παραπάνω. Εύχομαι σε όλους σας μια υπέροχη Κυριακή και μια ακόμη καλύτερη εβδομάδα.

Ραδιοφωνικά Δεκεμβριανά κι άλλα - UPDATED

2011-12-03T18:46:00.001+02:00

Μπήκε κι ο Δεκέμβρης, λίγο διαφορετικά απ' ότι συνήθως, λίγο πιο κατσουφιασμένα και κουρασμένα, λίγο μουδιασμένοι όλοι απ' όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, ίσως λιγότερο γιορτινός και στολισμένος, σίγουρα με άλλη διάθεση για τον περισσότερο κόσμο. Προσπαθούμε με όσα μέσα έχουμε να φτιάξουμε μια ατμόσφαιρα, περισσότερο εσωτερική για να πορευτούμε αναλόγως.

Προσωπικά νιώθω πολύ κουρασμένος, λίγο που οι φετινές καλοκαιρινές διακοπές ήταν σύντομες, λίγο που δε βρίσκω χρόνο (κυρίως λόγω δουλειάς) να ασχοληθώ με πράγματα που μου αρέσουν δε θέλω και πολύ ο άνθρωπος να κλατάρω. Βέβαια από την άλλη με κρατάνε που πράγματα γίνονται, κάποιες αμυδρές προοπτικές κι εξάρσεις μας δίνουν κουράγιο για την καθημερινότητα, κάτι που βαφτίστηκα και bar tender (mahler ο νονός) κι έχω ένα επιπλέον λόγο να περνώ ωραία τα βράδυα μου βοηθώντας τον παραγωγό του pb-radio όσο μπορώ στις καθημερινές εκπομπές του (9-10 βράδυα καθημερινών), περνούν όμορφα οι τελευταίες ημέρες. Εδώ θα πρέπει να αναφέρω και τους επίτιμους καλεσμένους που είτε από κοντά είτε από μακρυά φέρνουν ή στέλνουν τις λίστες τους με τραγούδια και δημιουργείται μια νέα κοινότητα μεταξύ μας ανταλλαγής απόψεων και γνωριμιών. Είπαμε στις δύσκολες εποχές το να ερχόμαστε πιο κοντά είναι ότι καλύτερο, κι είναι ευτυχές που από αυτό το αμφιλεγόμενο μέσο του διαδυκτίου μπορούμε και κάνουμε τέτοιες παρέες.

Την Δευτέρα λοιπόν καλεσμένοι του λουστράκου θα είναι ο Mahler (3η του εμφάνιση - και φαρμακερή;) κι η Koueen σε μια απρόβλεπτη συνεύρεση (κι ο θεός βοηθός) - κι εγώ ήδη ετοιμάζω ποτήρια και παρελκόμενα. Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα τα ακούσουμε όλα παίδες, οπότε μείνετε συντονισμένοι. Μέχρι τότε θα περάσουμε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο με συντροφιές κι όσους αγαπάμε (κι αν είναι ο ίδιος μας εαυτός μόνο δεν είναι κακό), φιλιά σε όλους.

Υ.Γ.: Δευτέρα βράδυ άντε Τρίτη σας υπόσχομαι τα πίσω από τα μικρόφωνα κι όλο το παρασκήνιο που θα προκύψει, μείνετε συντονισμένοι.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΚΠΟΜΠΗΣ

Η αλήθεια είναι ότι το περίμενα χειρότερο, τουτέστιν περισσότερα αίσχη εκτός μικροφώνου. Τουναντίον τα 3 παιδιά (όχι τα Βολιώτικα ντε, αυτά του στούντιο) όρα Pavlos, Mahler, Koueen γέλασαν πολύ, τα περισσότερα απ' όσα ακούσατε κι όσα δεν ακούσατε εγώ τα άκουγα παρόλη την κλειστή πόρτα ανάμεσά μας, αλλά ήρθε η ώρα να κάνω και μια μικρή ρουφιανιά όπως υποσχέθηκα, θα δώσω κάποια ενσταντανέ χωρίς όνομα όμως, κι ο καθένας σας ας υποθέσει ότι νομίζει (θα σκεφτώ μήπως αυτοί που θα υποθέσουν σωστά κερδίσουν και κάτι μετά από κλήρωση...). Προφανώς το φύλλο θα είναι ένα, ο προσκεκλημένος ή οικοδεσπότης για να μη σας βοηθήσω:

Καταρχήν να πω ότι κάποιος ήταν αρκετά συνεσταλμένος μέχρι το 3ο ποτό, μετά χαλάρωσε κι αν τον αφήναμε θα έλεγε πολλά περισσότερα (ας όψεται που ένα μικρόφωνο υπάρχει κι όλοι μάχονται ποιος θα πρωτομιλήσει).
Κάποιος έτρωγε όλη την ώρα, το μπούκωμα που ακούγεται σε συγκεκριμένο ομιλητή σε όλη την εκπομπή δεν ήταν τεχνητό ή κάποιο ηχητικό εφέ αλλά γεγονός.
Τα όσα ακούστηκαν εκτός μικροφώνου (κι από τους τρεις όμως) θα μας τα έκοβε ο blogger, το ΕΣΡ κι άλλοι οργανισμοί επιβολής ηθικής και πολιτικώς ορθού αν τα περιέγραφα γλαφυρά, θα πω σε γενικές γραμμές ότι θίχτηκαν τα παρακάτω:
α) το οικονομικό πρόβλημα της Ευρώπης ιδωμένο από μια άλλη σκοπιά, αυτής του φοιτητή, εργαζόμενου πατέρα και εργαζόμενης μητέρας (καλά τώρα καταλάβετε ποιος είναι ποιος)
β) το θέμα της αντισύλληψης και των αμβλώσεων
γ) το θέμα της απεργίας και μη πληρωμής συναδέλφων τους σε τηλεοπτικό κανάλι (ναι την ψώνισαν και την "είδαν" συνάδελφοι)
δ) το θέμα ηλικίας ποικιλοτρόπως - δεν χρειάζεται να επεκταθώ γιατί θα θιγούν πρόσωπα και καταστάσεις εδώ
ε) το θέμα διατροφής κατοικίδιων και πως κάποιος θα έκανε παχύτερο το σκυλί του κι από τον ίδιο
στ) το θέμα της ελεύθερης διακίνησης γενικώς (επίσης απαγορευμένες περαιτέρω διευκρινήσεις)
ζ) το θέμα αν τα γλυκά θα έπρεπε να καταναλωθούν πριν τα αλμυρά
η) το αν θα πρέπει ο φετινός εορταστικός στολισμός να είναι λιτός κι απέριττος ή το αντίθετο σε πείσμα της λιτότητας
θ) τέλος αν οι υποχωρήσεις που πρέπει να κάνουμε σε οικογένεια, δεσμό, φίλο ή απλό γνωστό θα πρέπει να έχουν ένα όριο ή αν δεν πρέπει να γίνονται καθόλου
Ακούστηκαν πολλά ανατριχιαστικά ακόμη αλλά πραγματικά δεν θα ήθελα να εκθέσω τους προσκεκλημένους και τον οικοδεσπότη περισσότερο, άσε που δεν θα πατήσει κι άνθρωπος αν πω κι άλλα.

Σας αφήνω κάπου εδώ κι αύριο περιμένουμε κάποιον Άσωτο τύπο ~~να του σφάξουμε τον μόσχο τον σιτευτό~~ (όχι αυτό είναι από αλλού), να ακούσουμε τις μουσικές του ήθελα να πω. Φιλιά σε όλους και κρατάτε γερά παιδιά.

Υ.Γ.: οι υποθέσεις είπαμε δεκτές κι ο νικητής κάτι θα βρω να κερδίσει

17... στιγμές

2011-11-26T09:00:00.000+02:00

Είμαστε σε μια φελούκα στο Νείλο φορώντας τις παραδοσιακές μπλε κελεμπίες των ντόπιων, το αεράκι του δειλινού σπάει επιτέλους την αφόρητη ζέστη της μέρας και τα νερά του ποταμού σκοτεινιάζουν λεπτό με το λεπτό. Με κοιτάς και τα μάτια σου αστράφτουν σαν την πρώτη φορά που ειδωθήκαμε, αυτό το ανάμικτο συναίσθημα πόθου και αναζήτησης της δικής μου ανταπόκρισης στο κάλεσμά σου. Μου φωνάζεις "κοίτα" κι είναι σα να διαβάζεις το ερωτικότερο ποίημα που γράφτηκε ποτέ. Μου δείχνεις τον θεό ήλιο που σβήνει στο θεό ποταμό και το ανεπαίσθητο άγγιγμά σου με κάνει να ανατριχιάζω λες και δέχομαι κι εγώ λίγη από τη θεϊκή μύηση της στιγμής. Σκύβεις και με φιλάς τρυφερά και γρήγορα για να μην πέσουμε στην αντίληψη του βαρκάρη, όχι τόσο επειδή σε νοιάζει αλλά περισσότερο για να μείνει εντελώς μεταξύ μας αυτή η ανεπανάληπτη στιγμή.

Όλα τα παραπάνω είδα εκείνο το βροχερό βράδυ που ήμασταν αγκαλιά κουκουλιασμένοι στη μικρή γκαρσονιέρα της νιότης μας και με ρώτησες: "πες μου τη σκέψη μου αυτή τη στιγμή"..., τότε σου είχα πει πολύ λιγότερα.

Σου υπόσχομαι ότι θα επαναληφθεί αυτή η στιγμή όταν θα είμαστε κι οι δυο έτοιμοι για να το ξαναζήσουμε, μικροί είμαστε ακόμη άλλωστε...

Mnemonium tremens

2011-11-15T15:24:00.001+02:00

Θα είναι η κατάσταση στην οποία στο μακρινό μέλλον (ευτυχώς σε κάποιες δεκαετίες από τώρα) θα περιέλθουμε μετά την απεξάρτησή μας από το μνημόνιο. Αντιστοίχως του delirium tremens και με παρόμοια αλλά πολλαπλάσια συμπτώματα (τρέμουλο χεριών, ματιών, γλουτών, εκτός των κοινών συμπτωμάτων όπως σύγχυση – αμνησία - εφιάλτες), επιδέχεται φαρμακευτικής αγωγής αλλά πρέπει οι δόσεις να είναι προσεκτικές κι ελεγχόμενες (κυρίως από ειδήμονες του εξωτερικού, οι δικοί μας ειδικοί δεν το κατέχουν το θέμα).

Ναι, υπάρχει και σχετική μπύρα, γερμανική παρακαλώ (τυχαίο; κλπ)

Στην τωρινή κατάσταση (την mnemonium aphasia σε ιατρικούς όρους), έχουμε μάθει πλέον ότι ευρώ κι ενωμένη ευρώπη (γιατί μου χτυπάει ορθογραφικό σφάλμα που το γράφω με μικρό κι όχι κεφαλαίο Ε, ε; αφού παρ’ όλες τις ενέργειες μικρή παραμένει, 1-2 κράτη την αποτελούν κι οι υπόλοιποι από κομπάρσοι έως κατακτημένοι) είναι οι μόνες λύσεις, όσο οδυνηρές θυσίες κι αν πρέπει να κάνουμε για να κρατηθούμε. Εμείς πάλι απίστευτα ενθουσιασμένοι κι αισιόδοξοι με τα καινούργια δεδομένα (τη νέα συγκυβέρνηση ντε που κάνετε τους χαζούς) θα είμαστε πειθήνιοι σε όλα τα μέτρα που θα μας υποβάλουν, θα σταματήσουμε απεργίες κι άλλα αντιδραστικά, και με σηκωμένα μανίκια (ή άλλα ωραία λαϊκά κατά βάση αποφθέγματα τύπου: «θα βάλουμε πλάτη») θα κάνουμε πάλι την Ελλάδα (πάντα με κεφαλαίο αυτό, δε θέλω αντιρρήσεις) υπερήφανη κι από ουραγός θα γίνει μπροστάρης.

Τώρα κάτι χαζά που ακούγονται αριστερά δεξιά (μπορείτε να το πάρετε και σε πολιτική κατεύθυνση αυτό) ότι υπάρχει μια παγκόσμια μεθόδευση για κυβέρνηση σε όσο το δυνατόν περισσότερα κράτη από τραπεζίτες κι άλλους διαπλεκόμενους με μεγάλα lobby / trust / trash etc μη δίνετε σημασία, το κακό μας θέλουν. Επίσης το ότι η κατάρρευση της πίστης του απλού πολίτη προς κάθε πολιτικό σύστημα κι ιδέα είναι κι αυτό σχέδιο μεγαλύτερης συγκάλυψης των προηγουμένων που λέγαμε μην σας περνάει με τίποτα από το μυαλό. Εμπρός στο μοναδικό μελλοντικό μας στόχο παιδιά: την έξοδο στις αγορές… (άμα πιάσω καμιά από αυτές στα χέρια μου θα δει τι θα πάθει).

Στα σοβαρά όμως, λέτε να μπορέσουμε να βγούμε από αυτή την αφασία κάποια στιγμή και να τους πάρει όλους ο γεροδιάλος; Προβλέπεται ένας δύσκολος χειμώνας και μάλλον μια ακόμη δυσκολότερη Άνοιξη αλλά είναι ΚΑΙ στο χέρι μας να την φέρουμε νωρίτερα από την ώρα της την σκορδόπιστη.

Radio (phonika)

2011-11-09T10:50:00.000+02:00

Ακούστε στο pb-radio καθημερινά 9 με 10 το βράδυ τον λουστράκο και τις μουσικό-πολιτικό-κοινωνικές του αναλύσεις, σήμερα κι αύριο με γνωστούς και μη εξαιρετέους καλεσμένους από τον ιστολογικό χώρο ενώ μελλοντικά θα παρελάσουν καλεσμένοι από διάφορους άλλους χώρους.

Επίσης μπορείτε να διαβάζετε και την "πατρική" ιστοεφημερίδα Press Block όπου γίνεται μια προσπάθεια άλλης ματιάς στα γεγονότα από ανθρώπους με μεράκι για σκεπτόμενο κοινό.

Όπως και να έχει είναι σημαντικό να γίνονται πράγματα τέτοιες περίεργες εποχές κι ειδικά όσον αφορά στην ενημέρωση και την ψυχαγωγία πέρα από την εύκολη λύση της προβολής μιας εικονικής πραγματικότητας (τύπου reality - παντού όμως).

Σας φιλώ κι εύχομαι δύναμη και κουράγιο σε όλους, η ανατροπή μπορεί να γίνεται σε πολλά επίπεδα καθημερινά, αλλά στοχεύστε τον θυμό και την οργή σας εκεί που αρμόζει κι όχι στον διπλανό σας, η αλληλεγγύη είναι που θα μας σώσει κι όχι ο διχασμός.

≈

Sahara

2011-10-26T12:09:00.000+03:00

Σύμφωνα με τους Βερβέρους (την αποκαλούν κάπως σαν σαχρά) είναι η έκταση με χρώμα σχεδόν ξανθό (καμία σχέση με χρωμοβαφές κι ανέκδοτα αν σας ήρθαν συνειρμικά). Από την άλλη το ευφάνταστο που ακούστηκε στο Σύνταγμα: Αν το κράτος αναλάβει την έρημο Σαχάρα σε λίγα χρόνια θα υπάρχει έλλειψη άμμου δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.

Ελληνικό τοπίο σε λίγα χρόνια

Κουρέματα, χρέη, εξαρτήσεις, αγορές, κι άλλα αόριστα (που στην πραγματικότητα είναι πολύ ορισμένα αλλά δεν θέλουν να ακούγονται με το πραγματικό τους όνομα) πλανώνται καθημερινά πάνω από τα κεφάλια μας και τα όρνια περιμένουν απλά το ξεψύχισμα για να επιδοθούν στο ανελέητο ξεκοκάλισμα του κουφαριού που κάποτε αποκαλούσαμε Ελλάδα. Δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση να αλλαχθεί και το όνομα της χώρας μας σύντομα για να βγούμε διαφορετικά στις "αγορές" και να μην τρομάζουμε τους "επενδυτές" με την αφερεγγυότητα που λένε αυτή τη στιγμή ότι έχουμε.

Ας μας πούνε صحراء = Σαχρά για παράδειγμα, για να συμβαδίζουμε με την εικόνα ερήμωσης που θα συναντάμε και για να γίνουμε ελκυστικοί στα αυτιά των Αράβων επενδυτών. Μπορούν επίσης να μας βάλουν και το σύνθετο الأوروبي الصحراء = Ευρωπαϊκή έρημος (βέβαια προφέρεται κάπως σαν Τελεορούπι αλ σαχρά - όχι και τόσο εύηχο) για να μας ξεχωρίζουν από την άλλη την Αφρικανική και να μην δημιουργήσουμε πρόβλημα τύπου ΠΓΔΜ (αλήθεια τι γίνεται με τους γειτόνους αυτούς;).

Όπως και να έχει και πέρα από κάθε πλάκα η πάλαι ποτέ πρόβλεψη ότι θα γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης είναι η ευοίωνη προοπτική αυτών που μας ετοιμάζουν, το πιθανότερο σενάριο (αν δεν μπορέσουμε να το ανατρέψουμε με κάθε τρόπο) είναι να γίνουμε σκλαβάκια άπω ανατολίτικου τύπου που για μια κούπα ρύζι θα δουλεύουμε για 12ώρα (και εννοείται έρμαια κάθε είδους ορέξεων, αν με καταλαβαίνετε...).

Θα κλείσω όμως με μια ευχή λόγω ημέρας: εύχομαι η εορτάζουσα σήμερα βαφτιστήρα μου (και όσα παιδιά βρίσκονται στην ηλικία της / σπουδάζουν δηλαδή) να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να πετάξουν τα σκουπίδια αυτής της χώρας στην μακρύτερη δυνατή έρημο (ίσως και σε άλλο πλανήτη) για να ησυχάσουμε μια για πάντα (το πολύ πολύ να χαθεί η άμμος όπως λέγαμε και στην αρχή). Σε όλους τους εορτάζοντες ότι καλύτερο με πολύ αγάπη.

≈

Ελπίδα ή Φόβος;

2011-10-12T13:23:00.000+03:00

Μάλλον τίποτα από τα δύο, όπως γράφτηκε και στον τάφο του Καζαντζάκη: δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος.

Όπως και να το δούμε κάποιοι ζουν με την πρώτη ενώ οι περισσότεροι με τον δεύτερο. Κάποιοι δηλώνουν αγανακτισμένοι, κάποιοι αγανακτούν με τους αγανακτισμένους, κάποιοι απεργούν, κάποιοι άλλοι δουλεύουν και θίγονται από τους απεργούς, το διαίρει και βασίλευε παλιά τακτική, δοκιμασμένη και πιάνει, ειδικά στους δύσκολους καιρούς. Αντί όλοι να πολεμήσουν τον κοινό εχθρό (δεν μπορεί, όσο τυφλός και να είσαι θα πρέπει να έχεις μια ελάχιστη αντίληψη για αυτό) εξακολουθούν πολλοί να κοιτούν τη βολή τους και το προσωπικό συμφέρον. Μόνο όταν αρχίσει να θίγεται αυτό (ο προσωπικός μας μικρόκοσμος δηλαδή) μιας πιάνουν τα διαόλια και γινόμαστε έξαλλοι με όλα κι όλους. Το σίγουρο είναι ότι εκτός της μικρής και γνωστής ελίτ αργά ή γρήγορα δεν θα υπάρχει μη θιγόμενος από όλη αυτή την αρπαγή και δεν ξέρω αν μια φράση τύπου: καλά, αφού δεν έχουν να φάνε ψωμί ας φάνε παντεσπάνι, θα φέρει στα άκρα την κατάσταση, πάντως κάτι θα συμβεί κι όλοι οι κωπηλάτες, τα ζουζούνια και λοιπά έντομα θα πάνε από εκεί που ήρθαν (άλλοι εξωτερικό κι άλλοι πολύ εσωτερικό όμως…).

Μην ελπίζετε και μη φοβάστε λοιπόν, εγρήγορση και δράση απαιτεί η περίπτωση, όπως νομίζει κι όπως επιθυμεί ο καθένας μας, δεν μπορεί κάπου θα βρεθούμε.

Ισορροπίες...

2011-10-03T17:28:00.001+03:00

και πως μπορούμε να τις ξαναβρούμε...

Αρχικά παίρνεις μια μεγάλη απόφαση ότι όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου (κρίσεις, επικρίσεις, διακρίσεις, ~~καταχρήσεις~~... λάθος άλλο είναι το τελευταίο) σε αφορούν μεν αλλά δεν πρόκειται να σε κάνουν να δεις και τα ραδίκια ανάποδα δε.

Κατόπιν βρίσκεις κάποιους συμμάχους / συναγωνιστές που συμμερίζονται όσο και συ την όλη κατάσταση, αλλά μπορούν να συνδράμουν αλληλοκαλώντας ο ένας τον άλλο σπίτι του και προσφέροντας εδέσματα και ιδέες τύπου ρεφενέ (τα εδέσματα ρεφενέ, οι ιδέες και σκέψεις δε γίνεται... ή μήπως κι αυτές; θα δούμε στην πορεία).

Ανακατεύεις αρκετές ημέρες (την τράπουλα που λέγαμε παραπάνω, το φαγητό ή ότι νομίζετε γενικώς) και φτάνεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα αφού δοκιμάσεις πρώτα αν σε ικανοποιούν τα καρυκεύματα.

Τέλος πίνεις ικανοποιημένος γευστικό κρασί / ρακί / ουζάκι ή ότι σου αρέσει με την παρέα / τις μουσικές / το φαγητό / την ζωή που έχεις επιλέξει κάνοντας ένα βήμα μπροστά (προσοχή μην πιείτε παραπάνω και κάνετε ένα βήμα μπρος και δύο πίσω, το έχω δει να συμβαίνει).

Κάπως έτσι περνάμε τελευταία ξορκίζοντας την μαυρίλα που πέφτει πάνω μας από παντού.

P.S. Οι μουσικές του λουστράκου (θα σας πω την ιστορία του ονόματος άλλη φορά) καθημερινές 9-10 μ.μ. στο pb radio

Όχι πλέον αγανακτισμένος,

2011-09-23T13:32:00.002+03:00

έξαλλος είμαι. Πραγματικά ζούμε ημέρες υπέρτατης ξεφτίλας και ξεπεσμού. Τίποτα δε μένει όρθιο κι όλα αυτά στο βωμό της δήθεν σωτηρίας μας... Που δηλαδή εντάξει, μαζί τα φάγαμε, μαζί τα ήπιαμε, μαζί πηδήξαμε, μαζί φοροδιαφύγαμε, μαζί τρώμε τη σύνταξη της γιαγιάς (που ξαναπήραμε από το ίδρυμα για να έχουμε ένα εισόδημα), μαζί θα χορέψουμε και το χορό του Ζαλόγγου; Δε νομίζω ρε παιδιά, να πέσετε μόνοι σας - αν θέλετε σας σπρώχνουμε κιόλας.

Μου είναι τουλάχιστον αδιανόητο όταν πρέπει να πληρώνουμε για τα πάντα (κάποτε λέγαμε για αστείο τον αέρα που αναπνέουμε αλλά πλέον ισχύει κι αυτό), ότι ακόμη κι ο άνεργος με το πενιχρό επίδομα θα πρέπει να φορολογείται, ότι οι γονείς μας που πάσχισαν τόσα χρόνια κι έχουν δώσει τόσα και τόσα σε αυτό το μην-το-χαρακτηρίσω-γιατί-θα-ξεφύγουμε κράτος και δεν έχουν να πάρουν ούτε τα βασικά (μιλάμε για φαγώσιμα, για φάρμακα ούτε λόγος, με δανεικά τα παίρνουν), κι αυτοί να προσπαθούν να μας πείσουν ότι γίνεται για το καλό μας (μάλλον ούτε τον εαυτό τους δεν πείθουν πλέον). Είναι σαφές ότι ελπίδα δεν υπάρχει για ανάκαμψη, οπότε ας πάμε απευθείας στο αυτονόητο, ας γίνει κάτι δραστικό κι αποφασιστικό, αλλά ποιος έχει τ' αρχίδια να σηκώσει αυτό το βάρος και να ορθώσει ανάστημα στο παγκόσμιο παιχνίδι που παίζεται; Μάλλον από τους υπάρχοντες κανείς, είτε δεν τα βλέπουν (καταλαβαίνετε ποια, μην επαναλαμβάνομαι) λόγο υπερμεγέθους κοιλιάς είτε έχουν ξεχάσει τη χρησιμότητά τους (βέβαια ξέρουν να τα χρησιμοποιούν για να γράφουν τόσα εκατομμύρια Ελλήνων μια χαρά).

Δεν ξέρω αν φοβάμαι το αύριο (για πρώτη φορά ίσως στη ζωή μου μέχρι τώρα), πάντως σίγουρα αυτή η πλήρης αβεβαιότητα για το τι θα φέρει με αποσυντονίζει. Αυτός ο - κυρίως - βουβός θυμός του κόσμου δεν υπάρχει περίπτωση να μην ξεσπάσει σε ποτάμια οργής και τότε να δούμε πως θα μαζευτεί. Ξυπνήστε και ξυπνήστε τους παίδες, με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας.

Σας φιλώ κι ελπίζω να είστε καλά.

Θα γίνει της ΔΕΘ

2011-09-06T12:25:00.000+03:00

Μα τέτοιος πανικός έχει πέσει στους κυβερνητικούς και προσπαθούν να μετατρέψουν τη Θεσσαλονίκη σε Ασφαλειονίκη; Τι όχημα εκτόξευσης νερού, τι μεταμοντέρνα προστατευτικά απώθησης του κόσμου (οι γνωστοί φράχτες που είδαμε και στην Αθήνα), τι απομακρύνσεις των κάδων απορριμάτων, τι αποκλεισμοί χώρων, δε μου λέτε ρε παιδιά: δε μας διώχνεται όλους να αισθάνεστε ασφαλείς και να παίζετε το παιχνιδάκι όπως σας αρέσει; Αν και προτιμώ να φύγετε εσείς - όπως Καντάφι ένα πράγμα - και να πάτε σε κάτι εξωτικό, τύπου Μπουρκίνα Φάσο με την ελπίδα να έχει μείνει κάποια ανθρωποφάγα φυλή κάπου και να σας πετύχει.

Μετά λοιπόν τις μειώσεις, έρχεται κι ο κεφαλικός φόρος, η τρόικα έφυγε για να αφήσει λίγο χώρο - χρόνο για τις υπερφίαλες κι υπεραισιόδοξες εξαγγελίες που θα ακούσουμε και θα επιστρέψει δριμύτερη, είναι πλέον τόσο σαφές πως μόνο το παράδειγμα της Ισλανδίας μας ταιριάζει (αν δεν το ακούσατε εκτός των άλλων θα δικαστεί κανονικά ο πρώην πρωθυπουργός που έφερε τη χώρα του σε αυτό το χάλι) ή αν προτιμάτε μια και μιλάω για μένα - μου ταιριάζει. Αν δεν πληρώσουν οι ένοχοι κι αυτοί που πραγματικά τα φάγανε ότι και να μου λένε μια ζωή αγανακτισμένος θα είμαι.

Ήμουν σίγουρος ότι αυτός ο Σεπτέμβρης θα ήταν καυτός, αλλά πλέον μιλάμε για καύσωνα που καλώς ή κακώς θα κάψει και χλωρά και ξερά...

Σας εύχομαι δύναμη σωματικά και ψυχικά και τόλμη, θα μας χρειαστούν σε μεγάλες δόσεις αυτή την περίοδο, φιλιά σε όλους

Καλοκαιρινές διακοπές...

2011-08-20T13:48:00.000+03:00

για λίγο. Οι πολυπόθητες καλοκαιρινές διακοπές ήρθαν και πέρασαν κι ούτε που τις πολυκατάλαβα, θες η διάθεση λίγο πεσμένη, θες οι δυνατότητες ένεκα κρίσης περιορισμένες σε προορισμούς, πολύ θέλει; Η πρώτη βδομάδα πέρασε στο γνωστό Κορινθιακό χωριό που δεν αντιστέκεται καθόλου πλέον στον κατακτητή, συγγνώμη Αθηναίο εποικιστή εννοούσα, οι μεζονέτες έχουν εξαπλωθεί παντού και τα καλοκαιρινά μάραθα και γλυκόριζες έχουν αντικατασταθεί από χιλιάδες τόνους μπετόν. Ευτυχώς οι διαδρομές μου ήταν σύντομες από το σπίτι στη θάλασσα και πίσω - δις ημερησίως παρακαλώ, ξαναθυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια. Τα παιδιά στην παραλία κάθε πρωί έφτιαχναν κι από ένα πυργάκι στην άμμο που συνήθως η απογευματινή πλημμυρίδα τα κατέστρεφε προς μεγάλη τους απογοήτευση.

Το καλύτερό μου μπάνιο ήταν πάντως την ημέρα που είχε συννεφιά, προς στιγμή απείλησε κι ότι θα βρέξει, με πολύ αέρα και κύμα όπου λίγοι παράτολμοι πήγαμε παραλία κι έτσι καθάρισε μυαλό και σώμα όπως έπρεπε. Είναι από τις στιγμές που θεωρείς ότι πρόκειται για την απόλυτη ξεκούραση κι ηρεμία παρόλη την οργή της φύσης.

Η επιστροφή στην Αθήνα εκτός των γνωστών ενοίκων του πύργου που μου είχαν λείψει, με έφερε σε επαφή με τους φίλους που επίσης παρέμειναν στο άστυ και βραδυνές βολτούλες στην Πλάκα και το κέντρο, κρασάκι και μεζές, τραγούδι, εορτασμό γενεθλίων, μπάρμπεκιου σε βεράντα φίλων, ημερήσιο μπανάκι στο Θυμάρι και μετά ουζάκι με τον ήλιο να δύει στο Σαρωνικό χαρίζοντας χρώματα μοναδικά.

Βέβαια βρήκα και την ευκαιρία να κάνω αρκετές δουλειές που είχαν μείνει πίσω λόγω εργασίας, και κυρίως κηπουρική, αλλαγές θέσεων και γλαστρών, (η Ταμάρ ψάχνει σήμερα το σπιτάκι της που της το μετακόμισα άλλη μια φορά, στο τέλος θα το πάρει στον ώμο και θα μας εγκαταλείψει)

Μια καυτερή πιπεριά για κάθε
κακή σκέψη ή λέξη

και τέλος από βδομάδα και πάλι στα γνωστά, σπίτι δουλειά περίπου, με τη μισθοδοσία χαμηλότερη από Ιούλιο (κι αναδρομικά από 1/1/11) - τυχαίο που άρχισε καλοκαίρι άραγε; - κι ένα Σεπτέμβρη που προβλέπεται καυτός από πολλές απόψεις - τον Τζέφρυ και τον Μπένυ τους μέσα δηλαδή, ποια γιαούρτια, ακρίβυναν κι αυτά, με τα ληγμένα και τα σκουπίδια να τους πάρουν κατόπι - εδώ οφείλω και μια εικονική αφιέρωση στους παραπάνω:
και κλείνοντας την παρένθεση, να διαπιστώσω απλά ότι έχει χαθεί η μπάλα γενικώς κι ελπίζω να βρεθεί κάποια στιγμή γιατί χωρίς αυτή παιχνίδι δε γίνεται.

Μια Μαχάων ρουφά από την ανθισμένη βουκαμβίλια

Όσοι κάνετε διακοπές σας εύχομαι καλό υπόλοιπο κι όσοι επανήλθατε πάρτε βαθιά ανάσα και σκεφτείτε τον δικό σας τρόπο αντίστασης σε όσα σας / μας συμβαίνουν.

Το μπλε που μου λείπει περισσότερο

Μου φτιάχνει η διάθεση σαν ...

2011-07-21T22:41:00.000+03:00

Με φιλάς γλυκά όταν βλέπω εφιάλτες και μου χαϊδεύεις τα μαλλιά για να περάσω στο επόμενο όνειρο,

Μου κρατάς το χέρι όταν έχω άγχος κι ο ιδρώτας μου στεγνώνει μες του χεριού σου τη σιγουριά,

Μου λες όλα καλά θα πάνε ακόμη κι αν δεν το πιστεύεις,

Βλέπουμε παρέα το ηλιοβασίλεμα και τα χρώματα που εισπράττεις είναι ομορφότερα από τα δικά μου,

αρκουδάκια κρεμασμένα για στέγνωμα...

Πορευόμαστε μαζί και δε φοβόμαστε τίποτα,

Κλείνουμε το μάτι στο καλό και έχουμε και τα δύο διάπλατα ανοιχτά στο κακό,

Χορεύουμε μεθυσμένοι από την ευτυχία που συναντηθήκαμε,

Μυρίζουμε το ίδιο τριαντάφυλλο και δεχόμαστε ίδιες δονήσεις

Γευόμαστε από το ίδιο πιάτο μετά από μια μέρα μόχθου,

Καπνίζουμε από το ίδιο τσιγάρο ανταλλάσσοντας έμμεσα φιλιά,

Αγκαλιασμένοι κοιτάμε το δειλινό κι αφουγκράζεται ο ένας τους σφυγμούς καρδιάς του άλλου,

Κλείνουμε με ευκολία ένα κύκλο ζωής και με την ίδια ευκολία περνάμε στον επόμενο...

Υ.Γ.: Περίεργα παιχνίδια παίζει η ζωή, το θέμα είναι πόσο σοβαρά θα τα πάρεις κι αν παίζεις μόνο για τη νίκη... καλό υπόλοιπο καλοκαιριού σε όλους με ανεβασμένη διάθεση ότι κι αν γίνεται

Εποχή Εκπτώσεων

2011-07-13T19:23:00.000+03:00

Αθήνα, Ιούλιος 2011

Εποχή κρίσης κι εκπτώσεων (σε πολλά είδη…)

Ο ζεστός Ιούλης μπαίνει δυναμικά με κρίση, μεσοπρόθεσμο (λογικό θα μου πεις, μεσοκαλόκαιρο είναι) και βέβαια εκπτώσεις, όχι ακόμη επίσημες αλλά υφίστανται και δυστυχώς όχι μόνο στα καταναλωτικά αγαθά. Κάποιοι προβαίνουν σε εκπτώσεις αξιών, θεσμών, ιδεών και ιδεολογιών, κάποιοι κατηγορούν πάντα κάποιους «αόρατους» άλλους που είτε απειλώντας τους είτε τάζοντας τους λαγούς με πετραχήλια τους αναγκάζουν να αλλάζουν απόψεις και συνειδήσεις, κάποιοι άλλοι εξακολουθούν να παρουσιάζονται ως «σωτήρες» προσπαθώντας έτσι να δικαιολογήσουν τις δικές τους εκπτώσεις και πάει λέγοντας.

Το θέμα είναι ότι στις εκπτώσεις το ζητούμενο του πωλητή είναι πάντα το ίδιο: το ξεσκαρτάρισμα του παλιού για την αναμονή του νέου, της ελπίδας που θα φέρει η παρουσία του και την μικρότερη δυνατή χασούρα από το υλικό που θα απομείνει. Όταν όμως δεν πρόκειται για υλικά αγαθά και αφορά στα πιστεύω και τις αξίες ενός ανθρώπου το θέμα της έκπτωσης αναφέρεται απλά στο ξεσκαρτάρισμα χωρίς αναμονή του νέου, αναδεικνύει το πλήρες ηθικό και πνευματικό άδειασμα κι αυτό είναι τραγικό. Γιατί αν θέλεις το νέο απλά πετάς το παλιό και δεν προχωράς σε εκπτώσεις, δεν χάνεις αφήνοντας τις παλιές σου αντιλήψεις κι ιδέες πίσω παρά μόνο ίσως τον χρόνο που «σπατάλησες» υπερασπίζοντάς τες.

Ο πολύς κόσμος κάνει ακόμη σχέδια διακοπών, μέχρι εκεί που αντέχει η τσέπη του βέβαια, συνήθως σε σπίτια γνωστών και φίλων αν δεν υπάρχει εξοχικό, αλλιώς κυνηγά εισιτήρια κοινωνικού τουρισμού και προσφορές δίνοντας έτσι και μια παράταση στο τι θα πράξει με την επιστροφή του. Κάποιοι γνωστοί και φίλοι ήδη έχουν πάρει το δρόμο είτε της επαρχίας είτε του εξωτερικού για την αναζήτηση καλύτερης τύχης, που στην μεν πρώτη περίπτωση το βρίσκω θεμιτό να ζωντανέψουν ξανά τόποι που είχαν μαραζώσει αλλά το δεύτερο με στεναχωρεί μια κι αξιόλογοι άνθρωποι αναγκάζονται σε ένα νέο κύμα μετανάστευσης θυμίζοντας παλιές «άγονες» εποχές. Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται για μια ακόμη φορά, με άλλη αφορμή αλλά με ίδιο αποτέλεσμα: το ανθρώπινο και πλουτοπαραγωγικό ξεγύμνωμα / ξεπούλημα της χώρας.

Το ότι αυτό το καλοκαίρι θα εγκυμονούσε άσχημες καταστάσεις για τους περισσότερους από εμάς ήταν βέβαιο, καθώς όμως ασπάζομαι πλήρως το κλισέ «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία» περιμένω πάντα κάτι καλό να βγει τελικά, μετά την ολοκληρωτική καταστροφή η αναγέννηση: της φύσης, των αξιών, των ιδεών, των πάντων. Αυτές οι εκπτώσεις μακάρι να είναι οι τελευταίες.

Ανάλαφρο καλοκαιρινό ποστάκι (ή όταν την ακούς από τα χημικά)

2011-07-01T15:03:00.002+03:00

Κάτι τα ληγμένα χημικά που έπεσαν με τους τόνους, κάτι η έκλειψη ηλίου στον Καρκίνο (3ις φτου εις τον κόρφο μας), κάτι οι δυσοίωνες προβλέψεις απ' όλες τις σύγχρονες Κασσάνδρες πολύ θέλει ο άνθρωπος; Πέραν των πιθανών τερατογεννήσεων του μέλλοντος είμαστε στο παρά πέντε να ευγνωμονούμε (μ)πα(τ)σοκτζήδες, τροϊκανούς, δουνουτούδες κι άλλα έξω απ' εδώ (αλήθεια που είναι η Λουκά; ποιο παρακράτος την κρατά μακρυά από τις εξελίξεις;) και να ευχαριστούμε όλους τους προηγούμενους για τα καλά που πρόκειται να μας συμβούν:

Καλό Νο 1: Η ανεργία φτάνοντας στα ύψη δημιουργεί πολλούς νέους τηλεθεατές, η οποία τηλεόραση τελευταία έπνεε τα λοίσθια από πλευράς έλλειψης διαφημίσεων και ρευστού

Καλό Νο 2: Η εργασία θα σημαίνει έμμεση συνεισφορά του εργοδότη προς το κράτος, τουτέστιν αντί να τα δίνει ο εργοδότης απευθείας στο κράτος θα τα δίδει ο εργαζόμενος (όλα όμως) κι έτσι όλοι θα είναι ευχαριστημένοι

Καλό Νο 3: Οι συναθροίσεις στις πλατείες θα επιβάλλονται δια νόμου ώστε κι οι τουρίστες (κυρίως Απανατολίτικης προέλευσης) να τους φωτογραφίζουν ως αξιοθέατο αλλά και για να προμηθεύονται οι πολίτες την απαραίτητη πλέον δόση τους από χημικά (μια κι ο εθισμός τους σε αυτά είναι δεδομένος)

Καλό Νο 4: Το παρακράτος θα αλλάξει τακτική κι αντί των στιγματισμένων πλέον κουκούλων θα φορά μάσκες με αγαπημένα προσωπεία κυβερνητικών (και όχι μόνο) πολιτικών, ενώ αντί για λοστούς κι άλλα επικίνδυνα πράγματα θα προσφέρει στους ειρηνικά συγκεντρωμένους μικρά μπουκαλάκια αεροστεγώς κεκλεισμένων χημικών της μιας δόσης ώστε να τα χρησιμοποιούν μόνοι τους και να μην χρειάζεται η αστυνομική παρέμβαση για αυτό (δηλαδή μείωση κόστους συγκέντρωσης βρε χαζά)

Καλό Νο 5: Η ΕΥΔΑΠ θα μετονομαστεί σε ΕΧΥΔΑΠ (Εταιρεία Χημικών, Ύδρευσης, Απομόνωσης Πρωτεύουσας) με την πλήρη ιδιωτικοποίησής της και θα προσφέρει στους καταναλωτές της σε υγρή μορφή τα πολύτιμα συστατικά

Καλό Νο 6: Το κίνημα των Αγανακτισμένων θα μετονομαστεί σε κίνημα ΔΘΓΔ (Δε Θυμάμαι Γιατί Διαδηλώνω) μια και λόγω ατμόσφαιρας (μόνιμο χημικό νέφος, τώρα και σε υγρή μορφή, βλ. παραπάνω Καλό Νο5) και του καιρού που θα έχει περάσει από τότε που πρωτοβγήκε στις πλατείες θα έχει χάσει τον αρχικό του στόχο

Καλό Νο 7: Το μέσο όρο προσδόκιμου ζωής θα πέσει εξαιτίας όλων των παραπάνω καλών στα 65 στην καλύτερη, οπότε δεν θα υπάρχει λόγος συντάξεων, σχετικών ταμείων κλπ κι όλες (μα όλες) οι εισφορές θα πηγαίνουν περί τοκογλυφίας - συγγνώμη περί αναστύλωσης Βουλής / βουλευτών και Πλατείας Συντάγματος ήθελα να πω.

αν αντί για μένα βλέπετε ένα δελφίνι δεν είστε κι εσείς καλά

Εύχομαι όλες οι παραπάνω προβλέψεις που μου ήρθαν ως επιφοίτηση (καταλαβαίνετε, την ακούς μετά από σχεδόν 3 χρόνια έκθεσης στα χημικά και τα δακρυγόνα) να μην βγουν αληθινά κι οπωσδήποτε τίποτα να μην μας χαλάσει το καλοκαίρι, γιατί ως γνωστόν ο κόσμος να καίγεται τα περίφημα "μπάνια του λαού" δεν πρέπει να χαλάσουν με τίποτα. Καλές βουτιές παιδιά και ψηλά το κεφάλι

και βέβαια ένα πολύ καλό μήνα σε όλους

Άτιτλο & χρόνια πολλά

2011-06-29T12:50:00.000+03:00

Ώρα 10:30 σήμερα αποφράδα αλλά κι εορτάσιμη Τετάρτη, κι εμείς για ένα τσιγάρο / διάλειμμα στον πεζόδρομο παρακολουθούμε ημι-εργαζόμενοι τι συμβαίνει: Διαδηλωτές του ΠΑΜΕ ανεβοκατεβαίνουν Σταδίου - Πανεπιστημίου, Γιαπωνέζοι με τις ψηφιακές τους τρέχουν για να αποθανατίσουν το ενσταντανέ (για αυτούς η διαδήλωση είναι μάλλον το ίδιο σπάνια όπως κι η Ακρόπολη), τραπεζικοί (ιδιωτικών) βγαίνουν ψιλοφοβισμένοι από τα μισοανοιγώμενα μεταλλικά ρολά μπας και τους πετύχει κανένας πελάτης και τους ζητήσει χάρη ή κανένας διαδηλωτής και τους ζητήσει χειρότερα, η ατμόσφαιρα άκρως ηλεκτρισμένη και βαριά από τα χημικά, ο λαιμός κι η μύτη καίνε, το μυαλό επίσης, τα πάντα στον αέρα, δεν ξέρω αν φοβάμαι τα τανκς ή την επόμενη ημέρα γενικότερα, δεν ξέρω αν φταίει ότι επιτέλους ξυπνάει ο κόσμος, μπορεί μαζί με τα ξερά να καίγονται και χλωρά, να την πληρώνουν συνολικά λειτουργοί (βουλευτές, κά) ή θεσμοί (κοινοβουλευτική δημοκρατία) αλλά δεν μπορεί να γίνει κι αλλιώς. Όταν το ποτάμι ξεχειλίζει θα πάρει τα πάντα μαζί του. Οι άτολμοι κι οι δειλοί που λένε και ξελένε όταν απειληθούν ή τους εγγυηθούν κανένα μπαξίσι δεν έχουν θέση, όσοι αντέχουν στα δύσκολα ας βουτήξουν με το κεφάλι σε μακροβούτι θολών νερών κι όπου βγει.

Μπορεί οι πρόγονοι να ασπάζονταν το "παν μέτρον άριστον", αλλά σίγουρα με τίποτα το μέτριο, το μέσον, το μεσοπρόθεσμον... κι αν έχουμε περάσει σαν λαός, κι αν έχουμε επιβιώσει από πραγματικά μεγάλες δυσκολίες, η χρηματική ασφυξία θα μας αφανίσει; μπα, δε νομίζω, αρκεί να αποτινάξουμε κακές συνήθειες του παρελθόντος και να βγούμε με καθαρό πρόσωπο κι ιδέες για να ξεκινήσουμε από την αρχή κάτι που δεν θα μας δοθεί αλλά θα είναι απόλυτα δικό μας. Είναι σαφές ότι μεγάλες προσδοκίες τύπου: Παγκοσμιοποίηση, ενωμένη Ευρώπη, κλπ έχουν αποτύχει παταγωδώς, είναι επίσης σαφές ότι η Κίνα είναι το (αθόρυβο;) αφεντικό της εποχής, δεν ξέρω αν όπως έλεγε η αγαπημένη φίλη: η Ελλάδα θα είναι η απαρχή της διάλυσης της Ευρώπης και του υπάρχοντος συστήματος, αλλά είμαι βέβαιος ότι από εμάς θα ξεκινήσει κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον το καινούργιο, έχουμε και τη δύναμη και το μυαλό κι ελπίζω πλέον και τη διάθεση για αυτό.

Προσμένω τη λιακάδα μετά την προσωρινή μουντίλα και το καθάρισμα της ατμόσφαιρας (και του μυαλού μερικών).

Χρόνια σου πολλά

Όπου κι αν πάω...

2011-06-24T21:46:00.001+03:00

η Ελλάδα με κουράζει, αλλά και ξεκουράζει (για να παραφράσω τον ποιητή). Με κουράζει όλη αυτή η τόσο γνωστή ιστορία περί διαφθοράς του ποδοσφαίρου που ξαφνικά κι όλως τυχαίως βγαίνει στον αέρα μόλις κάτι ημέρες πριν την ψήφιση του %$^%@$μνημονίου the sequel (έχω χάσει και τον αριθμό, ούτε ο Κρούγκερ να ήταν - άσε που τον βρίσκω συμπαθέστερο από την Άνγκχελα), με κουράζει που κάποιοι βλέπουν θετικά την αλλαγή του άχρωμου άγευστου κι άοσμου Ευρωμπέου (ναι ξέρω, κάπου υπάρχει ορθογραφικό) με τον επίσης τα ίδια σαπιοκοιλιά σωτήρα που το μόνο που έχει να κάνει είναι να πάρει και τα λεπτά πλέον που πετάμε στα τασάκια. Με έχει κουράσει που κάποιοι είτε δε βλέπουν άλλη λύση από την επερχόμενη είτε βλέπουν σα λύση μια νέα δικτατορία (χμμμ, εδώ θα μου πεις και δεν έχεις άδικο: δηλαδή ζούμε σε δημοκρατία; δεν ξέρω στα σίγουρα ρε παιδιά). Με έχει κουράσει από τη μια ο τυπικός λόγος της πολιτικής κι ο ακόμη τυπικότερος (βλέπε "καυτή πατάτα", "τσουνάμι - οτιδήποτε", "μείωση - πτώση", "ανισότητα" κλπ) των παχυλά αμειβομένων δημοσιογράφων που δήθεν - και με το φόβο ακροαματικότητας - στριμώχνουν τον πολιτικό που έχουν απέναντί τους.

αγαπημένη τριανταφυλλιά, δώρο γενεθλίων πολύ καλών φίλων

Από την άλλη με ξεκουράζει το καλοκαίρι αυτής της χώρας. Η μπυρίτσα όταν γυρίζω από τη δουλειά και την απολαμβάνω με το κορίτσι μου παρέα, με όποια καλή παρέα, αυτός ο διακόπτης που όποτε μπορώ γυρίζω και δεν δίνω σημασία σε δουλειές και λαμόγια που με τριγυρίζουν. Με ξεκουράζουν οι μυρωδιές των λουλουδιών που φουντώνουν στη βεράντα και που με τόση προσμονή με περιμένουν να τα ποτίσω και που χωρίς να το ξέρουν με γεμίζουν με την παρουσία τους. Με ξεκουράζει το όποιο φαγητό παρέα με αγαπημένους (ακόμη κι όχι με τόσο, γιατί μου δίνουν την αφορμή της διαφωνίας και της έκφρασης των αντιθετων απόψεων). Με ξεκουράζει το μπάνιο σε κοντινές παραλίες, όταν ο ήλιος κι η αλμύρα μου μουδιάζουν το κορμί κι η θάλασσα με παίρνει μαζί της, μια κάθαρση χωρίς προηγούμενο, σαν όλα να αδειάζουν όταν την κοιτώ, όταν την αγκαλιάζω, όταν γίνομαι ένα μαζί της.

τριανταφυλλιά αγορασμένη διαδικτυακά

λίλιουμ από το S/M

Γεμάτη αντιθέσεις αυτή η χώρα, από τη μια σου τα δίνει όλα από την άλλη είναι ικανή να στα πάρει και να σε διώξει όσο εύκολα σε προσκαλεί. Για άλλη μια φορά θα πω ότι δεν είμαι διατεθειμένος να την "πουλήσω", να πέσω στην λούμπα της εύκολης ανάθεσης ευθυνών, μπορεί να μην τα φάγαμε παρέα αλλά τόσα χρόνια σας επιστρέψαμε να τα τρώτε με την παρεούλα σας. Καιρός είναι να τα μαζεύετε παιδάκια και να πάτε να παίξετε σε άλλη παραλία. Η δική μου θέλω να είναι καθαρή, με φάτσες που δε φοβούνται να αντικρίσουν τον ήλιο κατάματα, με κορμιά που δε ντρέπονται να ομολογήσουν πως πάχυναν και με μάτια καθαρά που δε χρησιμοποιούν μάσκες και σκούρα γυαλιά για να μην μπορείς να ανιχνεύσεις τις προθέσεις τους.


πορτοκαλί βουκαμβίλια της φίλης που έφυγε νωρίς

Το ότι ακόμη ελπίζω ότι από τη λάσπη βγαίνουν τα διαμάντια δεν θα επιτρέψω σε κανένα να μου το στερήσει ως άποψη, το ότι από πλατείες, παρέες κι ανταλλαγή ιδεών κι απόψεων οπουδήποτε κι αν γίνονται μόνο καλό μπορεί να φέρει επίσης. Συγγνώμη γιατρέ μου, μια χαρά νιώθω, ελπίζω να σας απογοητεύω. Καλό καλοκαίρι να έχουμε ρε παιδιά...

Άλλο ένα τούβλο (πέφτει) από τον τείχο

2011-06-07T14:19:00.000+03:00

Οι χαρακτηρισμοί κι οι ταμπέλες πάντα με ενοχλούσαν. Δεν έβρισκα ποτέ ελκυστικό όταν το απόλυτο μιας στάμπας καθήλωνε το οτιδήποτε, (και δε μιλάω βέβαια για προϊόντα κι αντικείμενα αλλά για ιδέες και στάσεις ζωής), έτσι κάποιες φορές παρότι έκανα προσπάθειες ένταξής μου σε οργανώσεις (διαφόρων ειδών, όχι μόνο πολιτικών) γρήγορα απογοητευόμουν κι αποχωρούσα. Παρόμοια όσο επικριτικοί κι αν είναι κάποιοι με το όποιο κίνημα αγανακτισμένων ή οπουδήποτε επαναστατημένων, ειδικά στο ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις ή ιδεολογική τοποθέτηση, εμένα πάλι μου πάει. Επιτέλους βρίσκω ελπιδοφόρο κάτι που ξεκίνησε ως απλή ακομμάτιστη διαμαρτυρία για τη ανυπόφορη κατάσταση που βιώνει ο καθένας ξεχωριστά κι ενώθηκε με άλλους παρόμοια δυσαρεστημένους δημιουργώντας ένα πραγματικά πρωτόγνωρο για τα Ελληνικά δεδομένα κίνημα. Τώρα που το σκέφτομαι αυτή η λέξη (το κίνημα ντε) αρκετά ταλαιπωρήθηκε από δήθεν προοδευτικούς, δήθεν αγωνιστές που υπερασπίζονται το καλό του απλού πολίτη, καιρός είναι να πάρει τη θέση που του αρμόζει. Ξέρουμε όλοι καλά ότι όταν τα μέσα αποφασίσουν να δώσουν ένα τέλος σε αυτό θα βρουν τον τρόπο. Λίγο με την υπερβολική θέαση (που πάντα κουράζει), λίγο με την απαξίωση (τύπου είναι απαξίωση των θεσμών γενικά – λες κι οι θεσμοί είναι οι καρέκλες της Βουλής ή λες κι οι θεσμοί είναι αυτοί που ευθύνονται για την απαξίωση του πολίτη), ίσως αργότερα και με δολιοφθορές (τα γνωστά, μη τα λέμε πάλι, γνωστοί άγνωστοι κλπ παρακρατικά στοιχεία), αν θέλουν μπορούν να αλλάξουν την κοινή γνώμη εναντίον και πάλι. Εγώ ως γνωστόν υπέρμετρα αισιόδοξος (τόσο που κάποιοι φίλοι επαγγελματίες κιόλας με αποκαλούν ημίτρελο στην καλύτερη) αυτή τη φορά πιστεύω ότι δεν θα πέσει στην λούμπα και πάλι ο κόσμος.

τα τείχη χρωματίζονται κι από όνειρα

Όταν βλέπω τον πατέρα μου να χειροκροτεί αυτές τις κινήσεις παίρνω κι εγώ κουράγιο. Όταν μου λέει θα στεκόμουν κι εγώ με τις ώρες στην πλατεία και θα μούντζωνα με το καλό το χέρι (λόγω ημιπληγίας η μια του πλευρά δεν βοηθάει βλέπετε να κάνει αυτά που θα ήθελε) με κάνει να πιστεύω ότι είμαι στη σωστή πλευρά. Κι αυτά από ένα άνθρωπο που έχει αγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις και σε πολύ δύσκολες εποχές για τη χώρα: από τον Β’ Παγκόσμιο και την κατοχή ως παιδί κι έφηβος, στον εμφύλιο και τα πέτρινα χρόνια ως νέος, και στην χούντα την καλύτερη εποχή της ωριμότητάς του, έδωσε τα πάντα για τις ιδέες του. Όταν κάποιες από αυτές γκρεμίστηκαν μαζί με τείχη και σύνορα σίγουρα απογοητεύτηκε, όμως γρήγορα διέγνωσε ότι έρχεται το τέλος της ιδεολογίας και των αξιών της εποχής του κι ότι οι ερχόμενες γενιές θα φέρουν κάτι εντελώς καινούργιο. Η αποτυχία είναι γενική και πολύπλευρη, όσο καλή και να είναι στη θεωρία η μια ή η άλλη πλευρά, στην πράξη έχουν αποτύχει παταγωδώς, καιρός να πάμε για άλλα. Αυτό δε σημαίνει λοιπόν απαξίωση θεσμών γενικά και χωρίς αιτία αλλά προσπάθεια εύρεσης άλλου δρόμου, που μπορεί να παίρνει λίπασμα κι ιδέες από υπάρχοντα συστήματα αλλά να τα αναγάγει στην εποχή και τις απαιτήσεις του. Τέλος δεν μου φαίνεται καθόλου περίεργο να έρθει το καινούργιο επιτέλους από την Ελλάδα, στις ιδέες πάντα ήμασταν καλοί, στην πράξη χωλαίναμε τελευταία.

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς και συνεχίστε όπως μπορείτε (κι όπως θέλετε) να αντιστέκεστε στο παράλογο και σε αυτό που δεν σας πάει.

Ζητείται ελπίς ...

2011-05-27T13:52:00.001+03:00

Υπάρχει διάχυτο στην ατμόσφαιρα ένα αίσθημα ότι κάτι γίνεται, ότι κάτι θα γίνει, ότι δεν μπορεί, θα αλλάξουν τα πράγματα. Όσο κι αν οι σκεπτικιστές κι οι εγωπαθείς μπορεί να ενοχλούνται από κινήσεις τύπου «αχρωμάτιστες συγκεντρώσεις σε πλατείες – ή αγανακτισμένοι πολίτες» αυτό από μόνο του είναι ένα γεγονός που μόνο αισιοδοξία μπορεί να φέρει.

Δεν μπορώ να δεχτώ με τίποτα όλους αυτούς που το μόνο στο οποίο στέκονται είναι ότι κλείνουν οι δρόμοι, ότι κλείνει το κέντρο - δηλαδή ποιο κέντρο; αυτό που κάποιοι προσπαθούν να σκοτώσουν με διάφορους τρόπους και για περίεργους σκοπούς; - και δεν μπορούν να μετακινηθούν. Ή όλους αυτούς που από τον καναπέ ή το laptop κατακρίνουν αυτούς που έχουν το κουράγιο να εναντιωθούν σε αυτή τη μέγγενη που σφίγγει όλο και περισσότερο. Δεν μπορώ να δεχτώ ανθρώπους μορφωμένους που κρύβονται πίσω από το δάχτυλο και που τρώνε το χάπι του «μαζί τα φάγαμε», «όλοι φταίμε κι όλοι πρέπει να κοπιάσουμε». Οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις τρέχουν καθημερινά σε ξέφρενους ρυθμούς, κάποιοι σίγουρα θα προσπαθήσουν να ξεφύγουν από το σίγουρο ναυάγιο που έρχεται στην πολιτική σκηνή της χώρας αλλάζοντας άρδην τις μέχρι πρότινος κοινές τους απόψεις και θα θελήσουν να παρουσιάσουν ένα νέο πρόσωπο σωτήρα, ελπίζω με παταγώδη αποτυχία. Αυτό που θέλω να πιστέψω είναι ότι απ’ όλες αυτές τις κινήσεις πολιτών θα γεννηθεί όχι ο ηγέτης ακριβώς, αλλά το πρόσωπο που θα μπορέσει να σηκώσει το βάρος μιας από τις δυσκολότερες στιγμές της νεοελληνικής ιστορίας και θα μας πάει πιο μπροστά. Όμως ακόμη κι αν δε γίνει αυτό, η αφύπνιση που υφίσταται με κάνει να αισιοδοξώ. Το μέλλον είναι σίγουρα δύσκολο, δεν μπορώ να αυταπατώμαι, αλλά τουλάχιστον ας έχει μια προοπτική, αν μπορούμε να διακρίνουμε ότι κάτι μπορεί να γίνει θα το παλέψουμε με άλλες δυνάμεις και σίγουρα θα το καταφέρουμε.

Καλή δύναμη, κουράγιο κι αγώνες σας εύχομαι, πετάξτε κάθε αμφιβολία και συνεχίστε με αυτό που λέει η ψυχή σας.

Πλησιάζει ο μισός...

2011-05-23T19:00:00.003+03:00

... αιώνας ζωής. Μια ζωή με απίστευτα σκαμπανεβάσματα, με πολλές εμπειρίες, με πολλά απρόοπτα και αμέτρητες στιγμές χαραγμένες στη μνήμη. Κάποιες από αυτές προσπαθώ να μοιραστώ μαζί σας (σίγουρα με μια δόση μυθοπλασίας ανάμεσα, αλλά κυρίως πραγματικές εμπειρίες ζωής), κάποιες άλλες προτιμώ να τις κρατώ για μένα.

σαν ταινία δρόμου αυτή η ζωή...

Άλλος ένας κερδισμένος χρόνος λοιπόν (κι ουχί το απαισιόδοξο άλλος ένας χρόνος στην πλάτη), περίεργος χρόνος με πολλά γεγονότα πολιτικο-οικονομο-προσωπικά που με πήγαιναν από το γέλιο στο κλάμα και τούμπαλιν, αλλά πάλι νιώθω να βγαίνω κερδισμένος από όλο αυτό και σίγουρα δυναμωμένος. Κάθε μικρή ή μεγάλη πρωτόγνωρη κατάσταση άλλο ένα λιθαράκι στον λοφίσκο ης προσωπικής μου γνώσης. Ευτυχώς τέλος που οι αγαπημένοι μου άνθρωποι παραμένουν κοντά και με στηρίζουν όταν το έχω ανάγκη.

ίριδα από το χωριό

Ευχαριστώ όλους τους ιστο-φίλους και συνιστολόγους που μου κάνουν παρέα όλο αυτό τον καιρό κι εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Sex

2011-05-14T13:26:00.001+03:00

Ο τίτλος άκρως παραπλανητικός (ή μήπως όχι;). Από τότε που μπήκαν τα στατιστικά του blogger (που η αλήθεια είναι ότι τελευταία κάτι δεν πάει καλά με αυτόν) το ποστ μου με τη μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα είχε τον τίτλο Πορ(ν)είες και βέβαια η αναζήτηση γινόταν από ανθρώπους που έψαχναν τις πορνείες... Όχι ότι το σεξ (ή η πορνεία) δεν είναι θέματα που χρήζουν μεγάλης ανάλυσης και θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά ποστ για αυτά, αλλά να, δεν είναι της θεματολογίας μου γενικά. Προτιμώ να δίνω γενικά μια νότα αισιοδοξίας μέσα στη γενική μαυρίλα (όχι πάντα με την ίδια επιμονή είναι η αλήθεια) και να προσπαθώ να βρω γενικά τη θετική πλευρά της ζωής.

Έτσι λοιπόν και για την ομορφιά των θεμάτων αλλά και για την Άνοιξη που φαίνεται ότι τελικά ήρθε (καλά, ας μην είμαστε και σίγουροι για αυτό) το θέμα σεξ εδώ αφορά αυτό που κάνουν τα άνθη με τις μέλισσες (γιατί; κι αυτό γονιμοποίηση είναι δεν σας παραπλανώ εντελώς), ενώ για το ανθρώπινο θα επανέλθω με το sequel: sex 2, the return, έτσι για να έχω και περισσότερα χτυπήματα...

Η βουκαμβίλια στην απαρχή του μεγαλείου της

το ίδιο με το παραπάνω αλλά και με τον καταγάλανο ουρανό

το γεράνι που σώθηκε από την περυσινή επέλαση καμπιών (τις έβγαζα με το τσιμπιδάκι, άλλο να σας λέω κι άλλο να το βλέπετε)

οι πολύ νέες μου τριανταφυλλιές και τα πρώτα τους μπουμπούκια

το τριφυλλάκι για το γούρι και το χρώμα

Η μαυρίλα (γενικώς) δεν μας πάει αδέλφια, μην αφήνουμε κάποιους να εκμεταλλεύονται καταστάσεις και να καπηλεύονται γεγονότα, το χόρτο το τρώμε όχι όμως και το κουτόχορτο.

Σας φιλώ γλυκά κι εύχομαι να είστε όλοι καλά

Αλλά όταν...

2011-05-08T12:07:00.000+03:00

το μήνυμα ερμηνευτεί σωστά τότε λύσεις δίνονται και βρίσκονται. Θέληση αρκεί να υπάρχει και κατανόηση, κι αγάπη...

Μπορεί το πήξιμο να κορυφώνεται εργασιακά κι όχι μόνο, αλλά όταν νιώθεις ότι στα εφόδιά σου συμπεριλαμβάνονται άνθρωποι που νοιάζονται για σένα όλα γίνονται ευκολότερα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για το κλείσιμο αυτής της παρένθεσης.

το πρώτο ευωδιαστό γαρύφαλλο που άνθισε σήμερα αφιερωμένο σε όλες τις μητέρες

Κατά τα λοιπά η Άνοιξη παρόλα τα πισωγυρίσματα χθες και σήμερα δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο, χθες με καλή παρέα και με γεγονός τα γενέθλια πολύ καλού φίλου περάσαμε καλά σε κρητικό φαγάδικο (με πολύ ρακί και καλούς μεζέδες) - σήμερα σαφώς η μέρα της μητέρας επισκιάζει τα υπόλοιπα θέματα.

Ένα ακόμη μεγαλύτερο ευχαριστώ λοιπόν στον άνθρωπο που πέρα από τη ζωή που μου έδωσε μου πρόσφερε την πιο άδολη μορφή αγάπης και φροντίδας που υπάρχει.

Σας εύχομαι να είστε όλοι καλά και να δείχνετε όσο περισσότερο την αγάπη σας σε αυτούς που θέλετε.

Όταν...

2011-05-04T22:41:00.000+03:00

απελπίζεσαι... νιώθεις βαρύς, άκεφος, ότι παρότι θεωρητικά και μες το γενικό χαμό πρέπει να δηλώνεις καλά, κι όμως δεν είσαι, τότε τι κάνεις;

Και τελικά πόσα να περιμένεις από τον άλλο ή από τους άλλους; νιώθεις να πηγαίνει χαμένο το παλιό σου μότο: αλίμονο στον άνθρωπο που θα εξαρτήσει την ευτυχία του από άλλο άνθρωπο... πόσο αυτάρκης μπορείς να δηλώσεις; πόσο ψηλά μπορείς να σηκώσεις το σταυρό σου (όποιος κι αν είναι αυτός;). Όσο και να το κάνεις περιμένεις κάτι από το περιβάλλον, τουλάχιστον το κοντινό. Το έχω ξαναρωτήσει ίσως, αλλά που φταίω; Γιατί δε μου λες; Όσο κι αν ρωτάω μια ηχώ αντιλαλεί, βαρέθηκα να ακούω τον εαυτό μου. Εκεί που σίγουρα φταίω είναι ότι δε λέω κάποια πράγματα με το όνομά τους, τι πραγματικά με ενοχλεί, τι πραγματικά θέλω...

Κενό

Ίσως και να βολεύομαι, στην υποτιθέμενη σιγουριά, στο "έλα μωρέ δε βαριέσαι, στο τέλος όλα ίδια μένουν"... Τίποτα δε μένει ίδιο, όλα αλλάζουν, όλα οφείλουν να αλλάξουν, η κρίση είναι γενική και χτυπά πολυεπίπεδα, δεν θα επιτρέψω όμως με τίποτα να χτυπήσει τη σχέση μου με τους ανθρώπους, με κούρασε το θέατρο του παραλόγου και του εθελοτυφλισμού, ο βασιλιάς είναι γυμνός και πρέπει να το φωνάξω.

Προχθές είδα ένα όνειρο, έναν εφιάλτη μάλλον. Αποχαιρετούσα τους γνωστούς κι αγαπημένους για πάντα... Όσο περνούν οι μέρες νιώθω ότι δεν μεταφράζεται αυτό το όνειρο ούτε ερμηνεύεται με τους γνωστούς συμβολισμούς, αλλά ακολουθεί την πορεία του ως πραγματικότητα. Νιώθω έτοιμος να τα γκρεμίσω όλα και να αρχίσω από την αρχή, όσο κι αν με φοβίζουν τα απόνερα.

'Οταν....

... σε απογοητεύει η πραγματικότητα οφείλεις να την αλλάζεις. Σταθερά αισιόδοξος για το όσο μέλλον μου ανήκει είμαι εδώ για να κάνω τα βήματα από την αρχή, μόνος ή με παρέα, ας με ακολουθήσει όποιος θεωρεί ότι του πηγαίνω... εγώ πάντως σταματώ να ακολουθώ.

Επ - Άνοδος

2011-04-27T23:24:00.000+03:00

Επιστροφή μετά από μερικές ημέρες στο χωριό των δικών μου, στο δικό μου τελικά χωριό... Πάνε 34 χρόνια από τότε που χτίστηκε το μικρό αρχικά εξοχικό που σιγά σιγά μεγάλωσε κι έγινε τελικά σπίτι, το σπίτι που φιλοξενεί τους δικούς μου τα τελευταία 10 σχεδόν χρόνια και που με κάθε ευκαιρία χαίρομαι να επισκέπτομαι. Μεγάλη Παρασκευή μετά του τέκνου (Ταμάρ ντε) κάνω είσοδο κι οι μυρωδιές από τις ανθισμένες πορτοκαλιές και λεμονιές είναι απερίγραπτη. Ειδικά οι φορτωμένες όσο δεν πάει λεμονιές που ρίχνουν τα χειμερινά για να δέσουν τα καινούργια ήταν χάρμα οφθαλμών. Οι πορτοκαλιές είχαν ακόμη περισσότερη μυρωδιά τόση που λίγωνες τα βράδια... Η Ταμάρ βέβαια ξέδωσε κι έφαγε όσο δεν περιγράφεται, από πρωινό σε μεσημεριανό (ας πούμε γαρίδες), το κανονικό της γεύμα κι όλο κι ένα τσιμπολόγημα από το βραδινό τραπέζι. Ανήμερα του Πάσχα δεν έφαγε κρέας να φανταστείτε, αρκέστηκε σε λίγο τυράκι ώστε να χωνέψει λίγο όσα είχε καταβροχθίσει τις δύο προηγούμενες ημέρες. Όσο για βόλτες, τίποτα άλλο, τόσο με μένα όσο και με τον αδελφό μου μύρισε και γύρισε όλη την περιοχή, κι όχι μόνο. Την Δευτέρα του Πάσχα αποφασίστηκε μια εκδρομή στα ορεινά, στη λίμνη που τόσο μας αρέσει.

Πέντε εμείς κι η Ταμάρ πήραμε τις ανηφοριές (πολλές στροφές ομολογουμένως) και φτάσαμε στο μοναδικό αυτό μέρος. Τεχνητή η λίμνη, αλλά τόσο όμορφο και σχεδόν αλπικό το τοπίο που ξεχνιόσουν απ' όλα. Το μοναστήρι του Άη Γιώργη (χρόνια πολλά στους εορτάζοντες) κι η μικρή παραλίμνια εκκλησία του Άη Φανούρη λίγο πιο πάνω από τη βυθισμένη για πάντα στη λίμνη είχαν φέρει αρκετό κόσμο κι έτσι η προσπάθεια ανεύρεσης παγκακίου για το σχετικό χλαπάκιασμα μεζέδων (ναι τύπου κεφτεδάκια κλπ) δεν ήταν και πολύ εύκολη υπόθεση. Στο μεταξύ η μικρή είχε κάνει αρκετά χιλιόμετρα κι ήρθε αντιμέτωπη με πρωτόγνωρα πλάσματα όπως: βατράχια (τα κυνήγησε με κίνδυνο να βραχεί, κάτι που καθόλου δεν της αρέσει), σαύρες (που δεν προλάβαινε να κυνηγήσει), πρόβατα (που σαφώς ήθελε να γευτεί καθώς οι σιαλογόνοι αδένες της είχαν πάθει κάτι) κι άλογα... για μια ακόμη φορά το απωθημένο των αλόγων δεν το ξεπέρασε, η ίδια ήθελε όσο τίποτα άλλο να πάει κοντά, να τα μυρίσει και να παίξει ίσως μαζί τους, αλλά καθώς είχαν και κάποια παιδάκια στις ράχες τους δεν ήθελα να το διακινδυνεύσω. Τέλος σε κάτι νεογέννητα κοπράκια συμπεριφέρθηκε πολύ καλύτερα απ' ότι θα περίμενα (της βγήκε το μητρικό ένστικτο στα γεράματα). Όσο για εμάς τους υπόλοιπους ήταν ότι έπρεπε για να φύγει το μάτι κι η σκέψη από την καθημερινότητα.

Τα έλατα μόλις άρχιζαν να δένουν τα κόκκινα ακόμη κουκουνάρια σε καρπούς. Πάνω σε κάποια από αυτά ερωτευμένοι χάραξαν όρκους αιώνιας πίστης κι αγάπης - ενώ εκεί εγώ σκεφτόμουν δικές μου ανάλογες υποσχέσεις που ίσως δεν κράτησα ή αμέλησα με τον καιρό... Κάποιες φορές ο καιρός λειαίνει το βάθος της αυλακιάς και ξεθωριάζει γράμματα και σχήματα, το θέμα είναι να παραμένει η ουσία ζωντανή. Κάπου εκεί μου ήρθε να αγκαλιάσω το κορίτσι μου και να βγάλουμε μια από τις όχι και πολλές φωτογραφίες παρέα, έτσι για να θυμάμαι το πόσο μου άρεσε που ήμασταν αυτές τις ημέρες μαζί και πόσο θα μου άρεσε να ήμασταν ακόμη πιο πλήρεις...

Γιατί δεν χρειάζονται και πολλά, αυτοί που αγαπάς, αυτούς που νοιάζεσαι πιο πολύ κι η ανάγκη να τους το δείχνεις και να το λαμβάνεις όταν γίνεται. Πέρασα τελικά καλά, η επιστροφή όμως με έκανε να θέλω να αναθεωρήσω στάσεις και συμπεριφορές, ίσως να βλέπω ότι οι χαραγματιές στα δέντρα ξεθωριάζουν και θέλουν ένα νέο ζωντάνεμα, προσπαθώ προς το παρόν να ανακαλύψω που φταίω εγώ, δεν είναι πάντα εύκολο αυτό, σίγουρα είναι ευκολότερο να ρίχνουμε το φταίξιμο στους άλλους.

Ελπίζω να είστε όλοι καλά και να τα λέμε ανταλλάσοντας εικόνες, εμπειρίες και σκέψεις όπως τόσα χρόνια τώρα.

Εξομολόγηση κι άλλα μυστήρια...

2011-04-16T14:15:00.000+03:00

Απ΄όλα τα μυστήρια της εκκλησίας μόνο στην εξομολόγηση (καλά κι αυτό του γάμου...) δεν έχω πάρει μέρος ποτέ. Ακόμη και τώρα που τα τελευταία 2 χρόνια νηστεύω 40 ημέρες ούτε που μου περνά από το μυαλό να πω τις "αμαρτίες" μου και να ζητήσω άφεση αυτών από κάποιον που δεν ξέρω και δεν εμπιστεύομαι. Σίγουρα η μετάνοια είναι προσωπική υπόθεση αλλά η συνοδεία της εξομολόγησης για την ολοκλήρωση αυτού του μυστηρίου με έβρισκε πάντα αντίθετο. Μπορώ όμως μια χαρά να εξομολογηθώ από εδώ σε όσους με ξέρουν και όσους δεν με ξέρουν...

Αμαρτήματα σίγουρα έχω διαπράξει, τουλάχιστον αυτά που εγώ θεωρώ ως τέτοια. Κυρίως πρόκειται για σκέψεις, είτε σκέψεις άσχημες προς τρίτους (εννοείται προερχόμενες από κάποια ενέργειά τους που με έθιξε, δεν είμαι και τρελός), είτε πάθη που κάποτε πέρα από τη σκέψη οδηγούν και σε πράξεις που αργότερα μετανιώνω η στην καλύτερη με θίγουν ως άνθρωπο.

Δεν θα μακρηγορήσω πάνω σε αυτό όμως, μια συγγνώμη σκοπεύω να ζητήσω από όσους ηθελημένα ή άθελά μου έκανα κακό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε με τη σκέψη είτε με την πράξη.

Ναι, υπάρχουν και μπλε αυγά

Εύχομαι σε όλους όμορφες μέρες να έχετε και μια πραγματική και πολυεπίπεδη Ανάσταση.

Ευτυχία είναι....

2011-04-10T20:42:00.002+03:00

... πολλά πράγματα, πάντως το θεατρικό έργο του Πέτρου Ζούλια με τη Νένα Μεντή (βασισμένο στο βιβλίο της εγγονής της Ρέας Μανέλη - "Η γιαγιά μου η Ευτυχία") Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν πράγματι ευτυχία που το είδα. Εδώ και τρία και χρόνια που παίζεται το συζητάμε να πάμε, απ' όλους είχαμε ακούσει τα καλύτερα αλλά πραγματικά δεν περίμενα να με αγγίξει τόσο πολύ. Στο θέατρο Βασιλάκου στον Κεραμεικό, σκαρφαλωμένοι στο τελευταίο διάζωμα του αμφιθεάτρου με καρέκλες δίπλα στον ηχολήπτη (να είσαι καλά για τις πληροφορίες...), είχαμε την τύχη να ζήσουμε αυτή την εμπειρία. Από το πρώτο λεπτό μέχρι και το τελευταίο (περίπου 1 1/2 ώρα μονολόγου από την κυρία Μεντή), δεν μπορούσαν να φύγουν τα μάτια κι όλες οι αισθήσεις σου από τη σκηνή. Εναλλαγές γέλιου και συγκίνησης, περάσματα τραγουδιών που μας έχουν σημαδέψει όλους, όλα σε ισόποσες και προσεγμένες δόσεις, μια πρωταγωνίστρια πραγματικά εξαιρετική, από παιδούλα μέχρι τα τελευταία της έπειθε με την κίνηση και την ομιλία της, ακόμη κι οι "φανταστικοί" συμπρωταγωνιστές της ήταν εκεί με ένα μαγικό τρόπο.

Δεν ήταν δυνατόν όλες οι ηλικίες των θεατών, από τους πολύ νεαρούς μέχρι και τους πολύ ηλικιωμένους να μην έβρισκαν καταστάσεις που να μην τους αφορούσαν άμεσα. Προσωπικά, ειδικά αναφερόμενη στα χρόνια της στο Αϊδίνι - πατρίδα της γιαγιάς μου από την οποία φέρω το όνομά μου κι όχι μόνο - με άγγιξε τόσο βαθιά και τόσο αληθινά... ήταν σα να άκουγα και πάλι τις αφηγήσεις της γιαγιάς μου, τα όμορφα χρόνια της χαμένης πατρίδας, ο διωγμός, οι δυσκολίες προσαρμογής εδώ... Έπειτα τα πάθη της, η αγάπη που έδειχνε σε συγκεκριμένους ανθρώπους, η απώλεια των αγαπημένων της (με σειρά: μάνα, άντρα και κόρη) και το δικό της στωικό φινάλε, όπως τότε που είτε παίζοντας σε μπουλούκια είτε με την Μαρίκα Κοτοπούλη το ζητούμενό της ήταν το χειροκρότημα, η καταξίωση (;). Όλη της η ζωή μια παρτίδα πόκα, ήξερε ότι τελικά θα χάσει αλλά γούσταρε το παιχνίδι, ρουφούσε το τώρα με όλη της τη δύναμη.

Μικρή σημασία (τουλάχιστον για την ίδια) έχει ότι εκτός των γνωστών που άφησε, έδωσε πολλά ακόμη τραγούδια σε άλλους που τα σφετερίστηκαν ως δικά τους κι έκαναν μεγάλες επιτυχίες ή ακόμη ένας θεός ξέρει πόσα ανέκδοτα θα υπάρχουν ακόμη, η ουσία είναι αυτά που είπε η ίδια στην τελευταία της συνέντευξη το 1970:

"... Δεν βαριέσαι. Τι παίρνει κανείς μαζί του; Μήπως μπορούμε να αλλάξουμε και τίποτα; Διαβάστε τους αστροναύτες που είδαν τη γη και ανέτελλε; Ε, λοιπόν, σ' αυτό δα το άστρο βρισκόμαστε κι εμείς αυτή την ώρα που μιλάμε, μαζί με τόσους άλλους... Εδώ σταυρώθηκε ο Χριστός, εδώ ήπιε ο Σωκράτης το κώνειο, εδώ έπαιξε η κυρία Ευτυχία χαρτιά και τα' χασε... Εδώ είναι όλα. Μικρές χαρές, μεγάλες λύπες, άνθρωποι μικροί, μεγάλοι άνθρωποι... Εγώ πάντα έτσι ήμουνα. Να φάμε και να πιούμε σήμερα, "η γαρ αύριον μεριμνήσει τα ευατής" ..."

Ευχαριστώ τους συντελεστές της παράστασης και την παρέα που με παρακίνησε να πάμε να το δούμε, όσοι δεν το έχετε προλάβει θα παίζεται σίγουρα για άλλες 3 βδομάδες (είναι απίστευτα δύσκολο για την κα Μεντή κι απορώ πως άντεξε 3 χρόνια τώρα να παίζει αυτό το ρόλο 4 φορές τη βδομάδα), τα εισιτήρια δύσκολα αλλά πιστέψτε με αξίζει να το δείτε κι από το διάδρομο καθισμένοι.

Εύχομαι σε όλους κάθε ευτυχία...

Επιτέλους...

2011-04-03T20:33:00.000+03:00

... είδα θάλασσα και Άνοιξη. Με όχι και τόσο ευχάριστη αφορμή κατηφόρισα προχθές προς τους δικούς μου σε παραλιακό χωρίον της Κορινθίας. Είχα να πάω κι από τα Χριστούγεννα (ναι ξέρω, καλό γαϊδούρι είμαι κι εγώ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), οπότε μια και δυο με την τσάντα στον ώμο έφυγα απευθείας από τη δουλειά. Συνάντησα ψιλοβρόχι στο δρόμο, ενώ και το βράδυ της Παρασκευής γενικά έβρεχε. Το Σάββατο ήταν επίσης μουντό αλλά μια βόλτα στον κήπο βγήκα κι άρχισε να αλλάζει παραστάσεις το μάτι μου. Κάτι τα πρώτα μπουμπούκια της πορτοκαλιάς (ακόμη βαριά φορτωμένη), κάτι οι μαργαρίτες, τα γεράνια και τα τριφύλλια, ένα κάποιο χρώμα άρχισε να καθαρίζει το μυαλό μου από το γκρίζο της βδομάδας που πέρασε (βρισκόμουν κάπου μεταξύ νοσοκομείων κι ιατρικών ανακοινωθέντων από αρκετά μέτωπα). Φυσικά τα εργασιακά τηλέφωνα δεν έλειψαν ούτε κι εδώ, κι εγώ έπρεπε να προσπεράσω κρεβάτι που κοιμόταν ο αδελφός, να ανοίξω υπολογιστή και να συνδεθώ στο διαδίκτυο, να μιλήσω με συνεργάτες και τέλος πάντων για να μην ξεχνιόμαστε κι εντελώς βρε παιδί και αποσυντονιστούμε ένα πράγμα. Όμως είναι αυτή η ατμόσφαιρα της ασφάλειας κάθε που βρίσκομαι με τους δικούς μου, η σοφία του πατέρα που παρότι νιώθει να φτάνει προς τη δύση του δεν το βάζει κάτω με τίποτα (καλά, ταλαιπωρώντας λίγο την έρμη τη μάνα) κι εκεί που αρχίζει να μου λέει: εγώ κοντεύω, εσείς να παλέψετε, και βλέπει το βλέμμα μου που γίνεται μαύρο το μαζεύει αμέσως και χαμογελάει λέγοντας κουφάλα νεκροθάφτη (όπου νεκροθάφτη βάλτε το όνομα πολιτικού, καταλαβαίνετε) ποτέ δε θα πεθάνουμε, ο τρόπος που η μάνα μου με αποκαλεί ψυχή μου (τώρα που το σκέφτομαι με τον ίδιο τρόπο το λέω κι εγώ στην Ταμάρ), και τόσα άλλα μικρά και για πολλούς ασήμαντα που για μένα είναι μεγάλο κομάτι της ζωής μου κι ένα κράτημα σε αυτήν.

Η σημερινή Κυριακή όμως ήταν ότι ακριβώς ζητούσα: καθαρή ατμόσφαιρα, ιδανική θερμοκρασία, ένας ήλιος καθαρός και μια διάθεση για βόλτα μεγάλη. Περπατώντας προς την παραλία χάζευα στα άχτιστα οικόπεδα την πανδαισία του κιτρινοπράσινου της βρούβας (κάποτε μου έφερνε αλλεργία και μόνο που τις έβλεπα) με τις πρώτες παπαρούνες που έσκαγαν και τις αγριομαργαρίτες, παρέα με μάραθο κι άλλα αγριόχορτα. Φτάνοντας στη θάλασσα αγαλλίασα, ήταν τόσο ήρεμη, τόσο ανοιχτή γαλάζια, μόνο ένα ψαροκάικο και μερικοί γλάροι "λέρωναν" το απόλυτο της κυριαρχίας της στον ορίζοντα. Σε συνδυασμό δε με τις θαλασσινές βιολέτες που είχαν βγει κάτω από τα αλμυρίκια κι έφτιαχναν το δικό τους χαλί το θέαμα ήταν μοναδικό. Βημάτιζα όσο πιο αργά γινόταν, κάπου κοντοστεκόμουν (και βέβαια σιχτίριζα που δεν είχα πάρει τη μηχανή μαζί μου), κόσμος πολύ λίγος περνούσε, τίποτα δε χαλούσε τη μαγεία αυτής της βόλτας. Κάθισα σε ένα παγκάκι της παραλίας, έκλεισα τα μάτια, αισθάνθηκα την αλμύρα και κράτησα για πάντα στη μνήμη αυτή την εικόνα που κι η καλύτερη μηχανή δε θα μπορούσε να "αποθανατίσει".

Σας εύχομαι μια υπέροχη, χρωματιστή, ευωδιαστή Άνοιξη

≈

ΧΑΜΟΓΕΛΑ

2011-03-24T22:35:00.002+02:00

Ο τίτλος μπορεί να διαβαστεί είτε ως ουσιαστικό είτε ως προστακτική.

Το βέβαιο είναι ότι ο κόσμος όπως τον ξέραμε αλλάζει και δεν έχει πισωγυρίσματα. Κάτι η φύση και τα τερτίπια της (σεισμοί, τσουνάμι, ακραία φαινόμενα) που σαν επακόλουθο έχουν την πυρηνική απειλή κι όχι μόνο υπενθυμίζοντάς μας πόσο λίγοι είμαστε που νομίζαμε ότι μπορούμε να τιθασεύσουμε τα πάντα με το μυαλό και την τεχνολογία, κάτι οι εξεγέρσεις στο ευρύτερο ισλαμικό τόξο με την αμήχανη αντίδραση της δύσης (που είναι σίγουρο ότι θα αποβεί μπούμερανγκ με περισσότερες απώλειες παρά οφέλη), κάτι η όλο και χειρότερη κατάσταση στα εσωτερικά μας (τα γιαούρτια σου λέει στις τσέπες είναι πλέον must), δε σου αφήνουν και πολλά περιθώρια για χαμόγελα.

Στην καθιερωμένη μου πεζοπορία προς την δουλειά ή προς το σπίτι αντίστοιχα, όλο και περισσότερους άστεγους, επαίτες και εικόνες που με θλίβουν βλέπω. Σκηνή που μου έχει μείνει σε κεντρικό σουβλατζίδικο με πολύ κίνηση: απόγευμα, ο σερβιτόρος μαζεύει τραπέζι, ένα σουβλάκι έχει παραμείνει άθικτο, άστεγη του ζητά να της το δώσει, αυτός αρνείται, του λέει: γιατί να το πετάξεις ή να το δώσεις στα σκυλιά, πεινάω σου λέω... τελικά το αρπάζει με τσαμπουκά και το καταβροχθίζει με μιας... Στα διαλείμματα για τσιγάρο που κατεβαίνουμε σε κεντρικό πεζόδρομο ορδές ανθρώπων ζητούν από ένα τσιγάρο, έως εισιτήριο για το μετρό, να τους αγοράσεις ένα κουλούρι από το διπλανό πάγκο ή απλά να τους δώσεις προσοχή, να τους κοιτάξεις στα μάτια και να καταλάβεις ότι εύκολα μπορείς να βρεθείς στη θέση τους... Χαμογέλα,

Πραγματικά δεν ξέρω αν είμαι προνομιούχος που έχω τη δουλειά μου, υγεία, μικρές αποδράσεις από την καθημερινότητα, φίλους να συμμερίζομαι τις απόψεις μου, τη δυνατότητα να μπορώ ακόμη να χαμογελώ... Τα αυτονόητα μετά από κόπους ζωής και πολύ προσπάθεια θεωρούνται πλέον προνόμια, φορολογούνται, πετσοκόβονται όποτε τους καπνίσει, καθημερινότητα μέσα σε μόνιμο άγχος για το αύριο - τόσο που ξεχνάς να ζήσεις το σήμερα - κουράστηκα, βλέπω ότι το παιχνίδι είναι πολύ βρώμικο και στημένο αλλά χωρίς να βρίσκω διέξοδο και διαφυγή το παίζω μέχρι τέλους κι αυτό είναι που με κάνει περισσότερο να εξοργίζομαι. Χαμογέλα,

Τις προάλλες φίλος που δουλεύει σε ψαροταβέρνα μου διηγήθηκε ότι γνωστός βουλευτής και πρώην υπουργός απαίτησε από τον ιδιοκτήτη να μην σερβιριστεί ως είθισται γιαούρτι σαν επιδόρπιο (φαντάζομαι καταλαβαίνετε τους λόγους). Έξαλλος μόνιμος θαμώνας ζητώντας επίμονα το καθιερωμένο φινάλε του γεύματος πήρε την διπλωματική απάντηση: μα δεν καταλαβαίνετε; μας τελείωσε για σήμερα... (σίγουρα από το μυαλό του θαμώνα πρέπει να πέρασε: γμτ, πρόλαβαν άλλοι και του το πέταξαν). Όπως και να' χει δε συμφωνώ με την πλήρη απαξίωση της πολιτικής αλλά από την άλλη δεν μπορώ να μην συμμεριστώ αυτή την οργή που φουντώνει όλο και περισσότερο και δεν ξέρουμε που μπορεί να καταλήξει. Γιατί οι λαγοί που κρύβονται στο καπέλο είναι πολλοί, οι σωτήρες αμφίβολοι κι αυτοί που περιμένουν στη γωνία να αρπάξουν την ευκαιρία ακόμη πιο επικίνδυνοι. Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση και να μην αφήσουμε το θυμό να μας τυφλώσει αλλά να μας οπλίσει με δημιουργικότητα και δώσουμε λύσεις κι απαντήσεις όταν πρέπει.

Στα απλά και καθημερινά θέλω να χαιρετίσω την πολυαναμενόμενη ιστολογική προσπάθεια The Food & Leisure Guide που έστησαν φίλοι για φίλους, μια πολύ όμορφη και σίγουρα εναλλακτική πρόταση με μέλλον, την δεύτερη επίσκεψη στο mono tapas bar (και νομίζω ότι επίκεται και 3η συνεχόμενη την Κυριακή που μας έρχεται, τι να κάνω θα το αντέξω μάλλον) απ' όπου και το παραπάνω βιντεάκι σε καλύτερη ανάλυση από αυτό του κινητού πριν 2 ποστ, με τη Σοφία να φλέγεται σε ένα πιάνο και πάλι (και μεις να πίνουμε το Βόσπορο εκ νέου), και μια αυριανή σκορδομπακαλιαριάδα (περιμένουν να φτιάξω εγώ την σκορδαλιά - την πάτησαν) σε φίλους. Τέλος τη Δευτέρα - κουράστηκα ήδη τώρα που τα σκέφτηκα όλα αυτά - θα παραβρεθώ στην πρεμιέρα του φίλου Μάνου στην "Πράξη χωρίς λόγια" μια ακόμη ιδιαίτερη στιγμή με μεράκι. Βλέπετε παρόλη τη μαυρίλα που περιέγραψα πιο πάνω προσπαθώ να αντισταθώ στη μιζέρια με όποιους τρόπους μπορώ και να ζήσω το σήμερα και το κοντινό αύριο όσο καλύτερα γίνεται. Αν μη τι άλλο κάποια πράγματα μας εξυψώνουν χωρίς να χάνουμε το στίγμα και τους στόχους μας. Σας φιλώ κι εύχομαι να περάσετε ένα πολύ όμορφο τριήμερο.

Α, και μην ξεχνάτε... ΧΑΜΟΓΕΛΑ, τους κάνεις/ουν να ανησυχούν

≈

Π - όπως παραλίες και πανσέληνος...

2011-03-19T12:30:00.001+02:00

Ε μια παραλία...

... όπως επίσης και πήζω (ένας συνεργάτης κάποτε μου είχε πει: καλύτερα να πήζεις παρά να ελπίζεις...). Απίστευτη κούραση είχε αυτή η βδομάδα που πέρασε (κι αυτό το Σ/Κ που περνάω βέβαια), εργασιακά στο κόκκινο, προσωπικά δεν είχα κουράγιο ούτε να κουνηθώ με το που γύριζα σπίτι, ευτυχώς η Ταμάρ, οι ένοικοι του πύργου κι οι σχεδόν καθημερινοί του επισκέπτες δεν με παρεξηγούσαν (που είτε δεν μιλούσα ένεκα αφωνίας μετά από τουλάχιστον 8ωρη συνομιλία με συνεργάτες, είτε πήγαινα για ύπνο πριν φύγουν). Κάτι που φτιάχνει ο καιρός, κάτι που παρατηρώ ότι παρ όλη την γενική καντίφλα υπάρχει διάθεση να ξεφεύγουμε με μικρές καθημερινές "πολυτέλειες", δεν θέλει και πολύ να ονειρεύομαι διακοπές, παραλίες και θάλασσες. Είναι που έχω να την δω (τη θάλασσα ντε) πολύ καιρό και μου λείπει η παλέτα του μπλε που προσφέρει, η αλμύρα κι όλες οι μυρωδιές, σαν να καθαρίζει το μυαλό μου όταν την κοιτώ και την αισθάνομαι. Ξέρω ότι δεν είναι πολύ κοντά ο καιρός που θα την απολαύσω στην πραγματικότητα, τουλάχιστον μπορώ να κάνω φανταστικά ταξίδια και να ξεκουράζομαι νοητικά.

Η περυσινή αντίστοιχη πανσέληνος

Κατά τ' άλλα ελπίζω να μην πέσουν μέσα στις προβλέψεις περί βροχών κι άλλων παρόμοιων καιρικών φαινομένων σήμερα και δεν μπορώ έστω να απολαύσω την μεγαλύτερη πανσέληνο (λόγω μικρότερης απόστασης από τη Γη) εδώ και 28 χρόνια (κι όχι, για όσους δεν ξέρουν δε σας λέω πόσο ήμουν στην προηγούμενη). Αν κατορθώσω και την δω θα προσπαθήσω να την αποθανατίσω και να την παρουσιάσω εδώ αύριο. Εύχομαι να περάσετε όλοι πολύ όμορφα αυτό το Σ/Κ κι αν το ρίξετε έξω κάντε το και για μένα (που θα το ρίξω μέσα...), φιλιά

Υ.Γ.: είπαμε δίπλα για λίγο καιρό τέτοια...

Links (σύνδεσμοι λέμε) - Ενημερωμένο

2011-03-12T22:25:00.003+02:00

Ο γνωστός άγνωστος επιμελήθηκε το ηλεκτρονικό (και οικολογικό) πρόγραμμα του φίλου Μάνου για την παράσταση Πράξη Χωρίς Λόγια του Μπέκετ που θα ανεβάσει στις 28 Μαρτίου στην Α.Σ.Κ.Τ (Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών). Το τελικό στήσιμο που έγινε σήμερα δεν περιγράφεται ακριβώς, αλλά με λίγα λόγια: μεταξύ τηλεφωνημάτων (πολλών), της Αλίκης να παίζει στην τηλεόραση, μιας γαριδομακαρονάδας να ετοιμάζεται παράλληλα, αρκετών e-mail από γνωστούς ώστε να ολοκληρωθούν όλα τα στοιχεία του προγράμματος, μπόλικης τρέλας στον αέρα κι ορίστε το αποτέλεσμα.

Τελικά τα στοιχεία που κάνουν κάτι πετυχημένο, εκτός της διάθεσης έχει να κάνει και με το πόσο το γουστάρεις πραγματικά.

Κατά τ' άλλα ναι η Άνοιξη φαίνεται να μπαίνει με αργά και σταθερά βήματα, σχεδόν όλα τα φυτά μου τη γλύτωσαν από την παγωνιά κι εγώ έχω ανεβασμένη διάθεση.

Σήμερα Κυριακή στο Mono Tapas στην Μητρόπολη η Σoφία μας ταξίδεψε με πολύ καλή παρέα σε μνήμες κι αισθήσεις που είχαμε καιρό να βρεθούμε... Σίγουρα θα το επαναλάβουμε (καλά ο ήχος κι οι παρεμβολές του γνωστού αγνώστου στην εικόνα δεν δίνουν και το καλύτερο αποτέλεσμα, αλλά παίρνετε την εικόνα) - επίσης το συγκεκριμένο τραγούδι είναι από τα καλύτερά μου όλων των εποχών

Υ.Γ.: τα υστερόγραφα συνεχίζονται σε ακανόνιστους ρυθμούς κι ο άλλος μου εαυτός ξαναθυμάται μαζί σας μια πορεία ζωής που σε μεγάλο της βαθμό έχει να κάνει με τη σημερινή μου πραγματικότητα και με το πως κατέληξα εδώ. Ελπίζω να είστε και να περνάτε όλοι σας καλά.

Άσπρη μέρα

2011-03-09T11:37:00.000+02:00

Εντάξει το είδαμε και το χιονάκι φέτος, παγώσαμε αρκετά, ότι μπόρεσα έσωσα από τα φυτά της βεράντας, για τα υπόλοιπα θα δείξει...

το γερανάκι ασπρισμένο σήμερα το πρωί

Η Ταμάρ χαρούμενη βέβαια με το φυσικό της περιβάλλον που ήρθε αναπάντεχα, έφαγε κι έπαιξε με τις νιφάδες (και βέβαια τιναζόταν με το που έμπαινε μέσα, μην σας περιγράψω την εσωτερική υγρασία...)

χθες βράδυ κατά τις 11:00

Από σήμερα και για λίγες ημέρες φαντάζομαι θα κάνει αρκετό κρύο, ειδικά τα βράδυα, για αυτό προσοχή κι επιτέλους με το καλό να έρθει κι εκείνη η Άνοιξη που μας το παίζει δύσκολη φέτος.
Σας φιλώ κι ελπίζω να είστε όλοι καλά

Μασκαρέματα

2011-03-05T14:20:00.001+02:00

Τελικά μόνο πιτσιρικάς διασκέδαζα τις Απόκριες. Μεγαλώνοντας το κέφι για ξεσάλωμα, μασκάρεμα, συμμετοχή σε αυτό το ημιδιονυσιακό γεγονός μου έκανε άκαιρο. Δεν είναι ότι βάρυνα τόσο, ούτε ότι με έπνιξαν οι έγνοιες και δε μ' άφηναν να διασκεδάζω. Απλά έβλεπα πλέον γύρω μου τόσους μασκαρεμένους όλο το χρόνο (κυρίως πολιτικούς κι άλλα διάσημα/διαφημισμένα πρόσωπα) που δεν θεωρούσα ότι θα έκανα κάτι πρωτότυπο αλλάζοντας εξωτερική (ίσως κι εσωτερική) εμφάνιση για 1-2 νύχτες το χρόνο. Το ίδιο και με τον αετό, μικρός πήγαινα εκδρομή τότε (10 λεπτά πλέον απόσταση) στο Αστέρι (το λόφο πάνω από τα Γλυκά Νερά) και με τα ξαδέλφια μου φτιάχναμε τον αετό από την αρχή, ξυλαράκι μετρημένα και κομμένα από εμάς, η ουρά από χιλιάδες ταινίες εφημερίδων (αρκετά μέτρα μακριά) - τώρα που το σκέφτομαι από τότε τα νέα πετούσαν στον αέρα ή έστελναν στον αέρα τον αετό - η Καθαρά Δευτέρα ήταν αφορμή να υποδεχτούμε την Άνοιξη που ερχόταν με χίλιους δυο τρόπους. Το μόνο που παραμένει είναι το πραγματικά νόστιμο μενού της μέρας αυτής, απλά το έχουμε κι αυτό κάνει πιο σύνθετο, πιο επιλεκτικό και συμπεριλαμβάνουμε μεζέδες που κάποτε δεν υπήρχαν.

Η Άνοιξη θα αργήσει σίγουρα για μια βδομάδα ακόμη σύμφωνα με τις προβλέψεις, ενώ μάλλον θα δούμε άσπρη μέρα κατά Δευτέρα - Τρίτη και στην Αθήνα. Όπως κι αν αποφασίσετε να περάσετε αυτές τις ημέρες εύχομαι να σας φέρουν χαρά και να διασκεδάσετε όσο μπορείτε.
Υ.Γ.: δεν έχει, για λίγο καιρό αφήνω την αποκλειστικότητα δίπλα, σύντομα θα επανέλθουν κι εδώ

Παρείστικο Σαββατόβραδο

2011-02-27T14:57:00.000+02:00

Χθες βράδυ παρότι δεν είχα και το περισσότερο κέφι του κόσμου και μετά από ένα αρκετά βαρύ και γεμάτο μεσημεριανό (δλδ καυτερή φασολάδα μετά των απαραίτητων συνοδευτικών - βλέπε ρέγκα, σαρδελάκια, ελιές, καυτερές πιπεριές κλπ, - έχεις την εικόνα φαντάζομαι) είπαμε να πάμε σε φιλικό μας σπίτι όπου το τζάκι έκαιγε από νωρίς κι οι φίλοι έχουν πάντα την καλύτερη των διαθέσεων όταν μας δέχονται.

Αψηφώντας λοιπόν το τσουχτερό κρύο και μετά από ντουζάκι για να ξυπνήσω (ναι, έριξα κι ένα απογευματινό υπνάκο, το λατρεύω να το κάνω αυτό τα Σ/Κ) - που όμως σήμερα μπορεί και να μου δημιούργησε ένα κρυωματάκι - φτάσαμε στο σπίτι των φίλων. Το τζάκι όντως είχε δημιουργήσει εκτός από την ζέστη στο χώρο και κάτι πεντανόστιμες πατάτες στη θράκα, ψωμάκι ομοίως ψημένο, τυράκια, σαλαμάκια, λουκάνικα, τυρόπιτα κλπ μεζεδάκια κι εγώ άρχισα τις ρακές (όχι πείτε δεν πάει με αυτά;). Πίνοντας, τσιμπώντας, σιγοτραγουδώντας παλιά τραγούδια συνυφασμένα με περασμένων ετών Απόκριες, το τζάκι στο φουλ, παρτάκι στο κάτω διαμέρισμα με τραγούδια της εποχής μας (80's etc), περάσαμε ένα όμορφο βράδυ, έτσι χωρίς πρόγραμμα, απλά και φιλικά κι ούτε καταλάβαμε πότε πήγε 3 και η ώρα.

Επιστρέφοντας και μετά τη γνωστή μουρμούρα της Ταμάρ (τύπου που με αφήσατε μόνη τόσες ώρες άσπλαχνοι γονείς) πήρα άμεσα και μηχανικά το δρόμο προς το κρεβάτι μετά του παιδιού και κοιμήθηκα με την οπτική επαφή του μαξιλαριού. Όπως κάθε Σ/Κ βέβαια που σέβεται τον εαυτό του, εργασιακό τηλεφώνημα με ξύπνησε (αν δεν βαρέσει δεν μπορεί το ρημάδι) και μου χάλασε το καλύτερο όνειρο. Έβλεπα καλοκαίρια και θάλασσες, διακοπές κ.ά απερίγραπτα και μακρινά προς στιγμήν. Βέβαια με το που άνοιξα το μάτι κι είδα την ίδια μουντίλα κι ένιωσα την ίδια παγωνιά σπάστηκα διπλά, αλλά τι να κάνουμε; κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός...

Υ.Γ.: τα υστερόγραφα συνεχίζονται δίπλα κι ότι ήθελε προκύψει... φιλιά και καλή βδομάδα - μήνα από μεθαύριο - και γενικώς ότι επιθυμείτε από καρδιάς

Υστερόγραφα

2011-02-22T17:38:00.001+02:00

Από σήμερα αρχίζω κι εδώ,
(βλ. δίπλα για όσους δεν αντέχουν τις υπερσυνδέσεις... ---->)
περισσότερο μια προσπάθεια δικής μου αυτο-ψυχανάλυσης, μισό αφηγηματικό και φανταστικό μισό πραγματικό κι ότι ήθελε προκύψει. Κάποια από αυτά που θα γράφω έχουν συμβεί αλλά πάντα θα διανθίζονται κι από πολλά που έχω διαβάσει κι ακούσει από γνωστούς και φίλους, ας πούμε υστερόγραφα που θα μπορούσαν να σταθούν αυτούσια και να δημιουργήσουν ένα δικό τους κόσμο. Ίσως στην πορεία να μου δίνετε και ιδέες για το πως θα προχωράει, θα δούμε, προς το παρόν σας εύχομαι καλή δύναμη σε ότι κάνετε

≈

Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο

2011-02-16T21:19:00.000+02:00

Μήπως πρέπει να γίνουμε όλοι "Τζούλιες"...μας γαμάνε που μας γαμάνε...τουλάχιστον να βγάζουμε και λεφτά, άσε που έτσι θα πληρώνουμε και λιγότερο ΦΠΑ. Τέρμα, μου φαίνεται ότι οι μάσκες έχουν πέσει εντελώς όμως, τα πάντα γίνονται στο πόδι, τα πάντα είναι προαποφασισμένα, μα να βγαίνει πρώτα ο τροϊκανός, μετά το κυβερνητικό κανάλι (όχι η Νετ καλέ το μεγάλο) και τα χαράματα ο βουτυρομπεπές να πουλήσει δήθεν τσαμπουκάδες; Μα για πόσο μαλάκες μας περνούν; Οκ, έχω βρίσει ήδη όσο ποτέ άλλοτε εδώ μέσα και θα μου βγάλουν κανένα απαγορευτικό, οπότε ας καλμάρουμε λίγο. Το θέμα μας είναι αν δεν καταλάβατε ότι πωλείται η χώρα όπως είναι επιπλωμένη, κι αν κάποιοι θεωρούσαν ότι η πώληση της Ακρόπολης είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας εδώ είμαστε. Επίσης δεν ξέρω αν τελικά η πολιτική περί μεταναστών (η μη πολιτική δηλαδή) αποβεί εντελώς μπούμπεραγκ και μείνουν μόνο οι μετανάστες κι εμείς μεταναστεύσουμε για αλλού.

Όχι, σκεφτείτε ένα πιθανό σενάριο:

Η Ελλάδα σε 20 χρόνια

Γερμανικό προτεκτοράτο, με κατοίκους όλων των ευρωασιατικοαφρικανικών εθνικοτήτων (πλην γηγενών βεβαίως), όπου αυτοί της πρώτης φουρνιάς (δεκαετιών 80-90 κάτι) θα αποκαλούνται γκάγκαροι, η σημαία στη θέση του σταυρού θα έχει τον αντίστοιχο αγκυλωτό (αρχαιοελληνικής προέλευσης για να θυμίζει κάτι από τότε), απλά θα έχει κοκκινόμαυρες αποχρώσεις (το κίτρινο δεν πολυδένει). Όλοι οι ναοί και τα αρχαία θα έχουν μεταφερθεί σε Δυτικοευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις αυτούσια και στη θέση τους εδώ θα έχουν αναγερθεί πολυκαταστήματα και καφέ με αποτέλεσμα ο τουρισμός να έχει ανέλθει σε δυσθεώρητους αριθμούς, ο μέσος μισθός θα είναι 250 € (ο βασικός 50 γιουάν), οπότε τα φθηνά εργατικά θα έχουν μετατρέψει όλη τη χώρα σε μια ατελείωτη βιομηχανική παραγωγή, τα νησιά της άγονης γραμμής (όσα θα έχουν απομείνει) θα έχουν μετατραπεί σε ευρωπαϊκές χωματερές και τόπους ταφής πυρηνικών αποβλήτων, ενώ τα τουριστικά (πλην Κρήτης) θα έχουν πουληθεί σε σεύχηδες. Η Κρήτη με ηγέτη μελλοντικό νικητή ριάλιτι θα ενωθεί σε χαλαρή ομοσπονδία με την Αίγυπτο, αλλά η μινωική καταγωγή θα τους καθιστά αυτόματα πρωθυπουργούς (κι αργότερα αυτοκράτορες, αλλά ας μην προτρέχουμε).

Κι οι Έλληνες; μα καλά μου παιδιά, όπου κι αν πάνε δεν χάνονται αυτοί, θα μεγαλουργήσουν, κι όταν τους την βαρέσει θα σηκώσουν και μια επανάσταση με νέο λάβαρο (μάλλον το € θα έχει περίοπτη θέση σε αυτό) και θα απαιτήσουν να πάρουν την γη των προγόνων τους πίσω. Καλά, κάτι φύλα δάφνης μάσησα, δεν μπορώ να φτάσω και τόσο μακρυά για να δω πότε θα γίνει αυτό, αλλά θα γίνει πιστέψτε με.

Σας φιλώ όλους γλυκά κι εύχομαι από καρδιάς να μην τους περάσει γιατί τον αγαπάω τούτο τον τόπο γμτ, και θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για αυτόν, όχι όμως με τον τρόπο που μου υποδεικνύουν, σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι. Μην τους αφήσουμε να τα ξεπουλήσουν όλα κι όλους, πάνω απ' όλα και ξεβράκωτοι ακόμα ας έχουμε τουλάχιστον κρατήσει την αξιοπρέπειά μας.

Σούπες και φόροι

2011-02-11T15:15:00.000+02:00

Μια "εκρηκτική" συνταγή σούπας σας παραθέτω, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ποικιλοτρόπως:

Όπως καταλαβαίνετε τα συστατικά αν και ετερόκλητα δημιουργούν ένα απίστευτα γευστικό αποτέλεσμα ικανό να σας φτάσει σε άλλα επίπεδα ευφορίας...

Όμως προσοχή, πρέπει να καταναλωθεί καυτή και να μην προσθέσετε σε μεγαλύτερη αναλογία κάποια από τα αναγραφόμενα συστατικά γιατί μπορεί να αποβεί καταστροφική για το πεπτικό σας σύστημα.

Επίσης ένα υπερβολικό (;) βιντεάκι σχετικά με την φορολόγηση του κοντινού μέλλοντος και μέχρι που μπορεί να φτάσουν τα πράγματα...

Σας εύχομαι να περάσετε ένα υπέροχο Σ/Κ κόντρα στις αντιξοότητες και δυσκολίες προσπαθώντας να ικανοποιήσετε όλες σας τις αισθήσεις κατά πως θέλετε.

Φωτιά στον πάγο

2011-02-03T13:07:00.004+02:00

Παγωμένα τα βλέμματα κι οι αντιδράσεις, λες κι επηρεάστηκαν από τον καιρό. Πράγματα συμβαίνουν πολλά γύρω μας κι είτε τα παρατηρούμε εξορκίζοντας χωρίς πολύ περισυλλογή είτε αδιαφορούμε λες και συμβαίνουν σε άλλο σύμπαν Βέβαια ο πλανήτης καίγεται (ή παγώνει) από άκρη σε άκρη και για διαφορετικούς λόγους, αλλού κλιματικά, αλλού γιατί ο κόσμος βαρέθηκε να τον κοροϊδεύουν και να τον κλέβουν. Δε μιλάμε μόνο για χρηματική κλοπή αλλά για την κλοπή της ίδιας της ζωής και του κόπου ετών. Όταν τα πάντα βρίσκονται στον αέρα, οι προσπάθειες των κυβερνήσεων παγκόσμια γίνονται για να πείσουν τους λαούς ότι πρόκειται για παροδικά φαινόμενα κι ότι η γενική ανάκαμψη δεν αργεί, κάντε υπομονή, πάλι με χρόνους με καιρούς, κλπ μπούρδες, που δεν πείθουν πλέον σχεδόν κανένα (ευτυχώς). Μόνο κάτι κολλημένοι θεωρούν ότι δεν υπάρχουν άλλες επιλογές, ευτυχώς που το διαδίκτυο ως μέσο παραμένει (ακόμα, για πόσο;) για να πληροφορεί (όταν κάποιος θέλει και μπορεί να διασταυρώσει και να διυλίσει τις πληροφορίες θα βγάλει άκρη - όχι ότι δεν κυκλοφορούν και σκουπίδια, αλλά υπάρχει τρόπος) τι πραγματικά συμβαίνει και τι θα μπορούσε να γίνει.

Δεν έχω πάψει να ελπίζω, απλά είναι αυτό το ακαθόριστο, το που θα πάει όλο το πράγμα, ποια θα είναι η σπίθα που θα ανάψει τη φωτιά, ποιος θα κάνει την αρχή. Το μη κατευθυνόμενο είναι αυτό που φοβίζει περισσότερο τους κρατούντες, γιατί έτσι δεν ξέρουν ακριβώς από που θα τους έρθει και ποιους να περιορίσουν, να αμαυρώσουν ή να στείλουν ως αποδιοπομπαίους στα γνωστά μέσα που ξέρουν πολύ καλά πως να αποκαθηλώνουν κάθε προσπάθεια αντίστασης. Η ένωση κάτω από μια ιδέα ή ένα κοινό σκοπό φοβίζει περισσότερο από την ένωση κάτω από μια παράταξη. Θα δούμε...

Υ.Γ.: Μπορεί να επαναλαμβάνομαι αλλά θέλω μια συνολική Άνοιξη τώρα... νιώθω απίστευτα κουρασμένος ακόμη κι όταν δεν κάνω τίποτα, τέτοιος χειμώνας δε μου πάει καθόλου όμως

Update: Σήμερα 7/2 γίνεται μια ιστολογική προσπάθεια εναντίον του Φόβου (ο Δούρειος Ίππος της Εξουσίας), εδώ το link , έχει ενδιαφέρον, δεν νιώθω ότι πρέπει να συμμετέχω μια και στο προηγούμενο ακριβώς post ασχολήθηκα με το θέμα αλλά και γιατί δεν είμαι υπέρ των ημερών γενικά, όμως αρκετοί κι αξιόλογοι συνιστολόγοι ασχολούνται πολύ σοβαρά και δημιουργούν ένα νέο πεδίο συζήτησης που δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους.

Φοβάμαι όλα αυτά...

2011-01-26T20:51:00.001+02:00

... που γίνονται για μένα χωρίς εμένα (για να αλλάξω τον χρόνο από το αγαπημένο τραγούδι). Με τρομάζει πραγματικά που μεγαλύτερη και σπουδαιότερη κι από την οικονομική κρίση γιγαντώνεται η πολιτική και πολιτισμική κρίση αυτής της χώρας. Φαντάσματα του παρελθόντος ξυπνούν και κόβουν βόλτες ανενόχλητα, μας απασχολεί ο λεκές που άφησε το μυρμήγκι που πατήθηκε κι όχι ποιος το πάτησε και γιατί, αναλωνόμαστε σε ανούσιες υποθέσεις, κουβέντες επί παντός άλλου πλην της ουσίας: προσπαθούν να μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι βαλλόμαστε από παντού, ότι είμαστε ο εύκολος στόχος, ότι πρέπει να προστατέψουμε τα κεκτημένα (ποια ακριβώς δεν ξέρουμε, για να το λένε όμως κάτι έχουμε κερδίσει κι εμείς) από τους κακούς (που έχουν πολλά πρόσωπα, αλλά φωτογραφίζεται το εξής ένα: ο άλλος, ο διαφορετικός, ο "ξένος", ο απροσάρμοστος αν θες) κι ότι αυτοί οι καλοί θα μας προστατέψουν απ' όλα τα δεινά που μας έχουν προκαλέσει (οι γνωστοί που λέγαμε στην προηγούμενη παρένθεση), Αυτό που με λυπεί περισσότερο είναι ότι πλέον οι αμερικανιές πιάνουν κι εδώ, τα μέσα κάθε είδους στήνουν τρελό γλέντι, τόσο καλοστημένες παραστάσεις που θα έπρεπε να έχουν προταθεί για όσκαρ σεναρίου και μοντάζ ένα πράγμα, και που δυστυχώς οι περισσότεροι αβασάνιστα δέχονται με μιας. Έχουμε σίγουρα κουραστεί ως λαός, κι αν έχουμε υποφέρει όλο τον προηγούμενο αιώνα (για να μην πούμε για τους πριν από αυτόν), κι ενώ μιλάγαμε για το ελληνικό θαύμα κι όλοι σηκώναμε σαν παγόνια τις ουρές μας που επιτέλους γίναμε κι εμείς ένα πρότυπο καπιταλιστικό κράτος με τα σέα και τα μέα του, σπάει η φούσκα και το απόστημα κατακλύζει τα πάντα. Λέτε να υπάρξει ανόρθωση; να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο που μας είχε κυριέψει και να αναζητήσουμε άλλες λύσεις κι άλλες προοπτικές; να δούμε σε πραγματική διάσταση την αναμφισβήτητα τεράστια πολιτιστική μας κληρονομιά και να αντλήσουμε από εκεί ότι μπορεί να μας πάει μπροστά; ποιος ξέρει, ο χρόνος θα δείξει. Πάντως ο φόβος μου παραμένει και το μόνο που ελπίζω είναι να μην φύγουν εκ νέου τα λαμπρά μυαλά για άλλους τόπους δίνοντας τα φώτα τους αλλού και ξαναγράφοντας ποιήματα τύπου "όπου κι αν πάω η Ελλάδα με ματώνει".

E la Nave Va

Υ.Γ.1: όχι ότι περνιέμαι για κανένα λαμπρό μυαλό, αλλά για να φύγω ούτε λόγος, το οφείλω σε κάποιους κοντινούς προγόνους μου (που είτε γνώρισα είτε άκουσα πολλά για αυτούς) κι έχω δώσει όρκο να το πολεμήσω όσο μπορώ, η εικόνα είναι συνειρμική κι η φελινική ταινία στην οποία αναφέρεται η λεζάντα επίσης.
Υ.Γ.2: μόνο σε μένα έκανε εντύπωση η χθεσινή προβολή ντοκιμαντέρ σε ιδιωτικό κανάλι σχετικά με την επανάσταση του '21 κι ότι η κύρια αιτία της ήταν οικονομικές διαφορές μεταξύ κατακτητών και σκλαβωμένων; (τυχαίο;)

Ισορροπία ή με τα μάτια της ψυχής

2011-01-22T14:15:00.000+02:00

Εκεί που θεωρείς ότι έχεις στερέψει από συναισθήματα κι από δάκρυα, εκεί που νομίζεις ότι τα πάντα πρέπει να τα μετράμε και να τα υπολογίζουμε έρχονται ξαφνικά κάποια παράπλευρα γεγονότα που σου θυμίζουν πόσο άνθρωπος μπορείς να παραμένεις. Τελευταία είχα αρχίσει να νιώθω ότι όλα τα έκανα μηχανικά, χωρίς πλήρη συνείδηση πράξεων, λες κι η καθημερινότητα με είχε υποβάλλει σε ένα υπνωτισμό, ακόμη κι η πρωινή μου συγκέντρωση στην πεζοπορία προς τη δουλειά είχε γίνει ασυνείδητη πράξη, μια ακόμη ρουτινιάρικη συνήθεια. Έτσι η χθεσινή μου επίσκεψη σε μια έκθεση ζωγραφικής παρ όλη την κούραση και το πιεσμένο πρόγραμμα, αποδείχθηκε σωστή κίνηση, σαν να με ξύπνησε και με έβγαλε από μια χειμερία νάρκη που είχα πέσει, έκανα επιτέλους κάτι που ήθελα εγώ, το είχα προγραμματίσει ο ίδιος και δεν έδωσα καμιά δικαιολογία σε εαυτό και αλλήλους να μην το κάνει (πιστέψτε με ήταν πολύ τολμηρότερη κίνηση απ' ότι ίσως ακούγεται). Νιώθω λοιπόν να ξαναβρίσκω χαμένες αξίες, πράγματα κι εικόνες που είχα στερηθεί έχοντας πέσει εκούσια το λάκκο που μου έσκαβαν και προσπαθούσαν να σκεπάσουν. Δε λέω ότι πρέπει να τα ρίχνω όλα στους άλλους, ο καθείς κάνει το παιχνίδι του, στο χέρι μας είναι αν θα παίξουμε μαζί τους ή θα προσπεράσουμε. Έτσι με μικρές κινήσεις, όπως να κλάψω όταν το νιώθω, να πάω να δω πρόσωπα και τέχνες που μόνο να με ανυψώσουν μπορούν, να ανακινήσω συναισθήματα κι αισθήσεις γενικότερα, παίρνω μέρος στο δικό μου παιχνίδι και νιώθω πολύ καλά με αυτό.

ένα ρόδι για το καλό

Η βροχή σταμάτησε επιτέλους, ένας ωραίος χειμωνιάτικος ήλιος αποφάσισε να κυριαρχήσει και να με κάνει να αισθανθώ καλύτερα, με κούρασε αυτός ο χειμώνας που όλο λέει να έρθει και δεν έρχεται, θέλω Άνοιξη μόνιμα, μέσα κι έξω.

早安 ...

2011-01-15T13:30:00.008+02:00

... ή καλημέρα. Όχι δεν αποφάσισα να μάθω κινέζικα (ακόμα, αν και θα έπρεπε να το σκεφτώ σοβαρά μια κι είναι η νέα υπερδύναμη, αχ κακομοίρα Αμερική, πόσο νόμιζες ότι θ' αντέξεις ), αλλά πρέπει να προσαρμοζόμαστε. Είναι από το γνωστό κάνω τον Κινέζο (τύπου δεν καταλαβαίνω) όταν διάφορα πράγματα συμβαίνουν γύρω μου. Βέβαια μιλώ κυρίως για τα εργασιακά μου όπου έχουν μπει σε ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο. Σε διάφορα θέματα που ανακοινώνονται θα πω τη γνώμη μου, αλλά μέχρι εκεί, δεν θα προσπαθήσω να πείσω κανένα, δεν θα προσπαθήσω να κάνω του κεφαλιού μου, δεν θα προσπαθήσω να κάνω αυτό που θεωρώ σωστό. Τόσο όσο δηλαδή, γιατί κι η κούραση πρέπει να έχει μια ανταπόδοση (που δεν έχει στο συγκεκριμένο).

Από την άλλη στα προσωπικά μου κάνω τον Έλληνα, σαφώς έχω γνώμη για όλα (καλά όχι και για αυτά που δεν έχω ιδέα) και βέβαια δεν αφήνω κανένα να μου χαλάσει τη ζαχαρένια, μεγάλωσα αρκετά για να δίνω χώρο σε αυτούς που δεν χωρούν στον μικρόκοσμό μου. Σε αυτόν βρίσκονται μόνο άτομα προσωπικής εκτίμησης, βαρέθηκα να δίνω την παραμικρή σημασία σε όσους θεωρώ ότι δε μου ταιριάζουν.
Κατά τ' άλλα η ζωή κυλάει ήρεμα στον Πύργο, ανταποδίδοντας τη φιλοξενία στο αγαπημένο ζευγάρι που μας είχε τόσο όμορφα φιλοξενήσει το καλοκαίρι στη Μυτιλήνη, κι εγώ παρόλο το κρυωματάκι που με καταδιώκει αντιστέκομαι σθεναρά και χαίρομαι τη σημερινή ηλιόλουστη μέρα με μικρές κηπευτικές εργασίες και χαλαρούς ρυθμούς. Ελπίζω να περνάτε όλοι καλά και να αντιστέκεστε (όχι σαν τον Απόστολο ακριβώς) σε ότι "σκάρτο" προσπαθούν να σας πλασάρουν.

Υ.Γ.: Την άλλη Παρασκευή λέω να περάσω μια βόλτα από εκεί για να γνωρίσω από κοντά ένα άνθρωπο που τελευταία έχω εκτιμήσει πολύ σαν προσωπικότητα και σαν τρόπο ζωής.

Μεθεορταστικά & παρέες

2011-01-08T13:31:00.006+02:00

Πέρασαν κι αυτές οι γιορτές κι ήδη αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τις επόμενες, κάποιοι βλέπουν ήδη το καλοκαίρι που έρχεται (υπερβολικό; εδώ δεν προλαβαίνουμε να τελειώσουμε το φαγητό και συζητάμε για το επόμενο γεύμα). Σαν μικρό απολογισμό μπορώ να πω ότι ήταν αρκετά ξεκούραστες αυτές οι ημέρες, ενώ το σημαντικό ήταν ότι άρχισε να γίνεται πράξη αυτό που λέγαμε περίπου πέρυσι τέτοια εποχή: αυτή η κρίση αξιών (πάσης φύσεως) θα μας φέρει πιο κοντά ως ανθρώπους, τουλάχιστον με αυτούς που μπορούμε να μοιραστούμε κάποια σημαντικότερα κομμάτια ιδεών και ψυχής μας. Έτσι είτε σε σπίτια είτε εκτός, χωρίς πολύ πρόγραμμα και προετοιμασίες (συνήθως), μετατρέψαμε τις ανησυχίες και τις φοβίες μας σε δύναμη όταν είδαμε ότι υπήρχαν άνθρωποι έτοιμοι να συμπαρασταθούν σε αυτές, αν όχι να δώσουν λύσεις να έχουν προτάσεις κι εναλλακτικές κι αν μη τι άλλο να σε ακούσουν. Ένα από τα πράγματα που είχαμε χάσει τελευταία ήταν να ακούμε τον άλλο, όχι με την έννοια του δε δίνω σημασία, αλλά με αυτή του να νιώθω τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις που λέει και να προσπαθούμε μαζί να ανακαλύψουμε τι μπορούμε να κάνουμε, πως να πάμε μπροστά μαζί. Οι παρέες σαφώς έγιναν πιο "κλειστές" (όχι με την ελιτίστικη έννοια), γιατί αν θες δεν υπάρχει ο χρόνος κι ο χώρος για άσκοπες αναλώσεις, είναι τώρα που με αυτό το ξεσκαρτάρισμα από τους προσωπικούς μας καταλόγους παραμένουν μόνο οι σημαντικοί. Εύχομαι αυτή η χρονιά να κυλήσει με αλληλεγγύη, συντροφικότητα κι ας είμαστε καλοπροαίρετοι με τους ανθρώπους που θεωρούμε φίλους, δεν υπάρχει θέση στη σκοπιμότητα με αυτούς.

Υ.Γ.: ευχαριστώ πολύ όσους με σκέφτηκαν, τηλεφώνησαν, ευχήθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο χθες κι αντεύχομαι τα καλύτερα

Ας κρατήσουν οι χοροί...

2011-01-04T16:32:00.007+02:00

Περνούν κι οι τελευταίες εορταστικές και λίγο τεμπέλικες ημέρες της νέας χρονιάς, με λίγη δουλειά, μεγάλες προσδοκίες, όχι και τόσο ευοίωνες προοπτικές οικονομίας και κοινωνικών παροχών (τι;), τους εξωγήινους που πλησιάζουν (καλά έχουμε χρόνο για αυτούς, θα έχουμε αποτελειωθεί από μόνοι μας πριν φτάσουν), τον Γιωργάκη να χορεύει ζεϊμπεκιές (μπας και θυμίσει επιτέλους κάπου τον πατήρ), τους υπόλοιπους να χορεύουν το χορό του Ζαλόγγου, βόμβες και κλοπές σε δημόσιες και δημοτικές υπηρεσίες (εντελώς άνευ αιτίας και σημασίας...), όμως όπα, φτάνει, πολύ φόρα πήρα μου φαίνεται.
Τώρα μπορεί και να μου πείτε ότι εθελοτυφλώ και ότι ζω σε παράλληλο σύμπαν, αλλά πιστεύω ότι αυτή τη χρονιά θα μου πάνε πολύ καλά τα πράγματα. Δεν είμαι σίγουρος για τον τρόπο με τον οποίο θα γίνουν όλα καλύτερα, αλλά εντελώς διαισθητικά έτσι μου έχει καθίσει (κι όταν μου κάθεται κάτι γίνεται γενικά). Εξάλλου πάνε σχεδόν 4 χρόνια (μια ολυμπιάδα ας πούμε ή ένας δίσεκτος κύκλος) από την προηγούμενη φορά που ήξερα ότι θα αλλάξει η ζωή μου σε πολλά επίπεδα, και πράγματι έτσι έγινε. Πέρα από τις διαισθήσεις και παραισθήσεις μου όμως, τούτος ο Γενάρης δεν υπάρχει περίπτωση να μου θυμίσει τον περσινό (από τους χειρότερους της ζωής μου, με απώλειες σημαντικές, στριμώγματα γενικά και τίποτα καλό τέλος πάντων), αλλά θα είναι η αρχή μιας σειράς πραγμάτων που θα φέρουν ευχάριστες ανατροπές.

Οι Αλκυονίδες θα έρθουν θέλουν δε θέλουν, εξάλλου είναι λίγο και στο χέρι μας, έτσι;

Με το καλό (δεξί ή αριστερό, ότι προτιμάτε)

2010-12-28T21:05:00.005+02:00

Επιστρέψαμε με το καλό με το παιδί από τις ολιγοήμερες Χριστουγεννιάτικες διακοπές, όπου περάσαμε τις γνωστές ξεκούραστες κι όμορφες ημέρες μας. Με φαγητό, ποτό, ξάπλες, βόλτες πολλές (αρκετά χιλιόμετρα παραλιακά...), ειδικά η Ταμάρ ξεσάλωσε. Τι φαγητό έκρυβε παντού στον κήπο, τι με άλογα ήρθε σε επαφή (οκ, έπαθε μια πλάκα με το θέαμα), τι με άλλα σκυλάκια έπαιξε, τι περαστικούς περιεργάστηκε (πάντα με το γνωστό σνομπ της ύφος, τύπου: μη με χαϊδεύετε απλά θαυμάστε με), τι ουζάκι ήπιε (τρόπος του λέγειν, βλέπε μεζέδες έφαγε) δε λέγεται. Εννοείται το φαγητό που της μαγείρεψα ούτε να το φτύσει...Εγώ πάλι σχεδόν ότι έκανε κι η μικρή αλλά με πολύ περισσότερο ύπνο. Μάλλον μου έλειπε αρκετά. Τελικά η οικογενειακή θαλπωρή είναι αρκετή από μόνη για να σε χαλαρώσει. Και κάτι τέτοιες στιγμές είναι που μαλώνω τον εαυτό μου που δεν το κάνει πιο συχνά (μια συχνότητα 3-4 φορές το πολύ τον χρόνο δεν είναι αρκετές για να δω και να χορτάσω τους δικούς μου ανθρώπους). Ας είναι, μου αρκεί να είναι καλά, μου αρκεί όποτε πηγαίνω να πίνω ένα ουζάκι, εκεί κατά τις 12, με τον Αλέκο μου και να μου λέει ότι ιστορίες του έρχονται στο μυαλό, μου αρκεί ένα χαμόγελο κι ένα χάδι κι αυτό το αληθινό βλέμμα λατρείας από τη μάνα μου για να νιώσω καλύτερα και πιο δυνατός, μου αρκεί να είναι παρόντες.
Σας εύχομαι αυτή η χρονιά που έρχεται, όσο δύσκολη κι αν ακούγεται κι είναι στην πραγματικότητα, να γεμίσει τουλάχιστον από χάδια, φιλιά, αγκαλιές και πολύ αγάπη, με καθαρά βλέμματα, κουβέντες κι αισθήματα, ότι ήταν να κρυφτεί κρύφτηκε, ας γίνουμε πιο αληθινοί και πιο ουσιαστικοί στη ζωή μας, ας αναδείξουμε επιτέλους κάποιες άλλες αξίες πέραν των υλικών.
Η Ταμάρ (γιορτινή έτσι, δεν μπορείτε να πείτε ότι δεν μπήκε στο πνεύμα) κι εγώ, σας ευχόμαστε τα καλύτερα για την χρονιά που έρχεται, να είστε όλοι καλά.